Um tilgangsleysi allra hluta

Hvað er villumelding 503?

Síðustu daga hefur Bloggerinn verið í skralli og tilviljun ein sem ræður því hvenær mér tekst að setja efni inn á síðuna (ástæðan fyrir að ég þurfti að skipta um bakgrunn - og jú, víst er þetta flottur litur). Steinunn hefur átt við sama vanda að stríða.

Vandamálið lýsir sér í því að þegar ýtt er á “publish” kemur upp villumeldingin: Error 503. Hvað í andskotanum er villa 503? Er eitthvað sem ég get gert í málinu?

Snillingar mega senda mér póst um málið - stefan.palsson@or.is

Konur og reiðhjól

Tilvitnun dagsins er frá 1885, þar sem verið er að svara fyrirspurn ungrar stúlku um hjólreiðar kvenna. Þar segir:

The mere fact of riding a bicycle is not intself sinful, and if it is the only way of reaching the church on a Sunday, it may be excusable.

Jamm, þetta hef ég alltaf sagt.

Taugaveiklun

Jæja, það styttist í stóra leikinn fyrir norðan. Þrátt fyrir stór orð erum við Valur ekki enn búnir að redda ferð norður og væntanlega munum við neyðast til að keyra þetta sjálfir. Þá er bara spurningin á hvaða bíl. Mun “Neisti nýrrar aldar” fá reynsluakstur sinn á þjóðvegum landsins? Þá kæmi sér vel að hann er nú á nýjum bremsuklossum…

* * *

Gömlu komu í kaffi í gær, færandi hendi með afmælisgjöf handa Steinunni. Þar með er heimilið búið að eignast Rigga-robb, þar sem Paparnir spila lög við texta Jónasar Árnasonar. Það er ekki amalegt.

* * *

Fór að lesa meira í Technology and Culture og uppgötvaði mér til mikillar ánægju að aðalgrein apríl-heftisins er um íslenskan sjávarútveg eftir Árna Sverrisson. Ætli þetta sé ekki í fyrsta sinn sem skrifað er um íslenska tæknisögu í þetta öndvegistímarit tæknisagnfræðinga?

Annars er það verst við að blaða í svona ritum að á mig rennur alltaf kaupæði þegar kemur að ritfregnunum. T.d. sá ég að út er komið ritgerðasafn til heiðurs Tom og Agötu Hughes, sem eru höfuðsnillingar. Thomas P. Hughes breytti tæknisögunni með bók sinni Networks of Power og þess vegna er ritgerðarsafnið kallað Technologies of Power - sniðugt!

Einu sinni sá ég Tom Huges tala á ráðstefnu í Munchen. Það var upplifun.

Jamm.

Hún á ammæl´í dag…

Jæja, þá er stelpan loksins hætt að vera gríslingur og komin í hóp fullorðna fólksins. 25 ár, það er ekki slæmur aldur.

Og hvernig er svona áfanga fagnað? Veisla fyrir vinina? Rómantískur kvöldverður? Rauðvín og ostar?

Nei, svo sannarlega ekki! Þrír fundir í striklotu - tveir pólitískir og einn í MS-félaginu. Sumir kunna að halda upp á tímamót!

* * *

Alltaf getur pósturinn verið jafn skemmtilegur og greiðvikinn. Núna hef ég verið áskrifandi af tímaritinu Technology and Culture í þrjú ár og alltaf fengið það sent heim vandræðalaust. Núna ákvað pósturinn hins vegar að rétt væri að senda það upp í tollafgreiðsluna uppi á Höfða til að ég þyrfti nú örugglega að skjótast úr vinnunni til að sækja það. Þar fékk ég umslagið afhent athugasemdalaust og án þess að þurfa neitt að borga. Stuð!

En svo horft sé á björtu hliðarnar, þá er ég nú með vænan vöndul af ólesnum tæknisögugreinum. Það er ekki amalegt.

* * *

Porno er sérkennileg bók. Augljóst er að Welsh er fyrst og fremst að byggja á frægð og vinsældum Trainspotting, þannig að tilfinningin sem maður fær við lesturinn er ekki ósvipaður því að vera staddur á ríjúníoni úr menntó. Raunar má þarna einnig finna margar vísanir í Glue, síðustu bók hans, sem er nokkurs konar brú á milli bókanna tveggja.

