Af ástarsambandi mínu við Ani DiFranco
Þessi ótrúlega kona heitir Ani DiFranco. Hún er ljóðskáld og tónlistarmaður. Hún er 41 árs og býr í Bandaríkjunum. Hún veit ekki hver ég er. Hún veit ekki að ég elska hana. Hún veit ekki heldur neitt rassgat um það hversu vel henni tókst í þessu lagi að lýsa því hvernig mér líður alltaf. En það tókst henni sannarlega.
Mig langar svo oft að segja nákvæmlega þetta. Og þegar ég heyrði þetta lag fyrst sendi ég textann í Kindilinn minn og les hann stundum fyrir sjálfa mig í strætó í svona inspirational tilgangi. Ani er best í heimi, ég elska hana og svona upplifi ég það að vera framlínufemínisti:
you think I wouldn’t have him
unless I could have him by the balls
you think I just dish it out
you don’t think I take it at all
you think I am stronger
you think I walk taller than the rest
you think I’m usually wearing the pants
just ’cause I rarely wear a dress
well…
when you look at me
you see my purpose,
see my pride
you think I just saddle up my anger
and ride and ride and ride
you think I stand so firm
you think I sit so high on my trusty steed
let me tell you
I’m usually face down on the ground
when there’s a stampede
I’m no heroine
at least, not last time I checked
I’m too easy to roll over
I’m too easy to wreck
I just write about
what I should have done
I just sing
what I wish I could say
and hope somewhere
some woman hears my music
and it helps her through her day
’cause some guy designed
these shoes I use to walk around
some big man’s business turns a profit
every time I lay my money down
some guy designed the room I’m standing in
another built it with his own tools
who says I like right angles?
these are not my laws
there are not my rules
I’m no heroine
I still answer to the other half of the race
I don’t fool myself
like I fool you
I don’t have the power
we just don’t run this place
Næst tek ég vídjó af honum að syngja þetta …
Ég á eina kú,
sem heitir Herra Frú.
Ég leyfi henni popp að fá,
og sjónvarpið að glápa á.
Hún drekkur stundum kók,
en hún vill ekki lesa bók.
Hún er voða feit,
en af því hún ekki veit.
En hún er voða fín,
hún Herra Frúin mín.
_____________________________
Höf. lags og texta: Sævar Ólafsson
Carly. Ó, Carly.
Their children hate them for the things they’re not, they hate themselves for what they are.
Hlustaðu á þetta. Svoleiðis er þessi dagur. Þrátt fyrir sólskinið.
Tyler The Creator – Yonkers
Þetta er fyrir Hauk og kemur í staðinn fyrir brandara dagsins.
Three Dirty Cowboy Junkies
Í þau ár sem ég hef unnið við að vélrita umræður í borgarstjórn hafa sígarettupásur verið afar kærkomin hvíld frá nöldrinu í heddfónunum mínum daginn út og inn. Hingað til hef ég tekið með mér lesefni út að reykja og spilað að öðrum kosti snake í símanum mínum. Ég er, á undraskömmum tíma, orðinn Íslandsmeistari í Snake og það er satt að segja hætt að vera skemmtilegt. Því var voðalega gaman í haust þegar ég eignaðist fyrsta iPod ævi minnar (já, ég veit, ég er lúði en ég hef aldrei tímt að kaupa hann.) Poddinn minn var upphaflega 60 gb en ef mér skjöplast ekki er 80 gb diskur í honum núna, hann er trademarkaður 2004, hnausþykkur, með ónýtt backlight og ábyggilega ein fjögur kíló að þyngd. En ég elska hann. Nú eru sígópásurnar mínar allt annars eðlis. Stundum eru þær ótrúlega upplífgandi og fræðandi, enda er á spilaranum tónlist sem ég hef sankað að mér í nokkur ár og aldrei nennt að fara almennilega í gegnum. Til einhverskonar dæmis er hér byrjun á sjöffluðum playlista sem ég krotaði á blað fyrir einhvern svona leiðinlegan facebook-tag leik sem ég nennti svo aldrei að taka þátt í:
Tom Waits – Diamonds on my windshield
Megas – Um grimman dauða Jóns Arasonar
Gaslight Anthem – Film Noir
George Michael – Too funky
Elliott Smith – Say yes
Regina Spektor – Musicbox
The Capricorns – Pretty Girls
Janis Ian – At Seventeen
Dolly Parton – We used to
The Smiths – That joke isn’t funny anymore
Teardrop – Massive attack feat. Beth Gibbons
Rage against the Machine – Killing in the name of
En sumar sígópásur með poddanum mínum eru aftur á móti hugljúfar og inspírerandi og virka næstum eins og hugleiðslustund, innspýting fyrir afganginn af deginum, orkusöfnun og allt það. Hér eru tvö dæmi um slíkar stundir sem ég hef átt nýlega, ég mæli með því að einungis sé hlustað á þessi lög hátt stillt með heddfónum þegar enginn getur truflað. Helst í myrkri og liggjandi. Gleðilegt ár, öllsömul. May you live in interesting times.
