Um tilgangsleysi allra hluta

Í dag frétti ég, mér til óblandinnar ánægju að Líbanon muni taka þátt í næstu Júróvisíonkeppni. Því fagna allir góðir menn.

Þátttaka Ísraela hefur oft verið gerð að umtalsefni og hvers vegna verið sé að púkka upp á Asíuþjóð í keppninni. Harðsnúnir Júróvisíon-nördar rifja þá oft upp þátttöku Marokkó í keppninni í byrjun áttunda áratugarins og er það vissulega gott besserwiss.

Staðreyndin er hins vegar sú að keppnisrétturinn fer ekki eftir því hvort viðkomandi ríki sé Evrópuland, heldur hinu hvort það sé aðili að Sambandi evrópskra sjónvarpsstöðva. Það eru bæði Ísrael og Líbanon, en einnig öll Norður-Afríkulöndin við Miðjarðarhafið frá Marokkó til Egyptalands og Sýrland.

Ef arabaheimurinn kærði sig um gæti hann lagt undir sig þessa keppni á einni nóttu. Þá er hætt við að aðildin að “bandalagi hinna staðföstu” gæti komið einhverjum í koll…

Við Jón Hákon Magnússon höfum sjaldan séð heiminn með sömu augum. Í fréttinni í New York Times í dag, þar sem rætt er um íslensku hersveitina í Afganistan kemst Jón Hákon að því að lærdómurinn sem draga megi af árásinni á íslensku hermennina í Kabúl sé sá að næst ættu þeir að fara í fylgd vopnaðra varða.

Með öðrum orðum – það voru ekki nógu margir hermenn með í innkaupaleiðangrinum, þar liggur hundurinn grafinn!

Fyrir rúmlega fimmtán árum eða svo, kærðu Framarar leik gegn KA í yngri flokkunum í handbolta. Ástæðan var sú að Akureyringarnir voru með stelpu í liðinu.

Stelpan var miklu stærri en pjakkarnir og raðaði inn mörkunum, engu að síður gerðu menn stólpagrín að Frömurum fyrir tiltækið, forsvarsmenn Fram voru dregnir í viðtöl og sakaðir um að vera aumingjar sem þyldu ekki að tapa fyrir stelpu.

Sjónvarpið valdi meira að segja stúlkuna sem “mann vikunnar” í samnefndum sjónvarpsþáttum sem mig minnir að Sigrún Stefánsdóttir hafi séð um. – Þetta voru ekki skemmtilegir tímar fyrir Framara.

Niðurstaðan í málinu varð sú að kæra Fram var tekin til greina. Dómstóllinn komst að þeirri niðurstöðu að kynjaskiptingin í handboltanum gilti í báðar áttir, sem sagt að karlaflokkurinn sé einmitt KARLAflokkur. Önnur leið gæti verið að líta á flokkana sem: opinn flokk annars vegar en kvennaflokk hins vegar.

Spurningin um það hvort karlaflokkurinn eigi að vera opinn er ekki ný af nálinni í íþróttum. Í golfinu er litið þannig á málið, þess vegna hafa örfáar konur keppt í “karlaflokki”. Mig minnir endilega að ég hafi lesið um sprarkara í bandarískum ruðningi sem var kona. Samkvæmt því er einnig um opinn flokk að ræða í ruðningi.

Núna liggur fyrir tímamótaúrskurður í máli félags, sem vildi semja við knattspyrnukonu fyrir átökin í 2.deildinni í Mexíkó. FIFA hefur nú bannað félagaskiptin, eins og lesa má um í Guardian. Með þessu virðist FIFA taka af allan vafa um að í karlaflokkurinn í knattspyrnu sé lokaður en ekki opinn.

Þetta mál kallar á margar áhugaverðar pælingar. Hvað segja til dæmis feministar? Er þessi úrskurður (og þá væntanlega eins handboltamálið á sínum tíma) jákvæð eða neikvæð niðurstaða fyrir jafnréttisbaráttuna? Á því geta verið ýmsar hliðar.

