Um tilgangsleysi allra hluta

Við höfum staðið í stórræðum á Minjasafninu síðustu tvo daga. Geymslan í kjallaranum hefur verið tekin í gegn og ýmsu hent. Reyndar er ekki verið að henda safngripum, heldur ýmiskonar sýningarbúnaði – s.s. skápum, flekum og kössum af ýmsum stærðum og gerðum.

Ástæðan fyrir því að svona hlutir safnast fyrir í geymslunni er sú að yfirleitt kostaði gerð þeirra tíma, fé og fyrirhöfn – þess vegna eru þeir settir til hliðar í veikri von um að síðar geti þeir nýst til sýningarhalds. Það reynist auðvitað aldrei ganga eftir.

Til að gera verkefnið enn erfiðara, er tilhneiging til þess hjá fyrirtækinu að senda mér svona gripi – t.d. fleka og sýningarspjöld sem tekin hafa verið niður annars staðar. Menn tíma þá ekki að henda sýningum sem kostuðu drjúgan skilding og hugga sig við að “kannski geti safnið notað þetta”. Þannig lumar safnið á óteljandi innrömmuðum myndum frá sýningum sem settar hafa verið upp í tengslum við einhverja áfanga í uppbyggingu kerfisins.

Flutningarnir frá Suðurlandsbraut í nýju höfuðstöðvarnar á Bæjarhálsi voru okkur þó erfiðastar. Þá fylltist allt af dóti sem menn kunnu ekki við að henda, en passaði þó engan veginn á nýja staðnum (húsgögn, myndir o.þ.h.) Við erum enn, fimm árum síðar, að vinda ofan af þeim ósköpum.

Með því að ryðja eins og einu bílhlassi úr kjallaranum á haugana, getum við komið fyrir hlutum sem í dag þvælast fyrir okkur á vinnusvæðinu í Rafheimum og í hliðarsalnum þar, sem nú er fullur af drasli. Þarna sjáum við fyrir okkur að halda áfram með þau áform að koma upp aðstöðu til að þjóna náttúrufræðikennslu með tengingu við Elliðaárdalinn. Þetta verkefni vorum við Óli heitinn komnir langt með að skipuleggja þegar hann dó, en ekkert hefur gerst síðan.

Það er gaman í vinnunni um þessar mundir.

# # # # # # # # # # # # #

Verð ég ekki eiginlega að halda með Úkraínu í söngvakeppninni úr þessu? Ég held það.

Í framhaldi af síðasta bloggi…

Úr því að Kaninn er að loka herstöðinni er sjálfsagt að rifja upp gamla kröfu: Látum njósnakapalinn í hendur Hafrannsókarstofnunar. Hún gæti eflaust notað hann til að telja hvali…

Þess sér bráðum stað í íslenska vegakerfinu að herinn sé að pakka saman. Í Framkvæmdafréttum Vegagerðarinnar, sem barst heim í gær, er auglýst útboð tengingar Garðskagavegar og Hafnavegar. Þessi vegtenging hefði ekki komið til greina hér fyrr á árum vegna njósnakapalsins sem þarna kom á land – að mig minnir í Þórshöfn.

Eins og staðan er í dag lýkur Garðskagavegi við Stafnes og því hefur ekki verið hægt að keyra meðfram sjónum milli Sandgerðis og Hafna. Þetta mun nú breytast. Með þessum vegi fjölgar möguleikum ferðamanna varðandi skemmtilegar ökuferðir um Suðurnes.

Sumarið 1996 vann ég verkefni fyrir Fræðasetrið í Sandgerði tengt sögu staðarins, þá búinn með eitt ár í sagnfræði. Meðal verkefnanna var gerð gönguleiðakorts með sögulegum upplýsingum fyrir ferðafólk. Þar sýndum við svæðið frá Garðinum til Hafna. Nú er strandstaður silfurskiptsins Jamestown að komast í alfaraleið og sömu sögu má segja um Hunangshellu, en þar hafðist við sæskrímsli sem ógnaði vegfarendum. Með því að rjóða hunangi á grjóthelluna tókst hins vegar að lokka kvikindið og skjóta með silfurkúlu.

# # # # # # # # # # # # #

Nú vilja allir fá stórbrautir á höfuðborgarsvæðinu í stokka. Og þar er ekki verið að tala um litla stubba heldur heilu göturnar og byggja svo ofaná öllu saman.