Nú hef ég hvorki mikla reynslu af því að vera heróínfíkill eða melludólgur, en einhvern veginn finnst mér lýsingarnar á lífinu í dópgrenunum vera trúverðugri en frásagnir úr kynlífsiðnaðinum. Aðalkvenpersónan er líka svo fáránlega klisjukennd (a.m.k. þangað sem ég er kominn í lestrinum) að stappar við kvenfyrirlitningu. - Ég er bara ekki að kaupa hálfþrítuga bókmenntafræðistúdínu, með líkama súpermódels og þá ástríðu að leika í klámmyndum, af því að það sé svo mikið stuð.

Breytir því ekki að bókin mun rokseljast og það verður gerð eftir henni bíómynd…

* * *

Hjalti Snær fær stórt prik fyrir sjálfboðavinnu sína í þágu Disney-fyrirtækisins. Hann á eftir að ná langt strákurinn.

Smekkleysa

Ojj hvað þetta nýja útlit á blogginu mínu er ljótt. Hvers vegna skipti ég? Tja, bloggerinn var í steik og vildi ekki leyfa mér að uppfæra - fyrr en ég valdi nýjan bakgrunn af handahófi - þá komst hann inn.

Skrítið!

Líf mitt í símskeytastíl…

Úff… þá er best að ryðja út úr sér atburðum síðustu daga úr því að ég hef ekki komist í að blogga í tæpa viku. Þetta verður hraðsoðið…

Ferðin mikla

Fór á Hornafjörð á miðvikudag og sneri aftur á föstudag. Þar var ég staddur á farskóla safnmanna, sem var hreinasta snilld. Hornafjörður er skemmtilegur bær og ekki var heldur leiðinlegt að skjótast í Skaftafell - líklega merkilegasta stað á Íslandi. Athygli vakti að Björn Bjarnason tók þátt í dagskránni alla þrjá dagana, sem er afar óvenjulegt fyrir stjórnmálamann. Yfirleitt stinga þeir inn nefinu í klukkutíma og eru svo roknir. - Stór plús í kladdann hjá Birni!

Farsímahringingar dauðans

Á farskólanum sannaðist það enn og aftur, að fólk á ekki að vera með flóknar og sniðugar GSM-hringingar. Hvað er að því að eiga síma sem hringir: “ring-ring” eða “bánk-bánk”? Það er kannski voða gaman að vera með sovéska þjóðsönginn, Gleðibankann eða Like a Virgin með Maddonnu sem hringingu í góðra vina hóp, en glansinn fer nokkuð af því þegar skroppið er fram í kaffi meðan á fyrirlestri stendur - síminn skilinn eftir í fundarsalnum og svo hringir hann stanslaust í fimm mínútur meðan allir fundargestir eru að verða brjálaðir.

Splatter í Regnboganum

Á laugardagskvöldið stóðum við Steinunn frammi fyrir því að velja á milli þess að gerast sófakartöflur yfir sjónvarpsdagskrá frá helvíti (Spy Hard-viðbjóður á RÚV) eða vera menningarleg. Tókum seinni kostinn og fórum á “Húsfélagið”, gamanmynd á spænsku kvikmyndahátíðinni. Hún var fín, en kolsvört.

Í Regnboganum hittum við Kollu (sem virðist vera hætt að blogga) og Elías Davíðsson (sem er nokkurs konar bloggari). Elías verður víst með fund í Norræna húsinu á miðvikudaginn.

Klám og subbuskapur

Lét loksins verða af því að kaupa Porno eftir Irvine Welsh. Hún stefnir í að bera nafn með rentu. Ég er ekki alveg að átta mig á því hvort höfundurinn telur sig vera að afbyggja mýtur klámiðnaðarins eða hvort aðalkvenpersónan í bókinni byggist á blautum draumum hans frá unglingsárunum. Hallast fremur að því síðara.

Gleði og kátína

Hóhóhó… það var æðislegt að sjá Framara vinna FH 5:4 í fáheyrðum leik í gær. Hvenær ætli leikur hafi síðast farið 5:4 í efstu deild hér á landi? Nú er stefnan tekin á Akureyri á laugardaginn kemur. Þorbjörn Atli er snillingur!

