Um tilgangsleysi allra hluta

…sendir einhver kona sem ég þekki ekki neitt mér heljarstór Word-skjöl með grunnupplýsingum um hvernig semja skuli heimildaritgerðir?

…er stapp við iðnaðarmenn svona ofboðslega leiðinlegt?

…er skítakuldi á morgnanna þegar ég fer í vinnuna?

…frétti ég aldrei af því fyrr en of seint að bíllausi dagurinn hafi verið í gær og þá eftir að hafa keyrt fram og aftur borgina eins og á kaupi?

…læt ég eins og ég hefði ekki keyrt jafn mikið þótt ég hefði vitað þetta?

…veit ég ekkert um peningamál og fæ grænar bólur af tilhugsuninni um að þurfa að selja íbúð?

…halda menn áfram að framleiða þættina um Fraiser, þótt þeir séu hugsanlega fúlasti grínþáttur í sjónvarpi síðustu misserin?

…tek ég að mér svona mörg verkefni sem ég hef ekki tíma til að ljúka?

…er kaffið á þessum vinnustað svona þunnt?

Nú er merking orðanna “íspinni” og “frostpinni” nokkuð augljós. En hvað á maður að kalla sjálfan pinnan í íspinnanum? “Íspinnapinna” eða kannski bara “pinna”? Þetta er flókin spurning.

Flestir pinnar af þessu tagi eru úr tré. Sem er slæmt.

Það er slæmt vegna þess að þá er hætt við að maður fari að japla á spýtunni þegari ísinn eða klakinn er búinn. Það gerist síður með plastpinna.

Plastpinna má líka hafa í margvíslegri lögun. Margir muna eftir Breik-pinnunum, sem hægt var að nota sem byggingarkubba. Margir söfnuðu þeim og náðu ótrúlega góðu safni.

Önnur skemmtileg pinnategund var t.d. á kúlutyggjó-ísnum. (Skyldi hann ennþá vera framleiddur?) Það var ís í litlum pappahólki, sem hægt var að reka út úr hólkinum með því að þrýsta á pinna sem stóð út úr honum. Í ísnum var svo tyggjókúla.

Einu sinni voru seldir súkkulaðiíspinnar sem virkuðu eins, nema þar var engin tyggjókúla, heldur voru plastfígúrur inni í ísnum með myndum af Ástríks-fígúrum. Ég átti nokkrar svona, einkum Sjóðrík og Óðrík. Þessu er ég öllu búinn að týna eins og svo mörgu öðru.

* * *

Eftir að útskrifarfagnaði rafiðnanema lauk hér á safninu laust um klukkan hjálf tólf í gærkvöldi fór ég á Nelly´s að hitta VG-fólk. Roknastemning á svæðinu sem náði hámarki þegar hópurinn söng Nallann, við nokkra undrun annarra gesta á staðnum. Allir kunnu textann, en þegar reynt var að halda fjöldasöngnum áfram kom í ljós að sönghæfileikum róttæklingaæskunnar eru takmörk sett.

Á Nelly´s var líka sjónvarp í gangi og þar var verið að endursýna Fram-leikinn frá því um daginn. Ég mátti til að horfa aftur á lokamínúturnar og stressið og taugaveikklunin helltist yfir mig á nýjan leik. – Annars er ég kominn með snjalla hugmynd fyrir landsliðsþjálfarana. Hvað með að senda bara Fram-liðið til Þýskalands? Ætlum við hvort sem er að gera nokkuð annað en að pakka í vörn? Það er bitamunur en ekki fjár hvort andstæðingurinn er Þróttur eða þýska landsliðið…

Það eru bara stríðsfyrirsagnir hjá Mogganum! “Beittu djúpsprengjum gegn hvölum!” Fréttin sem á eftir fylgir er svo á þessa leið:

Íslensk stjórnvöld fengu á sjötta áratugnum varnarliðið til að aðstoða sjómenn á Faxaflóa við að drepa háhyrninga sem ollu miklum spjöllum á reknetum sem notuð voru til síldveiða.

Sendir voru tveir vopnaðir hermenn með hverjum bát og áttu þeir að reyna að skjóta dýrin. Síðar var ákveðið að beita Neptune-eftirlitsflugvélum og var varpað djúpsprengjum á hvalavöður. Um borð í vélunum voru íslenskir leiðsögumenn. Í blaði varnarliðsins, The White Falcon, frá árunum 1956-1957, er sagt frá þessum atburðum og meðal annars bent á að með aðgerðunum sé stuðlað að aukinni velvild í garð Bandaríkjamanna á Íslandi. Fullyrt er að hundruðum háhyrninga hafi verið grandað með vel miðuðum djúpsprengjum.

