Um tilgangsleysi allra hluta

Þökk sé góðum ábendingum í athugasemdakerfinu mínu er nú farin að komast nokkuð heilleg mynd á teiknimyndasagnaflóruna á sínum tíma.

Annars rifjaðist upp fyrir mér að í DV var líka einnar-myndar-saga sem hét “Kærleiksheimilið”, en hún fjallaði um bandaríska millistéttarfjölskyldu og var einkum merkileg vegna þess að myndaramminn var hringur en ekki ferhyrningur.

Myndasögur Kjarnós í Þjóðviljanum hétu “Svínharður smásál” og voru frábærar. Einu sinni birti Þjóðviljinn íslenska myndasögu um þrjá gamlingja sem struku af elliheimili.

Boggi í Degi/Tímanum var ágætur, en sú saga er miklu yngri en annað það efni sem hér hefur verið rifjað upp.

En hvað með Alþýðublaðið? Nú veit ég að a.m.k. einn fyrrverandi Alþýðublaðsritstjóri er meðal fastra lesenda þessarar síðu – var aldrei skrípó í Alþýðublaðinu???

Og svo var það náttúrlega Vikan. Þar voru góðar teiknimyndir:
Skuggi, sem Tíma-Tóti fjallar um, var í Vikunni. Þar voru líka Knold og Tot (sem hétu Binni og Pinni). Gott ef “Ljóska” úr Mogganum var ekki líka í Vikunni en hét þá “Dagur”? Man það ekki nægilega vel. Svo voru örugglega 1-2 seríur í viðbót…

Teiknimyndabloggið hér að neðan hefur vakið viðbrögð og umræður á spjallsvæðinu. Kalli og Kobbi á Þjóðviljanum og Hvell-Geiri á Tímanum hafa verið rifjaðir upp. Hvaða sögur aðrar voru í þessum blöðum?

Þjóðviljinn hafði Foldu, íþróttaskrípóið Garp, Kærleiksbirnina og sænska sögu um einstæða móður með tvo unglinga. Hvað var í Tímanum annað en Hvell-Geiri? Las einhver Dag? Voru einhverjar sögur þar af viti?

DV var líka með einnar-myndar-skrípó, þar á meðal “Vesalings Emmu” sem fjallaði um eldri hjón. Ömmulega konu og önugan eiginmann hennar, auk þess sem börn og barnabörn komu við sögu. Svo var önnur saga um blondínu sem oftar en ekki var nýkomin úr baði með handklæði vafið um sig miðja. Minnir að hún hafi heitið Bella og verið mjög karlrembuleg í alla staði.

Hvað var meira? Jú, Myndasögur Moggans voru stórkostlegt blað og óskiljanlegt að Mogginn sé hættur með stóreflis teiknimyndasögukálf. Þar voru Spæderman, Hulk og Súperman (þó ekki allar í einu). Ziggy voru heimspekilegar sögur sem oftar en ekki gengu út á að Ziggy sat ásamt hundinum sínum og horfði upp í stjörnubjartan himininn og varpaði fram einhverri tilvistarspekilegri pælingu.

Munaðarleysinginn Anna (Annie) voru sögur dauðans af rauðhærðri stelpu og hundinum hennar og viðureign þeirra við vona menn. Helvítið hann Högni hrekkvísi var með hundfúlar sögur, sem enduðu á myndaramma sem átti að rekja hetjusögur af köttum lesenda. “Köturinn hennar Binnu (9 ára) er mikill grallari og finnst gaman að horfa á uppþvottavélina að störfum!”

Hermann var líka með stórar sögur í Myndasögum Moggans og svo var sería um konu sem var endalaust í einhverju karlastússi og útistöðum við móður sína (frekar fúlt).

Í gamla daga birtust Ástríks-sögur í Mogganum. Þannig mun bókin “Ástríkur og gullna sigðin” hafa birst í heild sinni í þessum kálfi á einum vetri, en það er einmitt ein þeirra fáu Ástríkssagna sem ekki hafa komið út á bók á íslensku. (Sem er náttúrlega kapítuli út af fyrir sig…)

Vííí… nostalgía á föstudagsmorgni…

Teiknimyndir í dagblöðum mega muna sinn fífil fegri. Sú var tíðinn að DV var með heila opnu af teiknimyndasögum í fínum gæðum, auk þess sem Gísli J. Ástþórs var með skrípamynd aftarlega í blaðinu. Í dag eru teiknimyndarenningarnir bara fjórir. Svona fer öllu aftur í heiminum.

Á blómatíma DV-teiknimyndasagnanna voru ekki færri en þrjár framhaldssögur í gangi. Það voru Tarzan, Rip Kirby og Modesty Blaise. Tarzan-sögurnar voru allar eins og búast mátti við, Rip Kirby var fúll breskur leynilögreglukarl ef ég man rétt og Modesty Blaise voru meintar spennusögur með foxí aðalpersónu. (En spennusögur sem sniglast áfram um þrjá myndaramma á dag eru bara ekki að virka.)

