hildur lilliendahl

DV hafði samband við mig í gær. Óskuðu eftir viðbrögðum frá mér við ummælum Vigdísar Finnbogadóttur í Monitor. Mér sýndist í fljótu bragði margir hika við að gagnrýna hana og ég heyrði úr nokkrum áttum að það væri augljóslega tabú og hefði aldrei mátt segja neitt nema halelúja um eða við Vigdísi opinberlega.

Ég er blessunarlega laus við slíkar tabúbyrðar og lími hingað það sem ég hafði við DV að segja, þau nýttu einhvern hluta af því í frétt en mér finnst þetta skipta máli – og hafi það hvergi komið fram nú þegar vil ég segja það hér: Ég harðneitaði að tjá mig um útlit Vigdísar eða framsetningu á myndum af henni. Viðtalið við Vigdísi er hér. Og hér er semsagt allt sem ég sagði við DV:

Mér finnst þetta frekar slöpp blaðamennska. Hvers vegna var hún ekki spurð hvað hún ætti við? Það er alltaf verið að tala um öfgar í málflutningi og aðferðum femínista en svo lendir fólk í vandræðum með að benda á þessar öfgar, að tiltaka einhver dæmi. Vigdís kallar sjálfa sig karlréttindakonu. Gott og vel. En hvað á hún við? Hvaða áhyggjur hefur hún af réttindum karla? Hvar finnst henni halla á, hvað heldur hún að verði tekið frá þeim annað en forréttindi?

Mér finnst hættulegt að hleypa svona umræðu gagnrýnislaust í loftið. Ég hitti menntaskólanema í morgun sem standa í þeirri meiningu að til sé einhver öfgaarmur femínistahreyfingarinnar vilji banna bæði auglýsingar og kynhárarakstur með einhverskonar lagasetningu. Ég er alltaf að tala við fólk sem heldur að femínistar vilji snúa við sönnunarbyrði í nauðgunarmálum. Enginn af þeim femínistum sem ég hef hitt, þekki eða umgengst hefur nokkurn áhuga á slíku. Það að gagnrýna eitthvað er ekki það sama og að vilja banna það.

Ég held að málflutningur á borð við þennan hjá Vigdísi, sem er ekki gagnrýndur af blaðamanni eða hún látin svara fyrir hann að nokkru leyti, síist inn í huga krakka á mótunarskeiði og þau fyllist ranghugmyndum um baráttu femínista. Þetta eru enn ein rökin fyrir því að það er alveg ofboðslega mikilvægt að koma kynjafræðunum inn í kennaranám og í menntun grunnskólabarna.

Hugrökku baráttukonur og -karlar.

Í dag er alþjóðlegur baráttudagur kvenna fyrir friði og jafnrétti. Í tíu daga hefur femínismi verið til umfjöllunar á kaffistofum og í fjölmiðlum og í skúmaskotum internetsins nokkuð viðstöðulaust. Ég man ekki hvenær það gerðist síðast.

Ég held að eitthvað sé að gerast. Ég held að ég hafi breytt einhverju. Með ómetanlegum stuðningi fólksins í þessu landi, að ógleymdu DV sem á stórt feitt kúdos skilið fyrir sitt hugrakka framlag, held ég að mér hafi tekist aðeins að hreyfa við einhverju. Allavega brosa ókunnugar konur feimnislega til mín á götunni og yfir mig rignir fallegum kveðjum úr öllum áttum. Ég er hrærð og ég er stolt og þegar mér finnst þetta erfitt þyl ég upp möntruna mína:

Og seinna börnin segja; sko mömmu, hún hreinsaði til.

Á þessum degi, fyrir ári síðan, var ég svartsýn og nokkuð döpur. Í dag, öðrum dögum fremur, er ég meyr og montin og jafnvel svolítið bjartsýn. Það er eitthvað að gerast. Og við gefumst ekki upp. Takk fyrir mig og til hamingju með daginn.