Aha! Alltaf fyrstir með fréttirnar. Reyndar eyðileggur það dálítið uppljóstrunina að þessi hvaladráp voru á allra vitorði á sínum tíma. Gott ef Mogginn fjallaði ekki um þetta mál, enda stúta menn ekki háhyrningum á Faxaflóa án þess að eftir sé tekið.

Þegar ég vann söguþætti úr Sandgerði fyrir fræðasetrið þar í bæ fyrir einhverjum 7-8 árum síðan fjallaði ég um höfrungadrápin og las eitthvað um þau í íslenskum dagblöðum frá sama tíma. En það verður svo sem að viðurkennast að það fer með glansinn á fréttum að vísa í fjörutíu ára gamla Mogga – þá er nú White Star betra…

Í dag er ég svo glaður – svo glaður – svo glaður, svo óskaplega glaður aldrei var ég fyrr!

Framarar eru laaaangflottastir!

KR-ingar eru hins vegar aumingjar. Íslandsmeistarar með EITT mark í plús. Þetta er fáheyrt helvíti!

Ó hvað það er gaman að bjarga sér í síðustu umferð.

FIMM ÁR Í RÖÐ!

Muna lesendur eftir Mastermind-spilinu? Það var pinnaleikur sem fólst í því að annar aðilinn stillti upp litaröð með fimm pinnum sem gátu hvers um sig verið í einhverjum sex mismunandi lita. Svo átti hinn að giska á réttu röðina og fékk að vita hversu marga hann væri kominn með rétta með svörtum og hvítum pinnum. – Einhverra hluta vegna var þetta spil til á hverju heimili.

Utan á kassa spilsins var mynd af ákaflega greindarlegum, skeggjuðum manni sem sat í djúpum leðurstól. Minnti helst á illmenni í James Bond-mynd. Við hlið hans var foxý austurlensk kona í hvítum kjól. Man ekki hvort karlinn hélt á persneskum ketti.

Er allt til á netinu? Nennir einhver tölvunördinn að finna þessa mynd og senda tengilinn í athugasemdakerfið? Þetta er akkúratt verkefni fyrir Kristbjörn, Gneistann eða Palla.

Gærdagurinn var dagur stórra ákvarðana. Eins og kom fram á þessum vettvangi í gær hef ég ákveðið að selja íbúðina mína. Geng í það mál á næstunni, eins hryllilega leiðinlegt og það nú er að standa í slíku veseni.

Í gær var svo fundurinn með píparanum sem ætlar að taka að sér klóakviðgerðirnar í húsinu. (Sonja, ef þú lest þetta: það er meira en líklegt að byrjað verði næsta fimmtudag – þér er velkomið að gista hjá okkur þessa 4-5 daga sem verkið ætti að taka.)

Kostnaðurinn við að brjóta upp hálft gólfið, ná upp versta jukkinu, drepa rotturnar, fylla upp í holrýmið með grús, leggja nýtt klóak auk húsbrunns og steypa upp í falskt gólf í kjallaranum – verður varla undir 1.200.000. Hlutur okkar íbúðar er 40% af þessu.

Þessi tíðindi urðu til að ýta við okkur Steinunni. Við erum sammála um að okkur líði vel á Mánagötunni. Staðsetningin er frábær, hverfið sjálft er skemmtilegt og íbúðin er fín – einkum ef farið verður í ákveðnar framkvæmdir, s.s. í eldhúsinu. (Nei Þórdís, hafðu ekki áhyggjur – við ætlum ekki að reyna að búa til amerískan sit-com eldhússkenk…)

Niðurstaðan er sem sagt sú að við höfum áhuga á að kaupa Mánagötuna af tengdapabba í fyllingu tímans, þegar það hentar vel fyrir bæði hann og okkur (sem er ekki endilega akkúrat núna). Ég hringdi austur til Árna og kynnti honum hugmyndirnar. Þær ganga í stuttu máli út á að við kaupum íbúðina seinna meir og að við tökum á okkur kostnaðinn við klóakframkvæmdirnar núna, sem við getum seinna litið á sem hluta af kaupverðinu.