Fyrir nokkrum árum, þegar fyrst var farið að nefna þessar stokkahugmyndir létu menn sér nægja að ræða um einn og einn smástubb. Miklabraut milli Lönguhlíðar og Snorrabrautar var nefnd og eins einhverjar götur niðri við gömlu höfnina.

Sigurður Grétar umsjónarmaður Lagnafrétta í Mogganum var þó alla tíð stórhuga. Það eru mörg ár síðan hann skrifaði fyrsta pistilinn í Lagnafréttir (jarðgöng eru jú líka lagnir) þess efnis að Reykjavík ætti að stefna að því að koma öllu stofnbrautakerfi sínu niður í jörðina. Þeir labbakútar í fréttamannastétt sem nú keppast við að taka viðtöl við Hrafn Gunnlaugsson sem hugmyndafræðing í skipulagsmálum Rvíkur ættu frekar að ræða við Sigurð Grétar.

# # # # # # # # # # # # #

Ekki byrjar fótboltasumrið vel hjá FRAM, KR og Val. Sælt er sameiginlegt skipbrot.

# # # # # # # # # # # # #

Fréttablaðið segir í dag frá því að Eiður Smári sé orðaður við Hearts. Það væri vel til fundið hjá Eið að ganga til liðs við Edinborgarmenn og gera atlögu að skoska titlinum næsta vetur.

# # # # # # # # # # # # #

Sverrir Guðmunds er mættur til starfa á Minjasafninu. Við erum því fjórir hér á safninu sem stendur (það er þó bara í örfáa daga, enda verða menn í stórum stíl í ferðalögum í allt sumar). Það er því um að gera að nýta mannskapinn og góða veðrið til að ryðja til í geymslunum.

Athugið: Við lestur þessarar færslu er rétt að hafa í huga að konan mín er stjórnmálamaður og makar stjórnmálamanna hafa rétt á að vera grimmir og langræknir – það stendur í starfslýsingunni.

Ekki fór aðalfundurinn eins vel og vonir stóðu til. Steinunn hlaut 76 atkvæði gegn 103 atkvæðum sitjandi formanns. Í stórum dráttum má segja að félagið hafi skipst upp eftir aldurslínum. Nær allt yngra fólk í félaginu studdi Steinunni, en það eldra hallaði sér fremur að formanninum – einkum veikasti hópurinn, sem nýtir sér þjónustu Dagvistarinnar. Í takt við þetta hækkaði meðalaldur stjórnarinnar verulega frá því sem áður var.

Við vissum alveg að úrslitin gætu orðið á þessa leið. Við bjuggumst sömuleiðis við því að ef formannskjörið tapaðist yrði Steinunn líka felld sem fulltrúi í aðalstjórn ÖBÍ – eins og raunin varð. Kúltúrinn í MS-félaginu er á þessa leið. Sá sem vinnur formannskjörið, hann tekur allar hinar kosningarnar líka. Allir sem studdu Steinunni voru felldir eða drógu sig til baka áður en til þess kom.

Það kom sem sagt ekkert á óvart þótt Steinunni yrði hent út sem fulltrúa í Öryrkjabandalaginu. Það sem kom á óvart var hver lét hafa sig út í það verk.

Garðar Sverrisson, sem situr nú þegar í aðalstjórninni sem fulltrúi annars sjúklingafélags, var tilnefndur af hinni nýkjörnu stjórn á móti Steinunni og sigraði með 82 atkvæðum gegn 67. Hann mun því væntanlega segja af sér sem fulltrúi á hinum staðnum, eftir að hafa gengið í það verk að fella gjaldkera Örykjabandalagsins.

Óbragðið af þessu máli eykst þegar forsagan er höfð í huga. Á sínum tíma hrökklaðist Garðar Sverrisson út úr MS-félaginu og hafði sig ekki í að stíga þar inn á fund um margra ára skeið. Undir stjórn Vilborgar Traustadóttur, fyrrum formanns, var MS-félagið eitt af þeim aðildarfélögum ÖBÍ sem reyndist Garðari hvað erfiðast þegar hann var formaður ÖBÍ. MS-félagið sagði sig meira að segja úr Öryrkjabandalaginu til koma höggi á Garðar.

Innan MS-félagsins var hins vegar hópur sem studdi ÖBÍ og stóð gegn Vilborgu í úrsagnarmálinu. Sá hópur fékk að lokum í gegn, með miklu harðfylgi að MS-félagið gekk aftur inn í Öryrkjabandalagið. Steinunn var þar framarlega í flokki, þá innan við 25 ára gömul.

