Um tilgangsleysi allra hluta

Áðan leit ég inn á Háskólafjölritun ásamt Sverri Jakobs. Þar var að venju fullt af pirruðu fólki að bíða, sem lofað hafði verið skjótri og greiðri þjónustu – en fékk útúrsnúninga og afsakanir.

Stysta stráið dró þó þýsk stúlka sem var mætt til að kaupa ljósrit af einhverri bandarískri hnattvæðingarbók. Ætli hún hafi ekki beðið í klukkutíma eftir að verkinu lyki. Þegar sú bið var loks á enda slengdi fjölritarinn ljósritinu á borðið og sagði: 6.500 kall!

Sú þýska fölnaði upp, neitaði að borga og staulaðist út í losti yfir viðskiptaháttunum. Þetta er svo sannarlega TURK 182.

Í dag er mánudagur. Þá skal étinn fiskur, ofnbökuð ýsa í einhverri sósu. Það skal keypt í fiskbúðinni sem áður var verslunin Vegamót, bestu fiskbúð höfuborgarsvæðisins.

Þá vitið þið það, lesendur góðir.

# # # # # # # # # # # # #

Í þessum skrifuðum orðum rennur upp fyrir mér hversu óstjórnlega mikið mig langar í hrísgrjónagraut með slátri. Það kemur fastlega til greina annað kvöld. Nammi-namm.

Assgoti fannst mér Mjóddin, myndin eftir Róbert Douglas vera skemmtileg í gær. Það tók mig samt tíu mínútur að læra að horfa á myndina. Á köflum hefði þó mátt texta samræðurnar, einkum þegar menn voru muldrandi í hálfum hljóðum heilu samtölin.

Magnað! Þór vinnur veðurfræðinga-vinsældarkosninguna mína, þessu hefði ég aldrei trúað…

Í gær mætti ég í fimm ára afmæli Vísindavefs Háskólans. Hitti strákana sem stýra Stjörnufræðivefnum, sem ég tel besta fræðsluvef landsins um þessar mundir.

Í kvöld mættum við í tvö afmælisboð – þrítugsafmæli hjá Ernu Erlings og fimmtugsafmæli hjá Dúu, konu Kidda, bróður tengdamömmu.

Upp kom fatadrama hjá kvenþjóðinni. Það fólst í því að einhver var í flík sem einhverjum öðrum fannst of lík annarri flík. Það vakti ekki kátínu.

Fatadramað minnti mig á söguna af jökkunum tveimur. Hún var á þessa leið:

Eitt sinn var ungur sagnfræðinemi sem átti engan jakka. Að lokum ákvað hann að fara til Guðsteins á Laugaveginum og kaupa sér jakka. Hann var gráköflóttur

Næst þegar ungi sagnfræðineminn mætti í kaffistofuna í Árnagarði, uppgötvaði hann hvers vegna jakkinn hafði verið svo kunnuglegur. Sverrir Jakobsson, vinur hans, átti nefnilega nákvæmlega eins jakka. Undu þeir súrir við sitt.

Síðar ákvað ungi sagnfræðinemin að nóg væri komið. Hann keypti sér nýjan jakka, sem ekki minnti á flikur annarra sagnfræðinema. Jakkinn var gulur.

Tveimur mánuðum eftir að sagnfræðineminn keypti sér gula jakkann, kom Ólafur vinur hans í heimsókn. Hann hafði einmitt vantað nýjan jakka og keypt sér einn assgoti fínan….

Svona ganga kaupin á eyrinni…

Björn veltir vöngum yfir veðurfræðingum og kröftugri innkomu Þórs Jakobssonar inn í töffaraheim veðurfræðinnar. Ég er ekki sannfærður.

Held samt að flestir eigi sér uppáhalds-veðurfræðing. Þannig sé hægt að skipta öllum Íslendingum upp í Þórs-fólk; Trausta-fólk; Einars Sveinbjörnssonar-fólæk og svo framvegis. Held að allir þessir eftirlætisveðurfræðingar þjóðarinnar séu hjá Sjónvarpinu – þrátt fyrir ámjátlegar tilraunir Stöðvar 2 til að kynna “Sigga storm” til sögunnar eins og hann sé Filmstjerne.

