Um tilgangsleysi allra hluta

Grasekkill

Jæja, þá er Steinunn farin til Danmerkur á einhvern norrænan MS-fund og ég verð einn í kotinu fram á mánudagskvöld. Ekki er það gaman.

Þessi einstæðingsskapur er þeim mun minna skemmtilegur í ljósi þess að fyrir vikið lendi ég einn í að flytja alla búslóðina í skottinu á Neista nýrrar aldar – eða hvernig á maður að skilja kveðjusetninguna: “Þú þarft ekkert að vera búinn að flytja ALLT dótið þegar ég kem aftur…”? Til viðbótar við þetta þarf ég líka að reyna að redda leigjanda að íbúðinni (stefan.palsson@or.is) og hugsanlega´finna nýjar bókahillur. – Leiðindi!

* * *

Sigga bleika segir stórmerkilegar fréttir af Eastenders. Það kemur svo sem ekkert á óvart með Jamie og Sonju (Sonja er alveg fáránlega vinsæl persóna í Bretlandi), en að Little Mo sé laus við Trevor eru svo sannarlega tíðindi. Var´hún sem sagt sýknuð af manndrápstilrauninni á sínum tíma? (Svona er hrikalega langt síðan ég hef fylgst með þessu.) En hvað með Janine? Er hún ennþá sama undirförla druslan og áður?

Mér líst bráðvel á að hefja herferð til að pína RÚV til að byrja að sýna Eastenders.

* * *

Luton er á sigurbraut. Liðið er komið í níunda sæti eftir afleita byrjun, en á samt við mikil meiðslavandamál að stríða. Big fat Joe er besti framkvæmdastjórinn í deildinni eins og margsannaðist á árum hans hjá Wimbledon.

En talandi um Wimbledon. Á dögunum komu innan við 1.000 manns á heimaleik hjá þeim í 1. deildinni, sem er að sjálfsögðu met. Ástæðan er sú að stjórnendur liðsins ætla að flytja það til steinsteypuparadísarinnar Milton Keynes. Á sama tíma mæta 2-3.000 fyrrum stuðningsmenn Wimbledon á leiki með pöbbaliði í grenndinni sem spilar í hundruðustu deild eða eitthvað álíka og var vant því að leika í skemmtigörðum fyrir framan 10-20 manns. Skrítið!

Sko…

…ætli það sé ekki best að senda megnið af bloggurum landsins til sálfræðings, til að raða saman brotunum af sjálfsmyndinni? Eftir Stúdentablaðsgreinina í morgun er annar hver bloggari að velta sér upp úr tilvistafræðilegum pælingum um gildi bloggs eða tapa sér í nostalgíu yfir því hvað það hafi verið gaman í gamla daga þegar hægt var að koma öllum bloggerum fyrir í einu eldhúspartýi. Eftir að hafa barið mig í gegnum allan þennan vaðal hallast ég að því að vera sammála Katrínu varðandi það að blogg og blogglestur sé bara eins og hver önnur sápuópera.

Talandi um sápuóperur – nú hef ég ekki fylgst með Eastenders í marga mánuði og þegar ég hef rambað inn á þáttinn á BBC Prime, þá hef ég ekki kannast við nokkurn mann. Sigga - er eitthvað merkilegt að gerast í seríunni? Ætti ég að byrja að horfa aftur?

* * *

Palli undrast það að fólk meðhöndli símann hans eins og skemmtitæki en ekki öryggistæki.:

Sumir virðast halda að símarnir sem ég svara stundum í, séu einhverskonar skemmtitæki en ekki öryggistæki. Af þessu leiðir að fullt af fólki hringir í mig á öllum tímum sólarhringsins til þess að segja ekki neitt.

En ekki hvað? Ástæðan fyrir því að það er EKKI hægt að nota símann sem öryggistæki er einmitt sú að Páll svarar ekki nema endrum og eins. Fyrir vikið er bara hægt að nota hann sem skemmtitæki til að bögga Pál á asnalegum tímum sólarhringsins.

* * *

Vangavelta dagsins: Hvort er Kit-Kat nammi eða kex?

Flutningar á næsta leyti

Loksins, loksins! Félagsstofnun Stúdenta er búin að tilkynna Bryndísi að hún hafi fengið inni á stúdentagörðunum. Því fagna allir góðir menn! Bryndís kemst í þessa fínu einstaklingsíbúð með háhraða netsambandi, steinsnar frá skólanum og ég get flutt mitt drasl inn til Steinunnar á Mánagötuna.