Í fyrsta lagi má spyrja – er markmiðið að einhvern daginn muni karlar og konur keppa hvort við annað í flestum eða öllum íþróttum? Er kynjaskiptingin “jákvæð mismunun” og sem slík þyrnir í augum einhverra? Ef endanlega markmiðið er að konur og karlar keppi saman – þá hlýtur úrskurðurinn að vera áfall.

Í öðru lagi má spyrja – væri e.t.v. verið að gera lítið úr konum með því að gera karlaflokkinn að opnum flokki? Með því er í raun verið að segja að konur séu dæmdar til að standa körlum að baki í íþróttum, en að sjálfsagt sé að leyfa einni og einni afburðakonu að spreyta sig með stóru strákunum? Mætti hugsa sér íþróttagreinar þar sem konur stæðu sig almennt betur, þar sem kvennaflokkurinn væri opinn og stöku karl gæti reynt að keppa? Það er helst að einhverjar greinar fimleika komi upp í hugann.

Í þriðja lagi má spyrja – er FIFA ekki að senda misvísandi skilaboð? FIFA krýnir heimsmeistara í knattspyrnu og velur besta knattspyrnumann ársins. Jafnframt er keppni um heimsmeistaratitil kvenna og besta knattspyrnukonan er valin. Með því að Brasilíumenn séu einfaldlega taldir heimsmeistarar en ekki heimsmeistarar karla – er þá ekki í raun verið að segja að karlaflokkurinn sé opinn flokku?

Gaman væri að heyra feminisku afstöðuna í málinu.

Sjaldan hefur Bond verið jafnlangdreginn og að þessu sinni, það gerist varla nokkur skapaður hlutur. Enginn þrjótanna er fatlafól, en reyndar eru mannætuhákarlarnir á sínum stað. Brúðkaupsdramað í byrjuninni virtist hálftími. Alltaf skal maður þó horfa á þessar myndir, á hverju einasta sunnudagskvöldi. Hvað skal gera þegar seríunni er lokið?

# # # # # # # # # # # # #

Ólafur Teitur var plebbi dagsins í Sunnudagsþættinum. Senan þar sem hann dró fram myndina af nútímalistaverkinu, benti á hana og fór að þusa yfir að þetta listaverk kostaði fúlgur en hann skildi ekki hvað það ætti að sýna. – Hann roðnaði nú þegar hinir hæddust að honum.

# # # # # # # # # # # # #

Hörkufín veisla síðdegis hjá Harra frænda sem var að útskrifast sem bakari. Litla frænka úr Borgarnesinu var stjarna kvöldsins. Vissi fátt skemmtilegra en að láta ókunna ættingja halda á sér. En óskaplega getur barnið verið með stórar kinnar. Smábörn með stórar kinnar eru eitthvað það kúnstugasta sem til er.

Sverrir bloggar í dag um Íslandskortið í Ráðhúsinu. Það er vissulega rétt að það er gaman að skoða það, en væri ekki nær að láta það snúa rétt? Sem stendur vísar suðurströndin í hánorður en Norðurland til suðurs. Þetta eru nú ekki góð vísindi að mínu viti.

Hugsið ykkur hvað það myndi gefa fólki skemmtilegan vinkil á Ísland ef það horfði á það frá svölunum í Ráðhúsinu líkt og frá Grænlandi og suður úr. Við höfum alltaf gott af því að skipta um sjónarhorn öðru hverju.

Annars er synd með Íslandslíkanið að það nýtur sín ekki eins og til stóð í upphafi. Það átti að tengjast nokkrum slæds-vélum sem beindu geisla að tilteknum stöðum á landinu og vörpuðu svo upp ljósmyndum af sömu stöðum. Það rakst hins vegar á við hönnun salarins og ekkert varð af uppsetningu búnaðarins sem mér skilst að hafi þó verið keyptur fyrir talsvert fé.

# # # # # # # # # # # # #

Föstudagskvöldi varið í að skrúbba eldhúsið. Varla fær maður mörg rokkstig fyrir það, en heilbrigðiseftirlitið lokar amk. ekki sjoppunni í bráð.