ÓKEYPIS, FRÍTT, GJÖF, ÞARF EKKI AÐ BORGA, ÉG SEGI ÞAÐ SATT
Hann frelsaði mannkyn en sá aldrei snjó
Gleðilegan desember, börnin góð. Ég held ég hafi sagt/gert þetta áður en það er þá bara betra. Þetta má verða að aðventuhefð fyrir mér, a.m.k. að óbreyttu. Auglýsing, án þess að ég eða nokkur mér tengdur eigi hagsmuna að gæta:
Hér fæst uppáhaldsjólaplatan mín ókeypis. Hún er með hljómsveitinni Teinum, heitir Svarthvít jól og er óskaplega falleg. Í Teinum eru meðal annarra bræðurnir Hermann og Jón Hallur Stefánssynir.
Alltaf eru frænkur mínar síðbúnar og seint á ferð
Hér er óskaplega fallegur Stórval, sextán sekúndur af söng sem ég fæ ekki nóg af. Búin að spila þetta tuttugu sinnum fyrir sjálfa mig og verð jafnsnortin í hvert skipti. Gæsahúð og tár í augum. Þetta er gjörsamlega truflað. Brotið úr textanum sem ég setti í titilinn gúglast ekki. Bætum úr því.
Á þessu bloggi Gísla Helgasonar má lesa sögur af Stefáni. Þetta er mjög gott:
Einu sinni sótti Stefán um vinnu hjá Slippfélaginu í Reykjavík. Ætlaði að mála þar báta og skip. Hann átti að mæta snemma á morgnana, en tímaskyn Stefáns var líklega háttað einsog hjá indjánum. Hann mætti þegar hann gat og þurfti. Þegar Stefán kom eitt sinn sem oftar til vinnu kl. rúmlega hálf ellefu fyrir hádegi mætir verkstjórinn þungur á brún og rekur hann. Stefáni ku hafa sárnað mjög. Fór heim til sín og málaði mynd af verkstjóranum með sleggju reidda til höggs. Sjálfan sig málaði hann sem peð. Þegar Stefán horfði á myndina fannst honum að hún sé ekki alveg nógu góð. Breytir sleggjunni í stóran blómvönd. Og Stefán fullklárar myndina af verkstjóranum þar sem hann reiðir blómvöndinn til höggs og ætlar að berja peðið, lallar sér inn í Slipp og færir honum myndina. Stefáni fannst alltaf að maður ætti að launa illt með góðu.
Þegar ég bjó á Fornhaga 11 í Reykjavík var á horni Suðurgötu og Hjarðarhaga sjoppa sem mig minnir að hafi verið kölluð Simma-eða Símonarsjoppa. Fremst var biðskýli og þar fyrir innan lúga þar sem viðskiptavinir fengu afgreiðslu. Við tveir félagar skruppum einu sinni að sumarlagi í sjoppuna við Suðurgötu að fá okkur eitthvað nammi, líklega kók og prins póló. Þar sem ég stend við afgreiðslugatið og bið stelpuna um það sem mig vanhagar um heyri ég að dyrnar opnast að baki mér. Afgreiðslustúlkan hörfar afturábak fórnar höndum og rekur upp öskur.
Þegar ég sný mér við þá er hálfur hestur kominn inn í sjoppuna og maður á baki. Ég vissi einsog skot hver var þarna á ferðinni. Stefán frá Möðrudal ríðandi á honum Snjalla sínum. Ég spyr hvað í ósköpunum hann sé að gera þarna inni á hestbaki. Stefán svarar og var nokkuð skrækróma af því að honum var mikið niðri fyrir:
“Þetta er hann Snjalli minn. Lögreglan er á eftir honum. Geturðu sagt mér hvar Hljómskálagarðurinn er? Ég ætla að fela hann þar á milli trjánna”..
Af því að ég veit þið elskið femínisma
Mögulega er þetta lengsta rant ársins. Það er allt í lagi. Þið getið alltaf hætt að lesa ef ykkur leiðist.
Góðborgararnir kinka góðlátlega kolli þegar góðborgarafemínistarnir telja konur.
Femínisma samtímans kemur sífellt betur saman við föður sinn.
Alvöru femínismi er dauður.