Þessum flutningum fylgja prýðileg samlegðaráhrif með bestun á nýtingu tíma og fjármagns (hljómaði þetta ekki viðskiptafræðilega?) Ég ætti að geta leigt út íbúðina á Hringbrautinni og sparað þannig nægilega til að afstýra því að lenda á Kvíabryggju. Svo er líka bara skemmtilegt að byrja að búa á einum stað en ekki tveimur…

Auðvitað eru þessir búferlaflutningar ekki með öllu gallalausir. Þannig verður erfitt að venjast því að búa í Valshverfi og stilla sig um að hvæsa á litlu púkana sem verða bankandi upp á í tíma og ótíma að betla flöskur og selja happdrættismiða fyrir rauðu hættuna. Þá er ég ekki alveg viss um að knæpan á Rauðarárstígnum sé besti hverfisbarinn. (Hann getur þó fjandakornið ekki verið verri en Rauða ljónið – sem var staður dauðans, borinn uppi af KR-ingum og spilasjúklingum. – Loks er ég ekki viss um að sjónvarpsskilyrðin séu upp á marga fiska í Norðurmýrinni, þannig að ég kemst varla í Fjölvarpið svo glatt.

Valur húsfélagsformaður (les. Falcon), er foxillur yfir þessari ákvörðun. Það er yfirlýst stefna húsfélagsins á Hringbraut að fækka leiguíbúðum í húsinu. Stjórnin, en þó einkum gjaldkerinn, telja nefnilega að leigjendur séu hyski og skríll. Þetta er ekki mjög málefnaleg afstaða, en styðst þó að vissu marki við reynsluathugun þar sem dópsalinn og dæmdi ofbeldismaðurinn í stigagangnum er sannarlega leigjandi og gamli nágranni minn sem virtist ljúka flestum fylleríum á að berja kærustuna sína í plokkfisk og rústa íbúðinni var líka að leigja. (Skyldu íbúðareigendur vera síður líklegir til að lemja konurnar sínar?)

* * *

Guðmundur Svansson kynnir blogg fyrir þjóðinni í fylgikálfi Moggans í morgun í ágætis grein. Ekki veit ég hvort almenningur er nokkru nær eftir lesturinn, en það er nokkur galli á úttektinni að hún fjallar eiginlega bara um strákablogg. (Og Katrínu Atladóttur, sem ég myndi eiginlega skilgreina sem strákablogg líka.) Ég er sammála því sem Ármann sagði einhverju sinni að stelpublogg eru almennt séð skemmtilegri.

* * *

Önnur mikilvæg leiðrétting:
Ég hef ALDREI sagt að ég sé besti og frægasti bloggari í heimi, enda væri það fáránlegt að halda því fram!

Hins vegar er ég frægasti og besti bloggari á Íslandi. Það er allt annað mál. – Hver veit svo hvað framtíðin ber í skauti sér? Ef til vill munu fregnir af frægð minni og vinsældum berast út fyrir landsteinanna (t.d. með íslenskum námsmönnum erlendis) og útlendingar fari að þýð bloggið mitt yfir á önnur tungumál. Þá og þá fyrst gætum við farið að tala um að ég geri tilkall til heimsmeistaratitilsins.

Hvernig væri að keppa í bloggi á Ólympíuleikum? Það mætti hugsa sér ýmsar útfærslur, s.s. liðakeppni (fimm bloggarar í liði), einstaklingskeppni og tvenndarleik. Í tvenndarleiknum myndi ég vilja keppa ásamt Þórdísi. Eftir múmínálfafærslur hennar undanfarinna daga hef ég nefnilega ákveðið að velja hana sem næstbesta og næstfrægasta bloggara Íslands. Þar hafiði það!

Áfram Sigþrúður!

Það er bráðsnjöll hugmynd hjá Bjarna, (sem Þórdís kýs raunar að kalla “Hemúl”) að skora á Sigþrúði að gefa út Endurminningar Múmínpabba. Sigþrúður er góð kona sem hlýtur að taka vel í svona áskoranir. (Einkum þar sem Jón Yngvi, maðurinn hennar, er fastur lesandi á þessari bloggsíðu og ætti að geta komið boðunum til skila.)