Hvað var meira af sögum í DV? Jú, Andrés önd var þarna um tíma, Hrollur og svo Móri sem gerðist í Bretlandi á miðöldum. Man ekki í svipinn eftir öðrum markverðum sögum.

Mogginn var með Hermann og Högna hrekkvísa. Hermann var snilld en Högni hrekkvísi ömurlegur að sama skapi. Drátthagi blýanturinn var fastur liður í teiknimyndadálknum. Hann var teiknikennsla í þremur einföldum skrefum. Fyrsta mynd sýndi yfirleitt tvö strik sem teiknuð voru í kross. Á annarri myndinni var búið að bæta inn tveimur hringum og einni trapisu umhverfis krossinn. Á þriðju myndinni var komin fullkomin mynd af Versölum og stærstum hluta hallargarðsins í vorskrúða.

Á síðunni þar sem Hermann og Högni hrekkvísi voru, við hliðina á “Ást er…”-væmninni, var mynd af kaffikönnu sem virtist klippt út úr gömlum Moggadagblöðum. Þar stóð undir: “Með morgunkaffinu”. Þetta fannst mér alltaf vera sóun á plássi sem ella hefði getað nýst undir skrípó.

Smáfólk – eða Peanuts – hefur alltaf haft sérstöðu vegna þess að þar birtist textinn á ensku í talblöðrunum og þýðingin á íslensku fyrir neðan. Ætli það sé einhver sérstök skýring á þessu eða ætli umbrotsmaður Moggans hafi bara verið að fylla upp í plássið? Spyr sá sem ekki veit.

Skyldu B.C. teiknimyndasögurnar aldrei hafa birst í íslenskum dagblöðum?

Klukkan er orðin 13:40 og engir Danir komnir. Ég er foxillur. Hausar munu fjúka.

Ég hugga mig þó við þær fregnir endurútgáfa Múmínálfabókanna standi fyrir dyrum.

Kannski helvítis ferðaskrifstofan ætti að reyna að gefa mér eintak af þessari bók til að blíðka mig?

Er sniðugt að blogga þegar maður er pirraður? Kannski ekki, en það léttir kannski lundina í augnablik…

Ef það er eitthvað sem maður þarf EKKI á að halda á miðvikudegi í vinnunni, þá er það dönsk ferðaskrifstofa sem bókar hóp 20 danskra rafiðnaðarmanna sem eiga að mæta á safnið “milli kl. 9 og 11″. Fyrir vikið bíður Stefán spakur við allan morguninn á útkíkki eftir gestunum og frestar því að vinna í kjallaranum eins og til hafði staðið.

Kl. 11:15 hringir ringlaður bílstjóri og spyr: “Huh… hvenær áttum við aftur að mæta? Ha? Fyrir kl. 11? Ókey, þá kem ég með þá um 12-leytið…”

Stefán bíður áfram. Sleppir því að fara í mat og í bankann eins og til hafði staðið.

Kl. 13 bólar enn ekkert á helv. Dönunum. Ekki múkk frá bílstjóranum. Ekkert.

Á að vera staddur annars staðar kl. 14. Stefnir í að Danirnir verði að bjarga sér sjálfir og læra íslensku í skyndi. – Ferðaskrifstofur eru verkfæri Satans. Urg!

* * *

Ég er svo pirraður að ég nenni ekki einu sinni að blogga um fótbolta. Væri þó um margt að fjalla í þeim efnum.

Nanna átti kollgátuna í þriðjudagsþrautinni. Hér var að sjálfsögðu verið að spyrja um Hroll hinn hræðilega (Hägar the Horrible), en fyrsta teiknimyndasagan um hann birtist einmitt 4. febrúar 1973.

Höfundur teiknimyndanna er Dik Browne, en eftir dauða hans tók sonurinn Chris Brown við pennanum og skrifblokkinni.

Eftirlætisfígúran mín í þessum sögum er þó víkingaöndin Kwack. – Hvað skyldi hún annars heita í íslesnku þýðingunni?

Jæja, þá er klukkan 15:25 og komið að 2. vísbendingu.

Framkomnar ágiskanir eru snjallar en ekki réttar.

Maðurinn sem um er spurt er fjölskyldumaður. Hann á tvö börn. Dóttur sem er mikill skörungur og son sem er hálfgerð veimiltíta. Þá á hann tengdason sem er tónlistarmaður.

Helsti starfsvettvangur þessa manns er Bretland, en seint verður hann talinn með vinsælli mönnum þar í landi.

Maðurinn á sér viðurnefni og það heldur vígalegt.

Hver er maðurinn?

Úff hvað þetta er leiðinlegur dagur. Ég stend í stappi – bæði við launadeildina og tölvudeildina. Kemst ekki frá en þyrfti að komast í að útrétta. Best að brjóta þetta upp með getraun.

Spurt er um mann.

Maðurinn sem um er spurt er af óræðu þjóðerni. Strangt til tekið er hann bandarískur, flestir álíta hann þó vera Svía eða í það minnsta Norðurlandabúa.

Hann kom fyrst fram á sjónarsviðið 4. febrúar árið 1973.

