Hér hefur sprottið upp enn einn nafnlausi ég fæ mín feminísku kikk út úr því að gagnrýna aðra femínista og tuða í þeim bloggari, sem er að ræða um málnotkun í fjölmiðlum þegar kemur að glæpastarfsemi ýmiss konar. Ég bendi á þessa frétt sem birtist sama dag og nafnlausa bloggfærslan. Þarna var ekki nóg að setja meint fyrir framan hvert einasta skipti sem mál blaðamanns flaut í áttina að brotinu sem um ræddi, heldur þurfti að halda því fram, eins fáránlega kolrangt og heimskulegt og það er, að maðurinn væri grunaður um meint brot. Það var ekki nóg að hann væri grunaður um brot. Það var ekki nóg að brotið væri meint. Þetta er óþolandi.
Annars er, í bloggfærslu nafnlausa femínistans/ekki-femínistans, minnst á bloggfærslu eftir sjálfa mig síðan í vor þar sem voru bornar saman tvær fréttir, önnur af innbroti og hin af hópnauðgun. Ég held því fram í færslunni að þótt nauðgararnir hefðu verið gripnir við sinn voðaverknað hefðu fjölmiðlar samt aldrei gengið svo langt að segja þá seka um nauðgun, eins og þeir hika ekki við að gera varðandi innbrotsþjófana. Ég velti því líka upp hvort blaðamenn eigi auðveldara með að setja sig í spor karla sem sakaðir eru um kynferðisbrot en kvenna sem verða fyrir kynferðisbrotum.
Því verður auðvitað ekki svarað á fullnægjandi hátt, hvorki hér né annarsstaðar, en mér finnst leiðinlegt að það skuli einhver nafnleysingi taka sig til átta mánuðum seinna, tengja á færsluna mína, bera saman myndirnar í henni og ekki víkja einu orði að þeim málflutningi sem ég hef beitt í þessum efnum. Fréttirnar sem ég notaði voru hendi næst, þær höfðu birst með nákvæmlega mánaðar millibili á sama miðli og í annarri var sagt berum orðum að tveir menn, sem höfðu verið handteknir nóttina áður, væru sekir um þrennskonar lögbrot.
Það virðist vefjast fyrir fólki út í hið óendanlega að ég er fyrst og fremst að kalla eftir samræmi.
Fréttin af þjófunum tveimur er einmitt gagnleg til samanburðar. Segjum að þeir hefðu verið gripnir á flótta með nærbuxur fórnarlambsins sem hefði legið í rúmi fyrir innan brotna rúðu og uppspennta hurð, fötin hennar rifin og áverkar augljósir. Ég get lofað þér því að þá hefði aldrei verið skrifað í nokkurn einasta fjölmiðil: Tveir karlar eru sekir um innbrot og nauðgun. Aldrei. Jafnvel þótt kringumstæður í nauðgunarmáli væru alveg jafnaugljósar og í þessum þjófnaði.
Ég er ekki að biðja um að kynferðisbrotamenn eða grunaðir kynferðisbrotamenn séu teknir af lífi í fjölmiðlum, ég er ekki að biðja um að við afnemum stjórnarskrárbundinn rétt sumra þegna okkar til að teljast saklausir uns sekt er sönnuð. Ég er að biðja um að blaðamenn hafi þetta ALLTAF í huga og gæti samræmis. Að það séu ekki bara þessar tvær tegundir glæpamanna sem njóti þessarar augljósu en samt svo subtle verndar í fjölmiðlum; hvítflibbaglæpamenn og þeir sem beita kynbundnu ofbeldi. Þannig er það í dag og ég þoli það ekki.
Í dag eru gerendurnir líka mjög oft ósýnilegir. Ég minni á þetta. Stúlkur og konur og börn verða fyrir hinu og þessu en það er svo hræðilega algengt að það sé enginn sem hefur raunverulega gert það. Þær urðu fyrir því eins og það dytti niður úr skýjunum og enginn fengi rönd við reist. Það pirrar mig líka.