Um árið var byrjað að gefa múmínálfabækurnar út á nýjan leik, en sú útgáfa reyndist nokkuð misheppnuð. Pípuhattur galdrakarlsins var endurútgefinn, en því næst var Ósýnilega barnið gefið út í fyrsta sinn. Sú bók er ákaflega falleg og ljóðræn, en ekki alveg við skap barna – enda samanstendur hún af nokkrum stuttum sögum sem eru fyrst og fremst stemningslýsingar þar sem aukapersónur úr bókunum koma við sögu, s.s. fílífjonkur og sérlundaðir snorkar. Ég geri ráð fyrir að þessi bók hafi lítið selst og því hafi´verkefnið verið blásið af. Er það miður.

Fyrsta múmínálfabókin hefur heldur ekki komið út á íslensku. Þar segir frá leit Múmínmömmu og Múnínsnáðans að Múmínpabba sem er týndur. Þessi bók kom út í Finnlandi árið 1945, en mun um margt vera frábrugðin seinni bókunum.

Önnur bókin í röðinni var Halastjarnan. Hún er snilld eins og allir vita. Muna menn hvenær halastjarnan átti að tortíma heiminum? – Þann 7. október kl. 8:42 og fjórum sekúndum betur.

Pípuhattur galdrakarlsins var þriðja bókin. Hana er óþarft að kynna.

Þá er röðin komin að Endurminningum Múmínpabba. Þar rekur sá gamli ýmis ævintýri sín og segir meðal annars frá fundum þeirra Múmínmömmu.

Örlaganóttin var númer fimm. Er hún best? Það telja margir.

Vetrarundur í Múmíndal var sjötta í röðinni.

Ósýnilega barnið og fleiri sögur, smásagnasafnið sem fjallað var um hér að framan var sú sjöunda.

Áttunda og næstsíðasta bókin var Eyjan hans Múmínpabba – uppáhaldið mitt.

Lokabókina rangnefndi ég í gær og kallaði “Haust í Múmíndal”. Hið rétta er að hún heitir “Síðla í nóvember”. Hún gerist í Múmíndal um leið og Eyjan hans Múmínpabba. Dýrin í skóginum er ráðvillt og óttaslegin – Múmínálfarnir eru farnir. Þau reyna að bregðast við með því að leika Múmínálfafjölskylduna, en fljótlega sjá þau að það er til einskis. Þau sætta sig við orðin hlut og hverfa til síns heima. Í lok bókarinnar snúa Múmínálfarnir þó aftur heim.

Jamm.

Enn um múmínálfa

Hóhó… það er svo skemmtilegt að komast í umræður um múnínálfa við aðra aðdáendur bókaflokksins! Þórdís er greinilega hafsjór af fróðleik um málið. Það er afskaplega áhugavert að heyra að Morrinn sé kvenkyns á sænsku, en ég hef einmitt lent í miklum umræðum um kynferði sumra persóna á öðrum vettvangi. – Er það kannski merki um það hversu ofurseld við erum flokkunarkerfinu kona/karl að festast í þeim hjólförum? Ef ég man rétt, þá er hreinlega tekið fram í bókunum að Hattífattarnir séu kynlausir (þrátt fyrir að líta út eins og smokkar). Hattífattarnir eru ofarlega á vinsældarlista mínum.

Þórdís rekur það líka í hvaða röð hún las múmínálfabækurnar. Sjálfur las ég þær í “réttri röð” miðað við íslensku útgáfuna, en það var ekki fyrr en mikið síðar að ég uppgötvaði að það er vitlaus röð miðað við frumútgáfuna. Einhverju sinni hitti ég Magga finnska í partýi, en hann var þá að dunda sér við að reyta inn einingar í finnsku við Háskólann og stefndi að því að landa þar BA-prófi. Hann ætlaði að skrifa lokaritgerð um múmínálfana. (Síðar hætti hann við það og býr nú í Bandaríkjunum þar sem hann er í doktorsnámi í hagsögu.)

Magnús var með þá kenningu að múmínálfabækurnar yrði að lesa í réttri röð, þar sem bókaflokkurinn myndaði samfellu sem líkja mætti við þroskaferil barns. Þannig séu fyrstu bækurnar einfaldar og bjartar – persónur ekki mjög djúpar og lausar við galla. Eftir því sem á bókaflokkinn líður verður lífið flóknara og margbreytilegra. Einstakar sögupersónur fara að sýna á sér nýjar og óvæntar hliðar, s.s. Morrinn. Múmínpabbi verður veigameiri persóna og nær epísku hámarki í Eyjunni hans múmínpabba. – Bókaflokknum lýkur svo með “Hausti í Múmíndal” þar sem dýrin í skóginum eru svipt þessum fasta punkti í lífinu – múmínfjölskyldunni. Múmínálfarnir eru á bak og burt.

Hvað segja aðrir múmínálfafræðingar um þessar hugleiðingar?