Svona getur ein tístandi rotta í útvegg komið af stað flókinni atburðarás…

Gleðifregnir! Blái draumurinn er kominn í lag. Ég má ná í hann á eftir í Bílhúsið, sem tók að sér að laga startarann fyrir lítið fé.

Það var Palli sem mælti á sínum tíma með þessum bifvélavirkjum við mig, en áður hafði ég farið illa út úr viðskiptum við aðra aðila.

Ég hika ekki við að mæla með Bílhúsinu, Smiðjuvegi (rauðri götu), við hvern sem er. Þar er Volvo-þjónusta, en þeir taka á móti öllum öðrum druslum.

Nú er gaman að vera til!

Besti bloggarinn man sjaldnast drauma sína stundinni lengur. Hrökk þó upp í morgunsárið, eftir absúrd-draum þar sem hann og nafni hans Hagalín höfðust við í húsi í Hamraborginni í Kópavogi þar sem nálega metersháir járnsmiðir (pöddur ekki járniðnamenn) voru á hverju strái og reyndu að nudda sér utan í þann er þetta ritar. Stefán Hagalín reyndi að halda því fram að járnsmiðirnir vildu bara láta klappa sér, en sú skýring virkaði fremur ótrúverðug.

Á sama tíma dreymdi Steinunni að hún væri bitin af skorkvikindum og að ég sýndi enga samúð. Það eru fastir liðir eins og venjulega. Ég er alltaf trunta og leiðindagaur í draumum hennar.

* * *

Til hamingju með afmælið Steinunn. Sterkur leikur að eiga afmæli í byrjun Visa-tímabils. Loksins aftur ríkur!

* * *

Síðdegis verður fundur húseiganda að Mánagötu 24 með píparanum sem búinn er að mynda klóakið undir húsinu. Raunar verður enginn húseigandi á fundinum, heldur senda allir eigendurnir fulltrúa sinn. Þar verður tekist á um hvað gera eigi. Ekki bætir úr skák að einn í hópnum er fullviss um yfirburði sína þegar kemur að umræðum um verklegar framkvæmdir. Hann telur að það að brjóta upp gólf og skella í nýjum lögnum sé ekkert mál og eigi ekkert að kosta. Þetta verður fundur dauðans.

* * *

Skoðaði í gær íbúðina mína á Hringbrautinni (sem ég kallaði ranglega Hverfisgötu í bloggi á dögunum). Er alvarlega að íhuga að selja hana á næstu dögum. Fyrsta skrefið er líklega að fá einhvern heiðarlegan fasteignasala til að gera verðáætlun. (Heiðarlegan fasteignasala… er ekki einhver innri mótsögn í þessu?)

* * *

Ormurinn fjallar um síðasta tölublað Framkvæmdafrétta. Það er hægt að taka undir það sem hann segir um göngubrýrnar, en því miður var engin tímaáætlun tiltekin. Verður t.d. byrjað strax á göngubrúnni fyrir framan Landspítalann til að losna við gangbrautarljósin þar? Ég hélt raunar að við flutning Hringbrautarinnar ætti vegurinn að flytjast niður fyrir Umferðarmiðstöð og að því yrði svo lítil umferð í framtíðinni á þessum vegarspotta að göngubrú yrði óþörf – en skítt með það, göngubrýr eru alltaf skemmtilegar.

Annað skemmtilegt tiltæki þeirra Vegagerðarmanna er að sýna aftan á hverju tölublaði framvindu mála í Fáskrúðsfjarðargöngunum, en þar mun vera búið að sprengja tæp 14% af leiðinni ef ég man rétt. Þetta er alvöru blaðamennska og fyllsta ástæða til að nota tækifærið og óska Viktori Arnari, ritstjóra Framkvæmdafrétta, til hamingju með að vera tilnefndur til Norrænu glæpasagnaverðlaunanna. (Þó ekki fyrir Framkvæmdafréttir heldur Flateyjargátu.)

Annars var fréttin í gær um mögulegar vegaframkvæmdir í tengslum við línulagningu niður í Reyðarfjörð áhugaverð. Þar var reyndar bara talað um sumarveg, en þegar ég fór austur í sumar voru menn bjartsýnir að fá mætti heilsársveg með tilheyrandi styttingu vegalengda. Vonandi svíkur Viktor Arnar okkur malbiksnördana ekki í þessu máli og birtir ítarlega grein.

Jamm.

Náði aldrei að klára teiknimyndasögubloggið mitt almennilega, sem er synd því að teiknimyndasögur eru skemmtilegri en lífið sjálft.