-Hermann Stefánsson, Femínisminn er dauður.
Ég hef deilt töluvert meira en góðu hófi gegnir við vitleysingana sem hafa verið að skilja eftir athugasemdir hérna. Competing in the special Olympics eins og ég fái borgað fyrir það. Eftir að hlekkurinn fór inn á b2 urðu athugasemdirnar samt þannig að ég ákvað að nú væri komið gott. Ég hlýt að geta fundið mér eitthvað annað við tímann minn að gera.
Hitt er annað mál að áður en hægðirnar lentu í viftunni átti ég helling af frjóum og örvandi samskiptum við fólk, innan internets og utan, um femínisma og ábyrgð og frjálshyggju og fjölmiðla og þetta allt saman. Síðustu viku hef ég hugsað svo hryllilega mikið um femínisma og dottið eitthvað nýtt í hug að segja á hverri einustu mínútu og ég tók eiginlega meðvitaða ákvörðun um að hlífa þessari bloggsíðu við öllum þeim vangaveltum þar til ég hefði haft tækifæri til að melta þær og lesendur og landsmenn tækifæri til að jafna sig á Paint-ævintýrinu mikla.
En það sitja í mér nokkrir hlutir sem mig langar að tala um eftir því sem tími og nenna gefast til. Til dæmis VARNAGLI: Það kann að vera að jafnvel þeim sem þykir sitthvað athugavert við fjarveru kvenna í fjölmiðlum þyki ómaklega að Fréttablaðinu vegið. Það má vera rétt. Krassinu mínu var ekki beinlínis (sérstaklega) ætlað að benda á vandamál Fréttablaðsins. Þetta vandamál er ekkert síður til staðar í öðrum fjölmiðlum og mögulega er Fréttablaðið hér svolítið að gjalda fyrir að vera með ókeypis og auðvelt aðgengi að eintökum sínum á netinu. Og kannski er það ósanngjarnt en útkoman er lýsandi fyrir miklu stærra vandamál en hrútafýluna á einni tiltekinni fréttastofu. Ef hrútafýlan lægi ekki yfir samfélaginu öllu myndi eitt blað sem hagaði sér svona vera fljótt að sigla í strand.
Ég var spurð að því á Facebook eftir að ég vitnaði í grein í Fréttablaðinu í vikunni hvort ég hefði ekki verið hætt að lesa Fréttablaðið. Því er til að svara að ég er ekki í sérstöku Fréttablaðsboycotti, nei. Ég las aðsenda grein Arnar Bárðar (er eitthvað að honum annars, ég bara spyr) vegna þess að það voru svo margir vinir mínir að deila henni á Facebook og hún fjallaði um mál sem ég hafði áhuga á. En þegar ég segist ekki lesa Fréttablaðið er það vegna þess að ég nenni nánast aldrei að lesa Fréttablaðið. Ég er ekki með sérstakt viðskiptabann á það, ég hef bara ekki áhuga á því. Þá er sú spurning afgreidd.
Annað sem mig langar að nefna (og það kom reyndar fram í athugasemdunum líka, en þær eru sjötíu og eitthvað svo ég reikna ekki með að allir hafi tekið eftir því), af því að margir spurðu hvort þetta væri sérstaklega slæmt tilfelli eða hvort þetta væri alltaf svona, er að fyrir fimm árum síðan gerðu tveir mannfræðingar, Kristín Loftsdóttir og Helga Björnsdóttir, rannsókn á myndbirtingum á forsíðu Fréttablaðsins. Þær töldu myndir á forsíðu á tímabilinu 1.-30. júní 2005, tóku út úr jöfnunni myndir sem ekki sýndu fullorðið fólk og töldu svo kynin. Niðurstaðan var sú að í „fréttum“ af innlendum vettvangi voru um 30 af hverjum 100 konur. Í erlendum fréttum voru þær 15 af hundraði. Gaman væri að endurtaka þetta að fimm árum liðnum og sjá hvort eitthvað hefur breyst. Miðað við mína hroðvirknislegu skoðun hefur ekki orðið nein bylting í þessum málum. Þessi úttekt Kristínar og Helgu er ekki mjög flókin í framkvæmd og mér hefur dottið í hug að prófa að endurtaka hana, nú fimm árum síðar. Það væri áhugavert að sjá hvort seta femínista í aðstoðarritstjórastól hefur skilað einhverju út á forsíðuna. Ég hef ekki endilega á tilfinningunni að það sé mikil breyting.