Bakverkir og vöðvabólga

500 barmmerki búin til í gær. Það er of mikið í einu, hvenær ætlar mér að lærast þetta. Ef svo fer sem horfir munum við Palli ekki koma miklu öðru í verk næstu mánuðina en að þrykkja út barmmerkjum. Það vill þó til að við höfum aðgang að nægu ókeypis vinnuafli.

Mótsögn?

Það er enginn hörgull á persónuleikaprófum á netinu. Hjá Siggu bleiku má sjá niðurstöður hennar úr prófinu: “Which Secret Fetish are You?”. Niðurstaðan hennar var: “Exhibitionism”. Hvernig getur sýnisþörf verið leynilegur eiginleiki? Ég er ekki að skilja…

Lokaorð?

Jamm.

Færeyingar eru snillingar

Í morgun kom hópur frá færeyska orkufyrirtækinu SEV í heimsókn á safnið. Færeyingarnir eru hér til að kynna sér ýmiskonar viðskiptamöguleika gagnvart Orkuveitunni - m.a. á sviði fjarskipta geri ég ráð fyrir.

Það er ekki langt síðan ég las sögu SEV eftir Jógvan Arge. Hún heitir “Ljós yvir landið”. Færeyingunum fannst merkilegt að hitta fyrir menn sem hefðu sögu rafmagnsmála í Færeyjum á reiðum höndum. Meðal annars gátum við frætt þá á því að Jón Þorláksson hafi ráðlagt Þórshafnarbúum árið 1921 að reisa jafnstraumsvirkjun í stað þess að veðja á riðstrauminn. Það var fáránleg ákvörðun og kostaði Þórshafnarbúa mikið fé. - Skyldi Hannes Hólmsteinn vita af þessu?

Annars er saga vatnsveitunnar í Þórshöfn á náttborðinu hjá mér, ásamt bók um sjálfstæðismálið í Færeyjum 1918-1920. Báðar á ég þó eftir að lesa. Meira um það síðar.

* * *

Ekki horfir vel með þennan fótboltaleik í kvöld ef ekki fer senn að stytta upp. Framararnir verða hreinlega að vinna. Við eigum það svo sannarlega skilið eftir hörmulegt tímabil.

* * *

Í fyrramálið held ég til Hornafjarðar. Kem aftur á föstudag. - Bryndís! Ég reyni að kippa þú-veist-hverju í liðinn þegar ég kem heim aftur.

Jamm.

Hryðjuverk og kannabis

Það er varla horfandi lengur á sumar stöðvarnar á Fjölvarpinu fyrir endalausum upprifjunum tengdum 11. september. Spiluð eru út í eitt viðtöl við hina og þessa sem lýsa því hvar þeir voru og hvernig þeim varð við þegar þeir fréttu af hryðjuverkunum.

Sjálfur var ég staddur úti í Edinborg og var á leiðinni heim til Íslands þremur dögum síðar. Þessa síðustu daga var ég einkum að kveðja vini og kunningja, pakka og leggja lokahönd á ritgerðina mína. Meðal þeirra sem ég þurfti að kveðja var Garry, strákur sem byrjaði í skólanum um leið og ég en droppaði út þegar nokkuð var liðið á skólaárið. Garry var öryrki á stórum morfínskömmtum sem gerði lítið annað en að sitja inni í íbúðinni sinni í Leith, lesa bækur, spila tölvuleiki og reykja kannabis - sem sló nokkuð á verkina í fætinum. Fyrir vikið þurfti ég alltaf að fara í bað og skipta um föt eftir að hafa heimsótt Garry, því hass-lyktin var svo stæk af öllu inni hjá honum.

Þann 11. september var ég í heimsókn hjá Garry. Við sátum í makindum í stofunni og vorum að hlusta á Massive Attack á meðan ég útskýrði fyrir honum meginniðurstöður ritgerðarinnar. Þar sem ég hafði ekkert betra við tímann að gera, féllst ég á að hjálpa honum við að snyrta plönturnar sem hann ræktaði í skáp í svefnherberginu sínu. Það er mikil nákvæmnisvinna.