Garðar Sverrisson varð sömuleiðis harla glaður þegar Steinunn náði kjöri í aðalstjórn ÖBÍ 2003 í stað Sjálfstæðiskonunnar Sigríðar Hrannar Elíasdóttur, sem hafði verið einn af hans helstu gagnrýnendum innan aðalstjórnar ÖBÍ.

Þegar Steinunn fór fram gegn Sigríði Hrönn 2003, tilkynnti hún þáverandi formanni og Sigríði Hrönn þá ákvörðun sína nokkrum dögum fyrir aðalfundinn. Á þeim fundi átti sér stað “hallarbylting” í félaginu, en Steinunn var sú eina sem hafði manndóm í sér til að tilkynna um sitt framboð fyrirfram. Öðrum framboðum, s.s. til formanns og stjórnar, var haldið leyndum fram að fundinum sjálfum. Steinunn neitaði að taka þátt í þeim leik.

Garðar Sverrisson hafði sig ekki í að láta Steinunni vita fyrir fundinn að hann, fyrrum formaður ÖBÍ, ætlaði að fella hana – hálfu ári eftir að hafa sjálfur tekið þátt í að kjósa hana sem gjaldkera Öryrkjabandalagsins. Hann hafði ekki manndóm í sér til að hringja í hana fyrir fundinn. Hann var ekki einu sinni maður í að skýra mál sitt úr pontu.

Á leiðinni út úr húsinu rakst Garðar Sverrisson á Steinunni. Hún óskaði honum til hamingju með sigurinn. Hann gat hins vegar ekki horfst í augu við hana, horfði niður í gólfið og umlaði eitthvað samhengislaust.

Fjölskyldan á Mánagötunni verður ekki lengi að jafna sig á því að hafa tapað þessum aðalfundi. Steinunn vindur sér þá bara í að klára MA-námið sitt og það verður slegist um að fá hana í önnur félagsstörf. Vonbrigði gærdagsins voru hins vegar að uppgötva að Garðar Sverrisson, maður sem ég hafði lengi vel mikla trú á, sé aumingi.

Það styttist í kosningar. Ekki það að margir veiti þeim sérstaka athygli.

Í mínum huga hófst niðurlægingartími kosninga á Íslandi þegar Fjölvís hætti að gefa út litlu kosningabækurnar með myndum af efstu frambjóðendum og reitum fyrir fólk til að skrifa inn í allar tölur á kosninganótt.

Auðvitað prenta öll dagblöðin slík kosningablöð, en það er ekki það sama. Pappakápan og heftin í kilinum skilja milli karla í krapinu og snáða í snjónum.

Afi heitinn keypti alltaf Fjölvís-bækurnar og fyrir kosningarnar 1983 fékk ég eintak út af fyrir mig. Þá var ég nýorðinn 8 ára og eldheitur stuðningsmaður Alþýðubandalagsins og Kvennalistans. Íhaldið hataði ég náttúrlega eins og pestina og Kratarnir fannst mér ömurlegur þjóðflokkur. Þetta síðarnefnda hef ég væntanlega lært af ömmu. Hún minnti reglulega á þau augljósu sannindi að “helvítis kratarnir svíkja alltaf”.

Miðað við krotið í bókinni hef ég vakað fáránlega lengi, líklega fram að næstsíðustu tölum í Reykjavík. Í borgarstjórnarkosningunum 1986 hékk ég á löppum miklu lengur en allir aðrir í fjölskyldunni – að hluta til vegna þess að ég kunni ekki nógu mikið í tölfræði til að skilja að engar líkur voru á stórfelldri vinstrisveiflu milli klukkan fjögur og sex um morguninn…

Hvað gera pólitískir krakkar í dag þegar engin er Fjölvís-bókin? Varla góna þau á kosningavöku framundir morgun? Er nema von þótt fjari undan kosningaáhuga í samfélaginu?

# # # # # # # # # # # # #

Í dag tókst mér að læsa bíllyklana inni í bílnum mínum á bílaplaninu við Kringluna. Meðan ég beið eftir að Steinunn næði í mig leit ég í plötubúð og keypti Síberíu með Echo & TB og nýjustu Morrissey plötuna. Fátt er svo með öllu illt.

Stormy Weather er bara fjári gott lag. Ian McCulloch er tæknilega betri söngvari í dag en fyrir fimmtán árum. Er ekki fjarri því að það eigi hluta í því hvers vegna sumir pirra sig á því hvernig hann gerir gömlu lögunum skil á tónleikum. Þau eru vissulega ekki eins og á plötunum – hvernig væri annað hægt?