Sundurlaust

Skemmtilegt þetta múmínálfaæði sem tröllríður í bloggheimum. Samtal Snúðs og Snabba sem Kristbjörn Grænlandsfari rifjar upp er t.d. hrein snilld. Snabbi er einhver besta andhetja bókmenntasögunnar og hefur alltaf verið í miklu uppáhaldi hjá mér. Ég er meira að segja ekki fjarri því að hann sé eftilætispersónan mín úr múmínálfunum. Aðrar persónur sem sterklega koma þar til greina eru Bísamrottan (sem ég kýs að líta á sem kvenpersónu) og Morrinn. Morrinn er hrikalega flottur óvættur.

* * *

Beta buff sá Casablanca í fyrsta sinn í gær. Ekki deili ég alveg aðdáun hennar á myndinni – fannst hún heldur tilgerðarleg. Hins vegar tengist uppáhalds-kvikmyndakjúríosítetið mitt þessari mynd.

Þannig er mál með vexti, að stórmyndin “Barb Wire” með Pamelu Anderson tekur að öllu leyti upp söguþráðinn úr Casablanca, með þeirri undantekningu þó að höfð eru skipti á kynjahlutverkum þar sem Barb, persóna Pamelu í myndinni gegnir sama hlutverki og persóna Humphrey Bogarts. – Það er svalt!

Jamm

Loksins næði

Jæja, þá er klikkuð vika að baki. Nenni ekki að fara út í smáatriði. Hól Ármanns um Steel verður að nægja og á Friðarvefnum má lesa um landsráðstefnuna. Ég verð þó að taka fram að færeyska bandið Clickhaze er frábær og Eivör Pálsdóttir er næsta megastjarna ef einhverjum útgefendafávitanum tekst ekki að eyðileggja hana.

* * *

Þórdís er með góða pælingu um bísamrottuna í Múnínálfabókunum. Að sjálfsögðu er heiti þessarar bloggsíðu fengið þaðan, eins og Bjarni Guðmars vék lauslega að um daginn. Bjarni er bróðir Rangláta dómarans, Svenna, sem heldur utan um fótboltahópinn minn. Í dag komst Svenni ekki í boltann og það var eins og við manninn mælt – það þurfti að blása hann af vegna slælegrar mætingar….

* * *

Mér skilst að ég hafi misst af átakafundi hjá Ásatrúarmönnum á laugardaginn, a.m.k. sagði Eyjólfur Eyvindar (a.k.a. Sesar A) að þetta hefði verið fundur dauðans. Tengdó fór í stjórn félagsins og núna sé ég fram á að verða píndur í uppvask á öllum blótum og fundarstjórn á öllum fundum. En hvað gerir maður ekki fyrir tengdamæður sínar?

* * *

Annars var þemi helgarinnar: “hittu menn sem þú hélst að væru dauðir…” – Á föstudaginn rakst ég á Binna rokk á Kaffibarnum. Hann hefur EKKERT breyst frá því að hann var átján. Hlustar enn á sömu skringilegu tónlistina og er sami brjálaði snillingurinn. Það eru örugglega 5-6 ár frá því að ég hitti hann síðast.

Á laugardaginn rakst ég á Tóta Beck, sem var um skeið kallaður “Tóti munkur” og “Tóti hlandtoppur” í gaggó. Bæði viðurnefnin vísuðu í hárgreiðslur sem hann var með. – Tóti er víst hættur að tölvunördast og er nú að skafa spýtur og negla nagla með Jóa Nissa, stórabróður félaga Stefáns. – Hver segir svo að Reykvíkingar beri ekki viðurnefni?

Alvöru friðarsinni???

Steinunn, elsku kerlingin mín! Hvort Carol Cohn sé alvöru friðarsinni? Hún er megatöffari og greinin hennar um kjarnorkusprengjurnar er fantagóð. Carol þessi er feministi sem fjallar um tæknikerfi. Það er samsetning sem getur varla klikkað. (Úff… þetta hefði kannski frekar átt heima í símtali eða löngu SMS-i en í bloggfærslu…)

* * *

Steel var frábær. Alveg var ég lygilega hress þegar ég vaknaði í morgun miðað við drykkju gærkvöldsins. Skyldi veitingamaðurinn í Stédentakjallaranum hafa verið að skenkja mér pilsner allt kvöldið?

* * *

Skrítið próf. Flestir sem ég þekki enda sem stuðningsmenn Middlesborough!

Doonesbury og blogg!