Eftir drjúga stund í garðyrkjuvinnunni hringdi síminn. Mamma Garrys benti honum á að kveikja á sjónvarpinu, það væri eitthvað á seyði í Bandaríkjunum. Við kveiktum á tækinu og áttuðum okkur hægt og bítandi á því hvað var að gerast. Þetta var vitaskuld afskaplega óviðkunnanlegt, en þó jafn óraunverulegt og hver önnur hasarmynd eða fréttir af fólki að deyja í flóðum í Kína.

Garry var í mun meira uppnámi yfir því hvað plönturnar hans voru að gefa lítið af sér en fréttunum frá Bandaríkjunum. Sjálfur átti ég erfitt með að hugsa um annað en það hvort uppnámið á flugvöllunum myndi gera það að verkum að ég yrði strandaglópur og kæmist ekki heim til Íslands.

Hvað ætla ég að gera þann 11. sept. næstkomandi? - Tja, ég er með bókað flugfar.

Jamm.

Milljón dala hugmynd

Í gær vorum við Steinunn og Steinþór blogghatari á Mánagötunni. Þar góndum við á þátt af ER, sem ég missi blessunarlega yfirleitt af. Það er nú samt gaman að sjá fólk hlaup fram og til baka og hrópa óskiljanleg nöfn á lyfjum, lækningatólum og furðusjúkdómum. Þá kom upp sú hugmynd að búa til eins þátt með hugvísindamönnum en ekki læknum.

Hugsið ykkur bara ef sögusviðið væri rannsóknarstofnun í hugvísindum, t.d. Hugvísindastofnun Háskólans, þar sem fylgst yrði með einkamálum prófessora og doktorsnema milli þess sem þeir leystu úr vandamálum tengd fræðunum í kapp við tímann - helst á troðfullri kennarastofu. Þar gætu þau hrópað hvert á annað mismunandi greiningar sínar á textavenslum, postmódernískum fræðikenningum og skrifað ritdóma í kapp við skilafresti. Þá gætu komið inn í þetta siðferðileg álitamál - ætti unga heimspekistúdínan að fremja föðurmorð í fræðunum með því að saka aldurhniginn prófessorinn sinn um að þekkja ekki til post-kólonalíalismans í ritfregn í Skírni. Efnilegi sagnfræðilektorinn gæti náð að hindra stöðuframgang samkeppnisaðilans með því að hanka hann á því að stela frá Derrida eða vitna vitlaust í Sögu Stjórnarráðsins eftir Agnar. - Og hver sefur hjá ítalska skiptikennaranum? Uppskafningurinn á skrifstofunni eða taugaveiklaði skorarformaðurinn?

Þetta stöff myndi slá í gegn. Pottþétt!

Berrassaðar stelpur…

Rafiðnadeildin frá Iðnskólanum í Hafnarfirði kom á safnið í dag. Einn kennarinn þar á bænum er fastagestur hjá okkur og hefur mætt með strákahópa (engar stelpur í rafiðnunum) í meira en áratug. Ég er orðinn nokkuð rútíneraður í að taka á móti svona hópum, sem yfirleitt samanstanda af 17-19 ára guttum sem fæstir fíla það mikið að vera í safnaheimsókn.

Til að díla við það bregð ég mér í allt annað hlutverk en venjulega. Ég tala ekkert um Einar Ben og fossaævintýr hans, Rafha-eldavélar eða þátt Jóns Þorlákssonar í virkjun Sogsins. Þess í stað gerist ég tæknilegur, tala um verkfæri og tól - gríp kæruleysislega í suma gripina og tala eins og ég hafi ekki gert annað í 30 ár en að bræða tin í háspennumúffur oní skurði í skítakulda. Jafnframt tala ég um þessa hluti eins og að strákarnir eigi að þekkja þetta allt saman líka - hvað það sé mikill munur að vera laus við fokkíng PCB-viðbjóðinn úr spennaolíunni og hvað nýi bilanaleitarbúnaðurinn hjálpi til í jarðlínunni. - Þeir kóa með og kinka kolli á réttum stöðum og ljóma af áhuga.