# # # # # # # # # # # # # #

Keith Richards er víst ekki dauðvona eftir pálmatrjáaklifurs-slysið. Það gat svo sem ekki verið að þetta yrði honum að aldurtila – hugsið ykkur kaldhæðnina í því ef Keith Richards hefði eftir allt sem á undan er gegnið dáið í íþróttaslysi!
# # # # # # # # # # # # # #

Á laugardaginn er stóri fundurinn hennar Steinunnar. Það er ómögulegt að spá fyrir um hvor muni hafa betur í kosningunni, hún eða Sigurbjörg formaður. Miðað við söguna má ætla að fundarmenn verði ekki færri en tvöhundruð. Svona kosningar eru aldrei skemmtilegar, einkum þegar gamlir samherjar takast á. Held samt að þetta geti orðið félaginu til framdráttar þegar allt kemur til alls.

# # # # # # # # # # # # #

HM nálgast óðfluga. Ég er samt ekki kominn í neina stemningu.

Nú geri ég mér takmarkaðar vonir um að mínir menn í Trinidad & Tobago fari alla leið í keppninni. Hverja á ég þá að styðja að þeim gengnum? Argentínu? Hollendinga? Tékka? – Hér er stórvandamál í uppsiglingu.

# # # # # # # # # # # # #

Endalaust er rætt um þennan helv. Reykjavíkurflugvöll í fréttunum og hvar hann eigi að vera staðsettur. Ég hef leyst vandamálið.

Hann á að vera í Garðabæ – nánar tiltekið á þaki IKEA-hússins sem þar er verið að reisa. Eftir að hafa séð stærðina á því ferlíki skal enginn segja mér annað en að þar verði hægt að lenda litlum rellum bæði frá norðri til suðurs og frá austri til vesturs.

Í kvöld var fyrsti fundurinn í stjórn Friðarhússins eftir aðalfundinn á laugardaginn var. Nýja stjórnin er mjög vel mönnuð og hellir sér nú út í að safna hálfri milljón fyrir miðjan júní til að klára síðustu skammtímaskuldina. Eftir þann tíma verða afborganir og rekstur í föstum skorðum. Við erum 500 þúsund kalli frá okkar björtustu vonum!

Það var góð tilfinning að líta á klukkuna um átta leytið, vitandi að ég þyrfti ekki að fara á fund. Sem betur fer höfum við á það mörgu fólki að skipa að ekki þurfa sömu einstaklingar að sitja í miðnefnd SHA og í Friðarhúsinu, nema Þórður Sveins. sem er fulltrúi samtakanna og Siggi Flosa sem er varamaður og setur nýjan gjaldkera inn í djobbið.

Síðustu árin hef ég frekar vanist því að bæta á mig stjórnarsetum en að koma mér út úr þeim. Þetta er því ánægjuleg tilbreyting.

Ef Steinunn sigrar í formannskjörinu í MS-félaginu á laugardaginn er ljóst að ég þarf að draga saman seglin í félagsmálavafstri til að mæta auknu álagi á hana. Fari kosningarnar á hinn veginn – eins og allt eins getur gerst – breytast hins vegar allar forsendur. Steinunni yrði svo sem ekki skotaskuld að finna sér önnur viðfangsefni.

# # # # # # # # # # # # #

The Killing Moon með Echo &TB er æðislegt lag. Flutningurinn á því í Höllinni á laugardaginn var frábær – hrárri og flottari en á Ocean Rain.

Fýlupúkinn sem skrifaði nöturlega um frammistöðu Echo í Fréttablaðið fær mörg mínusstig í kladdann.

# # # # # # # # # # # # #

Ég trúi því ekki að Tottenham sé í alvörunni að biðja um endurtekinn leik á grundvelli matareitrunarinnar. Það er nú harla aumt.

Tekur Arsenal ekki bara Meistaradeildina og gerir þetta ergelsi óþarft?

# # # # # # # # # # # # #

Á morgun kemur nýr sumarstarfsmaður Minjasafnsins til starfa. Ég verð með einn og hálfan starfsmann í sumar, enda með fullt sumarleyfi og mánaðar fæðingarorlof í sarpinum. Sverrir Guðmundsson verður hálfi starfsmaðurinn, enda fer megnið af sumrinu hjá honum í bakpokaferð um Suður-Ameríku.

