Um tilgangsleysi allra hluta

2005 er líklega viðburðaríkasta ár lífs míns.

Þegar Ólína fæddist á vormánuðum breyttist allt. Raunar breyttist svo margt að ég á erfitt með að rifja upp hvernig málum var háttað fyrir þann tíma. Það hefur sömuleiðis verið frábært að fylgjast með þessu litla kríli vaxa síðustu átta mánuðina. Nú síðast er hún búin að læra að skríða áfram og er þegar farin að sýna ævisögum sérstakan áhuga, jafnt ævisögum Bubba, Kára Stefánssonar og Steingríms Hermannssonar.

2005 var líka ár missis. Í haust dóu bæði afi og Óli Guðmunds, vinur minn og vinnufélagi. Afi varð rétt tæplega áttræður, en Óli ekki nema um sextugt og hefði átt að eiga tuttugu góð ár til viðbótar.

Fráfall Óla og veikindi hans mánuðina þar á undan tóku sinn toll á vinnustaðnum. Skarð hans þar verður vandfyllt.

Til hliðar við vinnuna á safninu kom ég ýmsu í verk. Á vormisseri kenndi ég við Háskólann í fyrsta sinn, samhliða því að sjá um spurningakeppni framhaldsskólanna. Um haustið samdi ég spurningar fyrir fótboltaspil og sá um sjónvarpsþætti í tengslum við það.

Eins og svo oft áður sat sagnfræðin nokkuð á hakanum hjá mér í ár. Engu að síður flutti ég nokkra fyrirlestra, t.d. hjá Verkfræðingafélaginu og Sagnfræðingafélaginu.

Í félagsstörfunum fór mesta orkan í Samtök herstöðvaandstæðinga, þar sem stærsta viðfangsefnið var kaup á nýju húsnæði. Sá langþráði draumur rættist á haustmánuðum.

Af öð’rum félagsmálum mætti nefna stjórnarsetu í FRAM, kjörstjórnar- og uppstillingarnefndarvinnu hjá Vinstri grænum og smáverkefni í tengslum við MS-félagið.

Eins og sést af þessari upptalningu hefur verið nóg að gera. Stundum kannski of mikið. Í það heila tekið er þetta ekki bara viðburðaríkasta árið, heldur líka það ánægjulegasta.

Það er nú svo.

Fór í Ríkið í hádeginu. Oft hefur viský-úrvalið þar verið lélegt, en þetta slær öll met.

4-5 einmöltungar var allt úrvalið. Hvaða grín er þetta eiginlega?

Nefndi þetta við strákinn á kassanum, en fékk svo sem sömu svör og venjulega: að allt sé þetta birgjunum að kenna, þeir nenni ekki að bjóða upp á viský.

Á maður að trúa þessu? Hvers konar glæpamenn eru þessir birgjar? Hvers vegna fer fólk ekki út á göturnar og mótmælir? Urr…

Mættur í vinnuna þrátt fyrir að vera enn í feðraorlofinu. Í dag er nefnilega stór dagur í Elliðaárdalnum. Um eittleytið verður tekin skóflustunga að nýbyggingu Fornbílaklúbbs Íslands við hlið Minjasafnsins. Húsin tvö verða tengd með þjónustuálmu, sem meðal annars þýðir að aðgengismál safnsins komast loksins í betra horf þar sem hægt verður að komast milli hæða í lyftu. Það er sömuleiðis þekkt staðreynd að fornbílasöfn njóta mikilla vinsælda, sérstaklega hjá hópum sem kynnu að sýna áhuga mörgu af því sem í boði er á Minjasafninu okkar.

Auðvitað hefði ég kosið að fá meira rými fyrir safnið út úr þessum framkvæmdum en raun ber vitni, en það er þó engin ástæða til að láta það spilla gleðinni. Þetta er langþráð stund eftir skelfilega langa meðgöngu. Þá er bara að vona að frmkvæmdir gangi hratt og vel.

Tengdó gaf svínaræktarmafíunni langt nef í jólamatnum og bauð upp á lambahrygg í kvöld. Hann var lostæti. Við vorum sex í matnum: við famelían, tengdó Gvendur og Vigdís.

Komum klyfjuð af gjöfum, enda keppast menn við að gefa barninu föt og leikföng. Steinunn er skriðin upp í rúm að lesa Argóarflísina eftir Sjón. Geri sjálfur ráð fyrir að byrja á Guðrúnu Evu Mínervudóttur á eftir.

Í fyrramálið fyllist kotið svo af fólki. Við bjóðum nefnilega í bröns. Það verður sérstaklega gaman að hitta Þóru systur, sem er nýsloppin heim úr verkfallinu í New York.

Jamm.

Palli Kaninku-meistari hefur boðað breytingar á Kaninku-vefsvæðinu dagana milli jóla og nýárs. Kannski þýðir það nýtt útlit, en þessi síða hefur litið eins út um alllangt skeið.

Ég get þó lofað því að ég mun ekki taka upp útlitið frá því í árdaga þessa bloggs, þegar síðan var vínrauð og skelfilega ljót að flestra mati.

# # # # # # # # # # # # #

Gleðileg jól.