Hverjir eru uppáhaldsveðurfræðingar þeirra sem lesa þessa síðu? Ég gef Haraldi Ólafssyni mitt atkvæði. Hann er veðurfræðitöffari nýrrar aldar.

Greiðið atkvæði í athugasemdakerfinu hér að neðan.

Hversu mikinn ís geta barnshafandi konur étið? Var á miðnefndarfundi í SHA, að leggja drög að alþjóðlega mótmæladeginum í mars þegar neyðarkallið kom – það vantaði ís frá ísbúðinni við Hagamel og nóg af honum. Að venju var fullt út úr dyrum, þótt allar aðrar ísbúðir borgarinnar séu hálftómar á þessum árstíma. Þessi ísbúð er á pari við Bæjarins bestu í viðskiptavild.

Steinunn og Vigdís mágkona gúffa nú í sig ís yfir einhverjum lögguþætti á Skjá einum. Ég lep Glenlivet við tölvuna. Skipti upp í Laphroigh á eftir eins og fínn maður.

# # # # # # # # # # # # #

Labbaði í dag framhjá reitnum milli Laugavegs og Hverfisgötu sem á að rífa allt af og byggja stórhýsi á í staðinn. Þetta er ekkert smáræði. Spái því að það muni nötra allverulega heima hjá Palla og Hildi þegar kemur að því að sprengja fyrir bílastæðakjallaranum.

# # # # # # # # # # # # #

Á ég að vera eini maðurinn til að spá Íslendingum sigri á morgun? 32:29. Segi það og skrifa. Rússar hvað…

Í gær fékk ég senda í pósti nýútgefna bók, sem ég minnist hvorki að hafa pantað né að hafa lagt til að öðru leyti. Enginn gíróseðill fylgdi með og ekkert bendir til að tekið hafi verið af Visa-kortinu mínu fyrir henni.

Eitthvað segir mér að á næstu dögum verði hringt í mig og ég beðinn um að ritdæma bókina.

# # # # # # # # # # # # #

Er ég eini maðurinn sem botna ekkert í því hvers vegna Chelsea vinnur alla leikina sína? Þegar Arsenal og Man. Utd. voru langbestu liðin í ensku, þá skildi maður alveg í hverju yfirburðirnir lágu. Ég átta mig alls ekki á því með þetta Chelsea-lið. Jújú, ágætis mannskapur – en að þeir vinni hvern einasta leik fyrirhafnarlítið er furðulegt.

Stórleikur á laugardag. Luton – Tranmere. Mikilvægasti leikur liðsins í 5-6 ár segja menn á spjallþræði stuðningsmanna. Það er hreint ekki svo ótrúlegt.

Líf bíleigandans er aldrei dauflegt – í það minnsta ef bíllinn er hálfgerður skrjóður. Ferðin með Volvoinn í smurninguna kallaði á ófyrirséð hliðarútgjöld, en þó ekki nema smotterí miðað við það hvað sumir eru að borga af bílalánunum sínum um hver einustu mánaðarmót.

Vitaskuld ákvað litla dósin hennar Steinunnar að Blái draumurinn væri búinn að fá alla athyglina og ákvað að sprengja dekk. Það er afar taugatrekkjandi að tjakka þennan bíl upp, því hann er svo ryðgaður að neðan. Þorði að lokum ekki öðru en að nota tvo samliggjandi tjakka sem ég sneri upp til skiptis.

Þessir bílar skulu þó endast í það minnsta út árið 2005 og Volvoinn verður tekinn (amk. tímabundið) af númerum í vor.