Síðasta árið höfum við haft jólagardínur í glugganum og nágrannar jafnvel farið að færa það í tal við okkur að við séum “fólkið með jólagardínurnar”. Nú, viku fyrir jól hafa þær verið teknar niður og hefðbundnar, bráðhuggulegar borgaralegar gardínur settar upp í eldhúsinu. Skrítið.

# # # # # # # # # # # # #

Forest gerði jafntefli í kvöld, heima gegn Leicester. Nú hlæja marbendlar í Luton.

Jamm.

Skráningarfresturinn í Gettu betur er útrunninn. Mér skilst að 30 skólar hafi skráð sig til leiks, en 31 skóli fékk senda þátttökupappíra. Þetta er því met, en keppnisliðin í fyrra voru 28 – sem sömuleiðis var metþátttaka.

Fjölbrautaskólinn á Sauðárkróki er sá eini sem ekki tekur þátt að þessu sinni.

Það þýðir að fimmtán viðureignir verða í fyrstu umferð og eitt stigahátt taplið til viðbótar kemst í aðra umferð. Vissulega hefði verið þægilegra að hafa 31 lið og losna þannig alveg við að hafa áhyggjur af stigaháum tapliðum eða 29 stykki og fá þá tapliðið upp úr annarri umferðinni, en það verður ekki á allt kosið. Fyrst og fremst er gleðilegt að svona margir vilji taka þátt.

# # # # # # # # # # # # #

Luton-menn fagna ógurlega í dag. Þar er á ferðinni Þórðargleði, því Joe Kinnear fyrrum framkvæmdastjóri liðsins var í dag látinn fara frá Nottingham Forest. Kinnear hefur verið með svívirðingar í garð Luton, reynt að lokka til sín leikmenn og náði að nappa hinum goðumlíka Mick Harford.

Spurningin er hvort Harford liggi núna í því – búinn að segja upp djobbinu sínu hjá Luton en verði orðinn atvinnulaus innan fárra vikna? Fyrst í stað fær hann að taka við Forest-liðinu, en fáir trúa því að það endist. Svo deila menn um hvað gera skuli ef Harford kemur skríðandi aftur til Luton. Á að taka við honum sem týnda syninum, slátra rollu og hvaðeina – eða skella á hann hurðinni og hlakka yfir óförum hans. Það er stóra spurningin.

Fór í Hafnarfjörðinn í morgun í vinnuerindum. Skoðuðum nýju 8 metra ljósaperuna á torginu, frekar mikið antiklímax í björtu – kannski maður þurfi að renna inn eftir að kvöldlagi til að sjá útkomuna. Fórum í Hafnarborg og skoðuðum rafvæðingarsýninguna. Fín samantekt en hefði borið fleiri sýningargripi – eða amk að gripirnir væru á miðju gólfi en ekki úti í einu horninu.

Á neðri hæðinni var sýning iðnskólanema á listaverkum og hönnun sem unnin voru sem gjafir fyrir þjóðkunna Íslendinga. Var hrifnastur af svuntunni og derhúfunni úr kókdósunum sem ætlaðar voru Tomma í Tommaborgurum. Uppgötvaði að ég þekkti tvo af listamönnunum, Ollu systur hennar Bryndísar og Addú systur Sírnis. – Ætli listsýningaskammtur ársins sé ekki uppfylltur.

Óskaplega er það góð tilfinning að ná að ljúka stórum áfanga í stóru verkefni. Fundaði í Útvarpshúsinu í dag vegna Gettu betur, þar sem ég skilaði af mér handriti fyrir stóran hluta keppninnar, samkvæmt áætlun. Næsta skref er að raða saman útvarpskeppnunum. Þær verða væntanlega fimmtán í fyrstu umferð og fara fram á fimm kvöldum í sömu viku. Á morgun, miðvikudag rennur skráningarfrestur út. Býst við 30 keppnisliðum, sem yrði met.

