Um tilgangsleysi allra hluta

Ég hef ekki verið svona þreyttur lengi.

Ekki líkamlega þreyttur, þetta er ekkert sem aukadúr í fyrramálið myndi bæta. Nei, þetta er andleg þreyta. Blanda af sorg, reiði en þó fyrst og fremst máttleysistilfinningu.

Það eru engin vandræði heima fyrir - tóm lukka þar. Það er gaman í vinnunni og gengur vel í flestu mínu vafstri á öðrum stöðum.

Helvítis stríðið er hins vegar að draga úr mér allan þrótt. Að horfa upp á allt það rætast sem við sögðum svo ótal, ótal oft að myndi gerast. Vitandi af slátrun á tugþúsundum manna í geggjuðu stríði sem íslensk stjórnvöld studdu í okkar nafni.

Í dag var utandagskrárumræða á Alþingi vegna þess að um daginn birtist skoðanakönnun sem sagði að eitthvað hærra hlutfall Íslendinga hefðu horn í síðu innflytjenda. Visst mörg prósent Íslendingar vilja ekki búa við hliðina á útlendingi, vinna með útlendingi, eignast útlending að tengdason eða -dóttur. Og út af þessu lögðu menn á þinginu. Ræddu hvort Íslendingar væru virkilega að verða svona miklir rasistar? Gæti það virkilega hugsast?

En er til svæsnari birtingarmynd rasisma en stríðið í Írak? Það hvernig við hugsum um þá þjóð sem þarna býr og hvernig það vefst ekki fyrir sama fólki og býsnast yfir rasískum tilhneigingum í skoðanakönnuninni umræddu, að taka sér dómaravald yfir fólkinu í Fallujah.

Fólkið í Írak er á móti stríðsrekstrinum og herförum Bandaríkjamanna, fáir aðrir en dyggustu fylgisveinar Bush-stjórnarinnar halda öðru fram. Verjendur hernaðarins á Íslandi telja sig hins vegar vera betur færa um það að ákveða hvað séu “ásættanlegar fórnir á mannslífum” og hvað sé Írökum “í raun fyrir bestu”. Hvernig í ósköpunum getur það talist minni rasismi en það þótt einhverjir kjánar segist í Gallupkönnun ekki vilja fá Júgóslava sem nágranna.

Ég hef séð vini og félaga missa fótana varðandi áfengi og dóp. Þegar maður fylgist með slíku verður maður vitni að ótrúlegri brenglun á allri rökvísi og veruleikaskynjun. Í mínum huga er stuðningur við þetta stríð slík brenglun. Þegar Sólveig Pétursdóttir segir í þingsal að uppbyggingarstarfið sé hafið í Fallujah - þá sé ég ekki annað en brenglaðan fíkil sem reynir að sannfæra umhverfi sitt um að allt sé í góðu lagi.

Mig langar eiginlega til að fara að skæla. Ekki endilega vegna fólksins sem er verið að drepa þarna í þessum rituðum orðum, frekar yfir eigin máttleysi. Að geta svo sáralítið gert, hér norður í rasskati - svo fjarri, svo úr tengslum við þessi ósköp. Eitt skal þó aldrei gerast og það er nú ástæðan fyrir að maður legst ekki í tómt þunglyndi - það er að maður reyni ekki að minnsta kosti að gera það litla sem maður getur.

Ég er farinn að sofa. Góða nótt.

This entry was posted on Wednesday, November 17th, 2004 at 01:30 and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.