Að einu leyti þykir mér þó þokast í rétta átt – með þeim fyrirvara að athugasemdirnar hjá mér via b2 séu hugsanleg vísbending um að bakslag sé í gangi – og það varðar viðbrögð við svona hausatalningum. Ég er að vissu leyti sammála því að þær séu dálítið smáborgaralegar og alltof lítið militant. En þær þjóna samt tilgangi og það er gaman að fylgjast með breytingum á viðbrögðum við þeim. Salvör Gissurar birti hausatalningu úr dagblaði á Málefnunum fyrir nokkrum árum. Ég finn ekki þráðinn í fljótu bragði en hún hefði eins getað gefið út formlegt skotleyfi á sjálfa sig. Viðbrögðin voru með ólíkindum. Langfæstir málverjar gátu með nokkru móti skilið hvernig henni gat þótt þetta gáfuleg nýting á tíma sínum. Hún átti bara að fá sér vinnu, finna sér eitthvað uppbyggjandi að gera og svo framvegis.
Fyrir þremur árum gerði Sóley Tómasdóttir svo hausatalningu í Silfri Egils yfir veturinn. Hún uppskar miklu meira skítkast en ég gerði (fram að innrás bé tveggja) og ég held að það að hún sé Sóley Tómasdóttir sé aðeins hluti af ástæðunni fyrir því. Önnur skýring er einfaldlega að hugarfarið að lagast. Hægt – en þokast. Og það er einmitt þessum skaðlegu femínistum að þakka. Femínistunum sem nöldra og nöldra og nöldra, þreytast ekki á að benda okkur hinum glórulausu á hvað er að og hvar. Og við eigum að vera þeim þakklát. Áhrifin sem það hefur í skúmaskotum heilabúa eru miklu mikilvægari og hafa áhrif til miklu lengri tíma en sandstormurinn sem blæs alltaf upp í kjölfar allra bloggfærslna eða opinberrar umræðu um málið og á uppruna sinn í litlum hjörtum karla sem skjálfa af ótta við konur eins og Sóleyju. Jájá.
Annars er ótrúlega merkilegt hvað það er auðvelt að ýta lesendum sínum hreinlega fram af brúninni með því að telja hausa. Magnað hvað þetta er viðkvæmt, hvað viðbrögðin verða ofsafengin og gjörsamlega úr öllu samhengi við allt sem telst vanalega eðlilegt í mannlegum samskiptum. Samanber þetta hér – sem er skrifað og teiknað af karli með afskaplega næma tilfinningu fyrir því hvernig þessi rifrildi ganga fyrir sig.
Kúdos til hans.
Annars
HVERNIG ER HÆGT AÐ RÉTTLÆTA LAUNALEYND OPINBERRA STARFSMANNA? Eru þessi laun ekki greidd með skattfé? Hvernig er hægt að þykja það réttlætanlegt að við bara megum ekki vita hvernig því er ráðstafað? Ég á ekki orð yfir þessari illsku. Stupid motherfuckers. Og já, ég er að tala um ríkisstjórnina. Og ég er kannski sérstaklega að tala um dómsmála- og mannréttindaráðherra sem skrifaði árið 2004:
Í ljós kemur að mikill kynbundinn launamunur er hjá hinu opinbera, launaleynd er umtalsverð en að mínu mati þrífst hvers kyns misrétti einmitt í skjóli hennar.
og skrifaði svo árið 2007:
Slagurinn stendur ekki aðeins um kynjamisréttið heldur líka um launamisrétti almennt. Launamisréttið hefur verið að stóraukast á Íslandi á undanförnum árum. Hátekjufólkið hefur hækkað langt umfram þá sem hafa lægstu tekjur og millitekjur. Þetta er óþolandi þróun og ber að vinda ofan af henni með því að stórhækka lægstu laun. Hér skiptir launaleyndin einnig máli. Henni er stefnt gegn lágtekjufólkinu. Hún er varnarmúr misréttisins.
Er þetta eitthvað flókið?
Annars II
Konur eru 30% (glerþakstalan, ykkur til upplýsingar, takið eftir hvað hún er algeng) frambjóðenda til stjórnlagaþings. Samt eru kynjahlutföllin á topp tíu hjá mér í DV-prófinu jöfn. Þar sitja fimm konur. Meðalaldur frambjóðenda á topp tíu listanum mínum er rétt um fertugt. Nú hef ég ekki reiknað það en mér sýnist það vera mun yngra en meðalaldur frambjóðenda. Þetta segir auðvitað ekkert annað en að fólk af sama kyni og nær mér í aldri en líklegra til að deila með mér sýn en aðrir. En samt. Merkilegt.
Annars III og svo er ég hætt þessu
Anaïs Mitchell – í boði Birkis Fjalars Viðarssonar. Þetta er rosalega gott. Rosalega.