# # # # # # # # # # # # #

Leit við í kennslustund í MH í dag að ræða um SHA. Fínn hópur sem hélt athyglinni. Það segir sitt um það hvað framhaldsskólanemar eru að hugsa um þessar mundir að allar umræðurnar snerust um heimsmálin: Írak, Íran, Júgóslavíu, kjarnorkuvopn o.s.frv. – enginn spurði út í störf á Keflavíkurflugvelli eða greip til aronskunnar. Það er gleðileg tilbreyting, því í flestum svona hópum eru 2-3 sem spá bara í því hvað við “græðum” eða getum haft upp úr hernum.

Til upplýsingar fyrir kennara sem lesa þessa síðu, t.d. sögu- eða stjórnmálakennarar, þá reynum við að bregðast vel við öllum beiðnum um að mæta í tíma og spjalla um friðar- og afvopnunarmál. Á sínum tíma voru efni sem þetta reglulega tekin fyrir á málfundum í framhaldsskólunum, en í seinni tíð ganga málfundafélög víst einkum út á að borga 1-2 háskólanemum laun fyrir að þjálfa MorfÍs-lið.

# # # # # # # # # # # # #

Á morgun er kennsla í vísindasögukúrsinum. Einn nemandinn spurði í síðasta tíma hvort kvikasilfur (e. Mercury) héti eftir plánetunni Merkúr. Ég lofaði að grennslast fyrir og mér sýnist að svo sé – en að sú nafngift sé frá miðöldum og tengist gullgerðarmönnum. Fyrir þann tíma hafi efnið heitið “fljótandi silfur” eða eitthvað álíka. Eina ferðina enn eru Íslendingar með svölustu fræðinöfnin og elta ekki asnalegar tískusveiflur.

Ekki er mér nú vel við að koma Valsmönnum til varnar á opinberum vettvangi og allt eins von á að fá á baukinn hjá Frömurum fyrir. Verð samt að leiðrétta Jakob Bjarnar, sem ég veit að les þessa síðu.

Jakob víkur í fjölmiðlapistli í DV á laugardaginn að því að Valsmönnum hafi tvö ár í röð verið bjargað frá falli í fótboltanum með því að fjölgað var í deildinni. Þetta er ágæt saga, sem Jakob hefur margoft sagt í hinum ýmsustu útvarpsþáttum. Hið rétta er, að þetta var í körfuboltanum ekki fótboltanum. Það er hér með leiðrétt.

Hitt er annað mál að líklega veit Jakob betur. Hann ástundar líklega þá gömlu strategíu að “láta helvítin neita því”.

# # # # # # # # # # # # #

Snillingarnir í Bílhúsinu ætla að smyrja bílinn minn í fyrramálið og skoða hvort rafgeymirinn er eitthvað að slappast. Festist á ljósum í morgun, þar sem bíllinn komst ekki í gang fyrr en eftir dúk og disk.

Vonandi brestur á með úrhellisrigningu seinnipartinn. Það er löngu orðið tímabært að hreinsa klakann af götunum. Ég hef tröllatrú á að komið sér vor!

# # # # # # # # # # # # #

Í gær undirbjó ég vísindasögutímann og las því ýmsar greinar um stjörnufræðirannsóknir. Þar datt ég niður á skrif ýmissa nöttara sem héldu að Hale-Bopp halastjarnan sem kom um 1997 í námunda við jörðina væri geimskip og boðaði heimsendi. Herregud hvað það er mikið af geggjuðu fólki til.

Handboltinn fór bara miklu betur en nokkur þorði að vona. Þá er bara að vona að þessir Slóvenar séu labbakútar og útlitið gæti reynst harlagott. Svo var Stjörnumaðurinn í Haukum bara fínn í markinu. Ég er strax farinn að hlakka til þriðjudagsins.

# # # # # # # # # # # # #

Diskurinn í græjunum: Lionheart með Kate Bush

Spólan í tækinu: Mors Elling

Bókin á borðinu: Landfræðisaga Íslands I. bindi e. Þorvald Thoroddsen

Viskýið í glasinu: Highland Park

Á maður að vaka eftir þessari írönsku mynd í Sjónvarpinu? Sjáum til hvað ég nenni að undirbúa kennslu næstu viku lengi frameftir.