Annar stóráfangi sem kláraðist um helgina var að mála stofuna. Hún hefur nú stækkað um þriðjung að mér finnst. Ljóta sprungan í loftinu böggar mig ekki framar. Í leiðinni röðuðum við upp á nýtt. Mun ég sakna þess að konan í húsinu á móti geti ekki horft á mig í stofusófanum þar sem hún stendur úti og reykir daginn út og inn?

Með nýju ári þurfum við að ganga í að kaupa hillur í stofuna, til að geta komið þangað einhverju af þessu bókafargani sem er að gera okkur vitlaus eða vitlausari. Í sjónvarpinu voru fréttir af því að Íslendingar væru kaupóðir og fokkuðu upp viðskiptajöfnuðinum með skefjalausum kaupum á neysluvarningi. Við hristum hausinn yfir því hvað þjóðin er vitlaus og ábyrgðarlaus.

Svo byrjuðum við að reikna saman: fyrr á árinu keyptum við okkur íbúð, ruddum öllu út úr baðinu, fórum í utanlandsferð, létum grafa upp klóakið og skipta um dren umhverfis húsið. Núna langar okkur í hillur og erum að gæla við að ryðja út eldhúsinu og búa til gesta-/barnaherbergi – og það helst fyrir vorið. – Við ábyrgðarlaus? Neinei – allir hinir er í neyslukapphlaupi, við erum bara í eðlilegum fjárfestingum…

# # # # # # # # # # # # #

Brentford vann Hincley. Þar með er ljóst að við mætum þeim í 3ju umferð bikarsins. Það verður sæt hefnd.

Einhverju sinni, þegar hvað mest var rætt um mögulegt landnám írskra manna á Íslandi fyrir komu Ingólfs, varpaði ég fram kenningunni um landnám eskimóa á Íslandi fyrir tíma Evrópubúa. Þar með væri sannað að Ameríkubúar hafi fundið Evrópu löngu áður en Evrópubúar fundu Ameríku.

Það voru einkum þrenn rök sem ég gat tínt til máli mínu til stuðnings:

Í fyrsta lagi örnefnin. Eskifjörður á Austurlandi, Eskihlíð í Reykjavík og á Sauðárkróki, Eskihvammur í Kópavogi og Eskiholt bæði í Garðabæ og Borgarfirði – allt bendir þetta til búsetu eskimóa.

Í öðru lagi dýraríkið. Á íslandi er enginn ísbjranastofn. Bendir það ekki til að honum hafi verið útrýmt? Og hverjir hefðu átt að gera það? Jú, eskimóar.

Í þriðja lagi kvikmyndin Ikingut. Falleg mynd um eskimóastrák sem rekur hingað á ísjaka. Hér er augljóslega um þjóðsagnaminni að ræða, sem vísar til fornrar eskimóabyggðar – en ekki hvað?

Og núna er búið að grafa upp beinagrindur tveggja eskimóakvenna á Egilsstöðum – steinsnar frá Eskifirði. Tilviljun? Varla!

# # # # # # # # # # # # #

Brkovic skoraði annað hjólhestaspyrnumark sitt á keppnistímabilinu og tryggði Luton sigur á Port Vale. Höldum 4 stiga forystu á Tranmere og Hull, en nú má ekkert klikka. Erfiður útileikur gegn Bristol City næst. Við höfum ekki unnið þar síðan völvan var ung og sæt.

Í dag blaðaði ég í breskri spurningabók sem ég keypti á einhverjum flóamarkaðnum fyrir slikk í þeirri von að fá innblástur fyrir Gettu betur. Eins og gerist og gengur er því lofað á forsíðu að eigandi bókarinnar verði hrókur alls fagnaðar í partýum og pöbba-spurningakeppnum.

Jafnframt er sérstakur reitur þar sem stendur: “With answers”.

Það er fjári hentugt að bjóða upp á svör í spurningabókum. Ætli það sé sami náunginn sem fattaði upp á þessu og sem byrjaði að gefa út alfræðibækur með stafrófsröð?