Einn af betri og frægari pólitísku teiknimyndahöfundum samtímans er G. B. Trudeau, höfundur Doonesbury-teiknimyndasagnanna. Doonesbury birtist daglega í mörgum stærri dagblöðum hins esnkumælandi heims, en sögusviðið er þó fyrst og fremst Bandaríki samtímans.

Nú ber svo við að undanfarna daga hefur Doonesbury fjallað um blogg!

Þetta byrjaði á mánudaginn var og hefur haldið áfram: þriðjudag, miðvikudag og í dag.

Merkilegt!

Mér varð illt…

…við að lesa Fréttablaðið í morgun. Hvaða brjálæðingi dettur í hug að verja hundruð milljóna í að hlaða undir rassgatið á Völsurum? Nýtt íþróttahús, risastórt fótboltahús og nýr leikvangur! Er ekki allt í lagi heima hjá mönnum? Fyrri hluti tillögunnar – sá er lýtur að því að malbika yfir hálft Valssvæðið og rífa íþróttahúsið þeirra var fínn, en að ætla svo að bæta þeim það upp með þessum hætti er gjörsamlega geggjað…

Og fyrir hverja á svo að gera þetta? Eru til einhverjir Valsarar? Ekki hef ég mikið orðið var við það – nema þarna um árið þegar Valsararnir unnu fimm fyrstu leikina og stefndu í að vera spútnikliðið. Þá skriðu rauðklæddir undan hverjum steini, en voru fljótir að skjótast undir þá aftur þegar liðið tók dýfuna beint niður um deild. Að sjálfsögðu gat þetta lið svo ekki dílað við vonbrigðin (enda Valsmenn) og kenndi Frömurum um allt saman, fyrir að vinna svona marga leiki á lokasprettinum, í stað þess að líta í eigin barm.

Eftirtalda Valsara þekki ég persónulega:

Óli Njáll – Leiknismaður úr Breiðholtinu sem þykist halda með Val. Mætir örugglega aldrei á leiki frekar en aðrir Valsarar. (Enda – hvernig gæti maður mætt á völlinn hjá Val og haldið áfram að vera Valsari?)

Palli Hilmars – spilaði fótbolta með Val sem stráklingur og er nánast öryrki í dag með ónýta hnéskel. Tilviljun? – EIns og aðrir Valsarar mætir Páll aðeins á völlinn þegar hann fær ókeypis inn, nema þá helst þegar hann borgar sig inn á KR-leiki til að sjá KR-inga tapa og halda með andstæðingunum. Hið magnaða KR hatur er raunar aðdáunarverðasti eiginleki Valsara almennt.

Sverrir Guðmundsson – segist vera Valsari (og hver myndi ljúga slíku upp á sig). Mætir þó aldrei á völlinn.

Benedikt Waage – efnafræðigúru og Valsari. Ólst upp í Leiknishverfinu eins og Óli Njáll. Eitthvað hefur misfarist í klakinu þar.

Sveinn Birkir – vinur Palla. Upphaflega Hattarmaður frá Egilsstöðum en gerðist Valsari eftir að þeir réðu hann í vinnu. Það er sennilega eina leiðin fyrir Valsara að tryggja sér stuðning – að borga fólki. (Ekki það að telji líklegt að þeir hafi staðið í skilum…)

Kolbeinn Bjarnason – vinnufélagi og Valsmaður. Heldur með Liverpool eins og nánast allir Valsarar. Er ekki fjarri því að þeir byrji á að halda með Liverpool og velji svo Val út af litnum.

Ási Guðmunds – verðbréfagúrú og Valsari. Bjó á Laufásveginum og leiddist því út í þetta í æsku. Raunar eini Valsarinn sem ég veit um sem getur orðið verulega heitur út af fótbolta. – En mætir svo sem ekki á völlinn frekar en aðrir “stuðningsmenn” þessa liðs.

Í sannleika sagt þekki ég ekki fleiri Valsara. Ég er ekki fjarri því að ég gæti nefnt fleiri HK-menn!

Og að það eigi svo að hlaða undir rassgatið á þessu með stórbyggingum, rífa íþróttahús sem er rétt orðið 15 ára (ég hef átt eldri bíla!) og ég veit ekki hvað og hvað, nær ekki nokkurri átt. Þetta þarf félagi Kolbeinn Proppé að stoppa í Íþrótta- og tómstundaráði – annars sný ég baki við R-listanum!

- Jæja, þetta var morguneipið í boði Orkuveitunnar. (Haturspóstur sendist á: stefan.palsson@or.is)