(nú er klukkan 14:25 – næsta vísbending verður sett inn kl. 15:25 ef ekki hefur áður borist svar í athugasemdakerfinu…)

Stórmót í frjálsum íþróttum eru eitthvert besta sjónvarpsefni sem til er. Það er hægur vandi að detta niður í margra klukkutíma gláp þegar sleggjukast karla, 3.000 metra hlaup eða kvennalangstökk er í boði. Það er helst gangan og maraþonhlaupin sem ég er ekki að ná uppí, auk þess sem tugþrautir og sjöþrautir eru hvimleiðar – of miklir útreikningar og flókið að keppt sé í tveimur hópum.

Í tengslum við frjálsíþróttamótin ber alltaf nokkuð á kynþáttahyggju þar sem fólk reynir að grípa til líffræðilegra skýringa á velgengni tiltekinna þjóða í einstökum greinum – t.d. að svertingjar séu sérstaklega vel fallnir til að hlaupa. Þetta heyrist ekki síður frá “meðvituðu” fólki sem er sérstaklega á móti kynþáttafordómum og notar jafnvel sigurgöngu blökkumanna í spretthlaupum sem rök gegn rasisma hvítra manna.

Mér sýnist hins vegar að tölfræði íþróttanna sýni þvert á móti hversu menningarbundinn árangurinn í þeim er. Sum lönd eru einfaldlega alltaf góð í tilteknum greinum og geta furðulítið í öðrum.

Tökum sem dæmi Hvíta-Rússland. Hvers vegna í ósköpunum eru Hvítrússar alltaf góðir í kúlu, kringlu og sleggju? Nágrannar þeirra Finnar eru hins vegar góðir í spjótkasti, en ekki í öðrum kastgreinum. Þetta skýra menn ekki með erfðafræði heldur kúltúr.

Eða þá Kúbumenn. Þeir eru stökkmeistarar – eiga af því er virðist endalaust marga langstökkvara, hástökkvara og þrístökkvara. Miklu fleiri en hin löndin í Karabíska hafinu sem eru aðallega í spretthlaupunum. Og hvers vegna eru Þjóðverjar betri í að hoppa upp í loftið en beint áfram?

Ástralir punda út afbragðsíþróttamönnum í flestöllum íþróttagreinum, en hversu margir íþróttamenn koma frá Nýja Sjálandi? Eru einhver rök fyrir því? Ekki líffræðileg í það minnsta.

Eitt af því sem gerir það að verkum að fólk grípur til kynþáttaskýringa á velgengni sumra þjóða tengist mismunandi líkamsbyggingu íþróttamanna eftir svæðum. Þannig virðast þeldökku hlaupararnir frá Norður-Ameríku flestir vera nýkomnir úr vaxtaræktarkeppni. Svo hlaupa þeir við hliðina á Rússum sem eru langir, þvengmjóir og virðast ekki hafa neina vöðva. (Sérstaklega áberandi í kvennaflokki.) Þar kemur í ljós að brjóstvöðvar að hætti Schwartzeneggers eru engin trygging fyrir sigri í 400 metra hlaupi…

Diskúteraði þessi mál heillengi við Sverri og Steinunni á Dillon í gær. Vorum um flest sammála í greiningunni á þessu. Sérstaklega kom okkur þó saman um skýringuna á því hvers vegna Indverjar eiga ekki fleiri toppíþróttamenn en raun ber vitni. – Ef það er eitthvað sem getur fokkað upp möguleikum manns á að ná Nirvana – þá er það að reyna að setja heimsmet…

Meira um frjálsar síðar.

Í Bretlandi er til fyrirbæri nokkuð sem nefnist Bank Holiday. Það lýsir sér í því að nokkrum sinnum á ári (þrisvar minnir mig) taka þeir sér frídag á mánudegi. Þetta kemur væntanlega í staðinn fyrir ýmis í-miðri-viku-frí okkar Íslendingar, eins og öskudag, sumardaginn fyrsta o.s.frv.

Þegar ég bjó í Edinborg komu þessir frídagar mér alltaf í opna skjöldu. Maður mætti út í verslun og skyndilega var helgaropnunartími á mánudegi… Það bætti heldur ekki úr skák að Bank Holiday í Skotlandi go Englandi voru á mismunandi dögum, þannig að dagblöðin gátu ekki varað mann við.

Í dag er Bank Holiday í Englandi. Á slíkum dögum eru fótboltaleikir alltaf leiknir og það um miðjan dag. Núna er Luton t.d. að spila í Brighton og er strax komið undir eins og búast mátti við. Rats!

Væri sniðugt að taka svona frídaga upp hérna í skiptum við öll fimmtudagsfríin? Tja, held ekki. Við verkalýðurinn fáum miklu meira út úr fimmtudagsfríunum því við þær kringumstæður er aldrei unnið nema af hálfum krafti á föstudögum. Auk þess vilja Samtök atvinnulífsins taka upp mánudagsfrí og það er agætt að nota þá sem kompás – alltaf vera á öðru máli er Ari Edwald…