Sit einn heima í kotinu með barnið. Steinunn fór ásamt tengdó og Vigdísi mágkonu í skötuveislu til Guðrúnar og Elvars. Sjálfur ætla ég að fá mér samloku með osti í hádegismat. Nokkrir hlutir varðandi skötuát:

* Það er ekkert svalt við að éta skötu á Þorláksmessu og gera mikið mál úr því

* Það er ekkert svalt við að láta eins og manni finnist skatan ekki nógu kæst og hreykja sér af því að koma að vestan, “þar sem menn kunni að búa til almennilega skötu”

* Það er heldur ekkert svalt við að gera mikið úr andúð sinni á skötuáti og segja brandara um skemmdan mat.

* Hins vegar getur verið dálítið svalt að éta skötu hvunndags, án þess að gera úr því neina seremóníu

# # # # # # # # # # # # #

Allir góðir menn mæta í friðargöngu í kvöld. Klukkan 18 í Reykjavík og Ísafirði eða kl. 20 á Akureyri.

Nánari upplýsingar má finna í viðtalinu við Steinunni í Fréttablaðinu í dag.

Jamm.

Eina ferðina enn hefur ríkisstjórnin stofnað nefnd eða vinnuhóp til að fjalla um grundvallaratriði varðandi kjör og afkomu öryrkja, án þess að þar sé skipaður fulltrúi frá Öryrkjabandalaginu. Þetta er meðvituð ákvörðun ríkisvaldsins, sem hefur staðið í baráttu við ÖBÍ og samtök eldri borgara á undanförnum árum – þar sem krafa félagasamtakanna er sú að engar ákvarðanir séu teknar um málefni þessara hópa án samráðs við þá. Slagorðið er: “Ekkert um okkur án okkar”.

Á þessi sjónarmið hefur ríkisvaldið ekki fallist. Þvert á móti hafa stjórnvöld ítrekað áréttað að þau líti á þessi félög sem hópa sem ríkisvaldinu sé frjálst að ræða við þegar þeim henti en annars ekki. Í því skyni hafa stjórnvöld með reglubundnum hætti reynt að niðurlægja þessi félög með því að sniðganga þau á áberandi hátt.

Gott og vel. Þetta er afstaða stjórnvalda og þau hegða sér í samræmi við það.

Það sem ég botna ekki í, er þáttur verkalýðshreyfingarinnar. Hvað gengur ASÍ og BSRB til að styðja ekki félög sem berjast fyrir viðurkenningu á samningsrétti sínum, heldur taka hreinlega þátt í að vinna gegn þessum markmiðum með þátttöku í svona nefndum eða með því að gera breytingar á bótakerfinu hluta af þríhliða kjarasamningum stéttarfélaga, vinnuveitenda og ríkisvaldsins – án þátttöku þeirra hópa sem málið varðar mest.

Ríkisstjórnin er ömurleg, það vissum við fyrir. En ég á erfiðara með að skilja hvað hinum gengur til.

Fór og lét rýja mig á rakarastofu í morgun. Líklega hálft ár frá síðustu ferð, enda var ég kominn með ansi mikinn lubba.

Þegar heim var komið starði Ólína á mig lengi – og fór svo að hágráta.

Vonandi að hún verði búin að taka þennan skuggalega, stuttklippta mann aftur í sátt þegar hún kemur inn úr vagninum eftir hádegslúrinn. Að öðrum kosti verð ég að fá hárkollu lánaða í hvelli.

# # # # # # # # # # # # #

Er helaumur í stórutánni eftir fótboltaleik gærkvöldsins. Hún er þó ekki brotin, ég man hversu vont var að brjóta tána og þetta er skömminni skárra. Það breytir því ekki að ég er draghaltur.

# # # # # # # # # # # # #

Síðdegis brenna Ásatrúarmenn geithafur í Öskjuhlíðinni. Við höfum farið síðustu tvö árin, en sleppum því að þessu sinni.

Í dag héldum við Skúli Sigurðsson erindið okkar í fyrirlestraröð Sagnfræðingafélagsins: Hvað eru framfarir? Skúli var í Berlín og því fengum við Magnús Ragnarsson, leikara og Sjónvarpsstjóra til að fylla skarð hans. Magnús var flottur í þessu hlutverki. Hann las geysivel, þrátt fyrir að hafa fyrst fengið handritið í hendur tveimur tímum fyrir erindið. Hann blandaði sér meira að segja í umræðurnar á eftir. Ég var varla nema kinka-kolli-kunnugur Magnúsi fyrir fundinn, en hann óx gríðarlega í áliti. Bráðskarpur náungi.

Brandararnir féllu í góðan jarðveg og viðtökurnar voru góðar. Erindið var auðvitað pómó – líklega mest pómó erindi þessara funda í lengri tíma.

Ég hef áður lýst aðdáun minni á fræðimanninum Skúla Sigurðssyni á þessum vettvangi, en ég tel hann einn allra gáfaðasta mann sem ég hef kynnst á ævinni. Niðurlagskafli erindisins, sem Skúli hristi fram úr erminni í morgun, eru sá svölustu sem ég hef heyrt í fræðilegum fyrirlestri.

Nú er gaman að lifa.

Síðdegis boðaði Bjarni Fel til blaðamannafundar.

Hann er víst genginn í KR.