Ef það væri einhver dugur í manni, þá væri ég löngu byrjaður á gagnabanka þar sem teiknimyndasögur hvers dagblaðs væru skrásettar. Hvaða blað birti hvaða sögur hvenær. Svo mætti búa til skiptingu, s.s. hvað varðar framhaldssögur, spenna vs. grín, sögur fyrir börn, unglinga og fullorðna. Líklega þyrfti að stofna sérstakan flokk fyrir “einnar-myndar-sögur”. “Cosper” í Mogganum var einnar-myndar-saga. Cosper sjálfur var mexíkói eða Suður-Evrópubúi með útsöluglott. Getur einhver upplýst mig um uppruna hans?

Adamson var í DV. Það voru þöglar myndasögur sem minntu helst á Ferdínand. Skyldi Adamson hafa verið sænskur eins og nafnið benti til?

Önnur “þögul” teiknimyndasagna (þ.e. teikningar án talmáls) var “Henry” í Vikunni. Þar var aðalsöguhetjan var einkar ófríður ungur drengur, nauðasköllóttur að auki. Held að engum hafi þótt Henry skemmtilegur.

Amma keypti oft Hjemmet. Þar voru Knold & Tot, Gissur gullrass og sennilega líka sögurnar um “Bellu” (sem var í DV). Dísa frænka keypti norsku blöðin og þar var hægt að lesa um “hermennina” sem var sería sem gerðist í herflokki þar sem heimskir nýliðar gerðu hrokafullum yfirboðurum gramt í geði. Sem barn gaf ég mér að þetta væru norskar teiknimyndir og undraðist þessa hermennskutilburði grannríkisins. Síðar komst ég að því að þetta væru fúlar bandarískar sögur.

Að endingu legg ég til að myndasögur Moggans verði endurvaktar…

* * *

Framararnir unnu fyrsta leikinn í handboltanum og það á Akureyri. Óðinn láti á gott vita.

Luton lagði topplið Port Vale 2:0 í gærkvöld. Mikið assgoti væri gaman að komast í umspil í vor…

* * *

Guðmundur frændi minn ætlar að gera um mig heimildarmynd. Hún verður því miður ekki sýnd í sjónvarpinu, heldur er þetta skólaverkefni í FB. Breiðhyltingar hafa alltaf verið svalastir í myndbandagerð af öllum framhaldsskólunum.

Og talandi um heimildarmyndir, þá var myndin um MS-félagið í gær alveg þokkaleg. Skemmtilegast og fróðlegast var að sjá viðtölin við sjúklingana, en þegar vísindamennirnir fóru að delera um gen og litninga held ég að allir áhorfendur hafi týnst á augabragði.

* * *

Volvoinn er á verkstæði – en hafið ekki áhyggjur, þetta á bara að vera smáviðgerð á svissinum sem alltaf hefur verið til vandræða…

Óska konunni minni til hamingju með daginn. Nei, Steinunn á ekki afmæli. Það er ekki fyrr en á fimmtudaginn. Tilefnið er annað og ekki síður gleðilegt.

Í dag fékk Steinunn nefnilega sína fyrstu skammargrein í Mogganum. Tilefnið var grein sem hún skrifaði á vef Ungra vinstri grænna í gær, mánudag, undir yfirskriftinni: “Fri hash – Fyr Fogh!”, sem vísar í eitt af slagorðum stuðningsmanna Kristjaníu gegn dönsku ríkisstjórninni.

Þetta var meira en Staksteinahöfundur Moggans þoldi og afleiðingin var eftirfarandi pistill:

Kristjanía og umburðarlyndið

Þetta eru athyglisverð sjónarmið, en hvað þýða þau fyrir íslenzkan veruleika? Segjum sem svo að hópur fólks legði undir sig yfirgefin fiskvinnsluhús við Reykjavíkurhöfn og stofnaði samfélag “anarkisma og umburðarlyndis”, þar sem hassreykingar væru m.a. hluti af daglegu lífi. Væri það að mati UVG bara leiðinda “straumlínulögun á grundvelli millistéttargilda” ef lögreglan upprætti þetta samfélag?

Hahaha… Mogginn eipar yfir anarkisma Steinunnar og Ungra vinstri grænna!

Það er stór stund í lífi hvers róttæklings að vera skammaður af Mogganum í fyrsta sinn. Til hamingju Steinunn!