Raunar minna þessar heimsóknir mig á samskipti mín við bifvélavirkja. Ég veit ekkert um bíla, en í hvert sinn sem ég lendi í klónum á þeim þá dregst ég á óskiljanlegan hátt inn í macho-umræður um gallaða bremsubarka og hvort þessi tegundin eða hin sé léttari í viðhaldi eða hvort betra sé að spreyja aða pensla yfir ryðblettina á húddinu…

Ég er sem sagt laumu-bifvélavirki. Það eina sem vantar er smurningsgalli og bílanausta-plakat með berrössuðum stelpum.

* * *

Á vefriti ungkrata, Póltík, birtist í gær afskaplega kostulegur greinarstúfur eftir Hinrik Má Ásgeirsson. Sá bar yfirskriftina: “Sagan endurtekur sig”.

Þar eru lesendur fræddir um ýmislegt sem þeir vissu ekki áður. T.d. að Thomeas (svo!) Edison hafi fundið upp glólampann árið 1879 og við það hafi hlutabréf í gasstöðvum hríðfallið. - Lesendur eru hvattir til að telja sagnfræðilegu rangfærslurnar í setningunni. Ég tel a.m.k. þrjár!

Í kjölfarið hæðist höfundur að Breta nokkrum sem taldi það fráleitt að rafmagn yrði notað til að lýsa upp einkaheimili. Erfitt er að sjá hvað er svona hlægilegt við þá niðurstöðu, einkum í ljósi þess að Edison sjálfur lýsti því yfir að rafmagn myndi yrði ekki ljósgjafi nema í skrifstofubyggingum og háhýsum miðborga, en að gasstöðvar myndu enn sem fyrr halda áfram að lýsa upp einkaheimili. - Líklega telur Hinrik Már að Edison hafi líka verið fábjáni.

Því næst víkur höfundur greinarinnar að sögu flugsins og tiltekur nokkur dæmi um menn sem töldu að útilokað væri að fljúga flugvélum.

Eftir þennan býsna langa inngang kemur svo niðurstaðan: alltaf eru til menn sem hafa vantrú á nýjungum. - Aha! Nú erum við loksins að komast eitthvert.

Og áfram heldur Hinrik Már og upplýsir að til sé maður sem hafi verið á móti litasjónvarpi og sé nú á móti Evrópusambandinu. Sá maður sé Ragnar Arnalds.

Hóhó - maður getur hreinlega gert sér í hugarlund hvað Hinrik Már hefur verið stoltur af sjálfum sér eftir þessa snjöllu leiðingu - hanka helvítið hann Ragnar á að hafa verið á móti litasjónvarpinu.

En því miður fyrir litla kratastrákinn, þá er hann sjálfur fíflið í sögunni. Þingmaðurinn af norð-vesturlandi sem “var á móti litasjónvarpi” var ekki Ragnar Arnalds heldur Páll Pétursson. Og úr því að verið er að rifja upp þessa gömlu og úrsérgengnu tuggu um litasjónvarpið og Palla Pé, þá er rétt að hafa það á hreinu að Páll setti sig ekki á móti litasjónvarpi sem tækni eða taldi að það væri á einhvern hátt óæskilegt. Nei, Páll Pétursson gagnrýndi þá ákvörðun Ríkisútvarpsins að forgangsraða því ofar í framkvæmdaáætlun sinni að hefja litaútsendingar en að stækka dreifikerfi sjónvarpsins þannig að það næði til alls landsins.

Rök Páls voru þau að úr því að Ríkisútvarpið væri í eigu þjóðarinnar þá ætti það að vera forgangsmál að láta útsendingar þess ná til þjóðarinnar. Er það mjög ósanngjörn krafa?

Ef Páll Pétursson hefði gagnrýnt það að á sama tíma og dreifikerfið var í lamasessi væri verið að kaupa dýrar knattspyrnuútsendingar, þá hefði Hinrik Már væntanlega komist að þeirri niðurstöðu að Palli Pé væri á móti enska boltanum.

Á einni undirsíðu vefritsins Pólitíkur má finna upplýsingar um ritstjórnarmeðlimi. Þar svarar Hinrik Már, aðspurður um ritstörf sín: “Eitthvað ofan á brauð”. Ekki veit ég hvaða viðbit þessi grein hefur átt að teljast. Kannski vélstrokkað tilberasmjör?

Jamm.