Ég hef ekki diskúterað það sérstaklega hvort það eigi yfirhöfuð að nota alla þessa fyrirvara um glæpi í fjölmiðlum. Það er bara ekki punkturinn minn. Punkturinn minn er að það á að gæta samræmis.
Wednesday, November 9th, 2011, 10:03 am | 
Uncategorized | 
RSS feed
| 
Respond | 
Trackback
09/11/2011 at 12:44 pm
Ekki nóg með að gerendurnir í þessum málum séu alltaf “meintir” þá eru atvikin orðin “meint” líka. Þetta er ömurlegt og niðurlægjandi fyrir MEINT fórnarlamb. Andskotans.
10/11/2011 at 2:07 am
Hildur. Ég þakka kærlega fyrir svarið, þó afundið sé.
Ég fagna því að þú gerir ágætis tilraun til nánari útskýringa, tilgangnum með færslu minni er náð að einhverju leyti. Þarna varð þó vonandi tuð mitt til einhvers góðs. Ef einhver er að lesa tuðið í okkur.
Varðandi greinina sem ég vísaði í. Hún kom til mín án leitar fyrir einhverju síðan og er svo sí og æ að skjóta upp kollinum á skjánum hjá mér. Ég las hana oft of lengi og skil sjónarhornið, en þótti dæmin ekki góð málinu til stuðnings, ekki góð til skilnings utan tilfinninga. Þess vegna tók ég þau upp, því ég var að spá í villandi umræðu um orðræðu.
- – -
Annars.
Ég fæ mín femínísku kikk á ýmsan máta, en ég gagnrýni ekki „aðra“ femínista heldur fyrst og fremst hugmyndir innan femínisma sem ég er ekki sammála. Mér þykir nefnilega umræðan um atriði innan femínisma almennt bæði áhugaverð og nauðsynleg, alveg eins og það að boða jafnrétti.
Það vill jú svo til að fólk hefur mjög ólíkar hugmyndir um jafnrétti almennt. Til að grípa útí loftið þá eru til mormóna-húsmæðra-femínistar (http://www.feministmormonhousewives.org/) og kristnir femínistar, sem og vantrúarfemínistar sem telja alla trú vera uppsprettu kvennakúgunar. Auk mín og þín. Ég gæti ábyggilega unnið með trúuðum og vantrúuðum femínistum að einhverri femínískri hugmynd, þó hugmyndir mínar og þeirra um tiltekin málefni, eins og kannski fóstureyðingar, gætu verið ólíkar.
Mér þykir mikilvægt að fólk átti sig á því að ef það vill kalla sig femínista, eða ef einhver annar vill kalla sig femínista, þá þýði það ekki að sá hinn sami sé að skrifa undir allar hugmyndir sem eru settar fram í nafni femínisma almennt. Þetta þykir mér vandamál í umræðunni á Íslandi, einhver leiðinda skipting í femínista eða ekki-femínista þegar kemur að umdeildum málefnum sem ekki allir femínistar eru sammála um. Ég fíla það ekki.
Ps. áttu linka á öll bloggin sem þú líkir mínu við? Nafnleysingjanna?
18/01/2012 at 2:21 pm
Sæmilegasta grein hjá þér, verð samt að vera sammála nafnlausa bloggaranum um að feministar verða að geta tekið gagnrýni eins og aðrir, það að ég er ekki sammála þér í einu og öllu gerir mig ekki að anti-feminista. Það er eitt sem ég skil ekki alveg í greininni þinni.
“ég er ekki að biðja um að við afnemum stjórnarskrárbundinn rétt sumra þegna okkar til að teljast saklausir uns sekt er sönnuð”
Hvað áttu við um sumra? Hver á að ákveða hverjir eigi rétt til að teljast saklausir uns sekt er sönnuð? Ég tel þetta óumdeilanlega eitt stærsta réttlætismál þess sem hefur verið sakaður um glæp og velti fyrir mér hvers vegna “sumir” eiga rétt á þessu en ekki “allir”. með virðingu og vinsemd, Óskar Steinn Gestsson.