Það er alltaf mikil vítamínssprauta á safninu þegar sumarmennirnir mæta. Sannast sagna er vorið ekki mikill framkvæmdatími hjá okkur og við orðnir hundleiðir á að kenna skólahópum. Með sumarmönnunum telst sumarið hins vegar formlega byrjað og þá gerast hlutirnir í dalnum.

Hvað er á dagskránni í sumar? Jú, útrýma síðustu gömlu veggtextunum – setja upp horn með ritvélum og reiknivélum – semja sögulega texta sem miðlað verður á nýstárlegan hátt – og jú, kannski búa til blað. Í Rafheimum ætla ég að leyfa Sverri að stjörnufræðinördast eitthvað.

TF-Stuð!

Nei, ég ætla ekki að leggja út af hinu frábæra lagi Human League.

Efni viðtalsins sem getið var um í síðasta bloggi var 90 ára gömul grein sem ég rambaði á og lýsir rafvæddu framtíðarheimili. Um hana skrifaði ég hér.

Jæja, gott fólk. Verð á Rás 1 kl. rétt rúmlega 11 á eftir að ræða um stórhuga framtíðarsýn sem lesa mátti um í einu Reykjavíkurblaðanna haustið 1916 varðandi rafmagnsmál.

Kannski meira um það síðar.

Um þessar mundir rjúka út barmmerki sem Ung vinstri græn framleiða með áletruninni: Aldrei kaus ég Framsókn. Þetta er sniðugt merki og mun fara víða.

Sakleysislegar ábendingar mínar varðandi nafn Framsóknarflokksins, hið meinta dulnefni Exbé og hvort framboð flokksins hafi í gegnum tíðina verið auglýst undir nafni hans eða B-listans hafa vakið nokkra athygli fjölmiðla – raunar meiri athygli en ég fæ með góðu móti skilið.

Í tengslum við þessa umræðu virðast sumir telja að ég hatist við listabókstafinn B og að ég gæti aldrei hugsað mér að kjósa B-lista. Þetta er alrangt.

Það hafa nefnilega verið bornir fram B-listar í Reykjavík sem vert hefði verið að kjósa. Öflugasti B-listinn í höfuðstaðnum fyrr og síðar var á kjörseðlinum árið 1934. Á þeim lista mátti finna þá Einar Olgeirsson, Brynjólf Bjarnason, Stefán Ögmundsson, Eðvarð Sigurðsson og fleiri góða menn. B-listinn var boðinn fram af Sósíalistaflokknum og fékk 1 bæjarfulltrúa eða jafn marga og D-listi Framsóknarflokksins.

Í bæjarstjórnarkosningunum 1938 buðu Sósíalistar og Alþýðuflokksmenn fram sameiginlega og fengu Framsóknarmenn þá bókstafinn B á framboðslista sinn og hafa líklega haldið honum síðan.

Þessi lauflétta sögulega upprifjun segir okkur því að vissulega hafa verið boðnir fram vænlegir B-listar í Reykjavík. Jafnframt eyðileggur hún lítillega þá sögu Framsóknarmanna að þeir séu eini flokkurinn sem alla tíð hefur boðið fram undir sama listabókstaf í 90 ára sögu sinni.

Það er nú svo.

Echo & the Bunnymen voru langflottastir í gær. Hvaða smámennum dettur í hug að láta þessa snillinga hita upp fyrir labbakúta?

# # # # # # # # # # # # #

Aðalfundur Friðarhúss er að baki. Eftir vikur er aðalfundur MS-félagsins. Þá fyrst verður hægt að tala um að sumarið sé komið, enda byrjar boltinn degi síðar…

# # # # # # # # # # # # #

Ég hef ekki orðið jafnreiður lengi og þegar ég las í Fréttablaðinu um helgina af þeirri fólsku að ætla ekki að hækka launin hjá erlenda starfsfólkinu í ræstingunum og eldhúsinu á öldrunarheimilunum.

Mér finnst að það ætti að setja ný lög í landinu. Þangað til að við erum farin að borga fólkinu í þessum störfum almennileg laun, ætti að sekta hvern einasta mann sem hendir fram tillögum um að selflytja gömul hús úr Árbæ í Viðey eða reisa vatnsrennibrautagarða fyrir skrilljónir. Daginn sem við erum búin að koma þessum hlutum í lag mega menn fara að í svona loftkastalasmíði.

# # # # # # # # # # # # #

Ég þekki furðu marga Tottenham-menn. Þeim er varla skemmt á þessari stundu…