hildur lilliendahl

Hér hefur sprottið upp enn einn nafnlausi ég fæ mín feminísku kikk út úr því að gagnrýna aðra femínista og tuða í þeim bloggari, sem er að ræða um málnotkun í fjölmiðlum þegar kemur að glæpastarfsemi ýmiss konar. Ég bendi á þessa frétt sem birtist sama dag og nafnlausa bloggfærslan. Þarna var ekki nóg að setja meint fyrir framan hvert einasta skipti sem mál blaðamanns flaut í áttina að brotinu sem um ræddi, heldur þurfti að halda því fram, eins fáránlega kolrangt og heimskulegt og það er, að maðurinn væri grunaður um meint brot. Það var ekki nóg að hann væri grunaður um brot. Það var ekki nóg að brotið væri meint. Þetta er óþolandi.

Annars er, í bloggfærslu nafnlausa femínistans/ekki-femínistans, minnst á bloggfærslu eftir sjálfa mig síðan í vor þar sem voru bornar saman tvær fréttir, önnur af innbroti og hin af hópnauðgun. Ég held því fram í færslunni að þótt nauðgararnir hefðu verið gripnir við sinn voðaverknað hefðu fjölmiðlar samt aldrei gengið svo langt að segja þá seka um nauðgun, eins og þeir hika ekki við að gera varðandi innbrotsþjófana. Ég velti því líka upp hvort blaðamenn eigi auðveldara með að setja sig í spor karla sem sakaðir eru um kynferðisbrot en kvenna sem verða fyrir kynferðisbrotum.

Því verður auðvitað ekki svarað á fullnægjandi hátt, hvorki hér né annarsstaðar, en mér finnst leiðinlegt að það skuli einhver nafnleysingi taka sig til átta mánuðum seinna, tengja á færsluna mína, bera saman myndirnar í henni og ekki víkja einu orði að þeim málflutningi sem ég hef beitt í þessum efnum. Fréttirnar sem ég notaði voru hendi næst, þær höfðu birst með nákvæmlega mánaðar millibili á sama miðli og í annarri var sagt berum orðum að tveir menn, sem höfðu verið handteknir nóttina áður, væru sekir um þrennskonar lögbrot.

Það virðist vefjast fyrir fólki út í hið óendanlega að ég er fyrst og fremst að kalla eftir samræmi.

Fréttin af þjófunum tveimur er einmitt gagnleg til samanburðar. Segjum að þeir hefðu verið gripnir á flótta með nærbuxur fórnarlambsins sem hefði legið í rúmi fyrir innan brotna rúðu og uppspennta hurð, fötin hennar rifin og áverkar augljósir. Ég get lofað þér því að þá hefði aldrei verið skrifað í nokkurn einasta fjölmiðil: Tveir karlar eru sekir um innbrot og nauðgun. Aldrei. Jafnvel þótt kringumstæður í nauðgunarmáli væru alveg jafnaugljósar og í þessum þjófnaði.

Ég er ekki að biðja um að kynferðisbrotamenn eða grunaðir kynferðisbrotamenn séu teknir af lífi í fjölmiðlum, ég er ekki að biðja um að við afnemum stjórnarskrárbundinn rétt sumra þegna okkar til að teljast saklausir uns sekt er sönnuð. Ég er að biðja um að blaðamenn hafi þetta ALLTAF í huga og gæti samræmis. Að það séu ekki bara þessar tvær tegundir glæpamanna sem njóti þessarar augljósu en samt svo subtle verndar í fjölmiðlum; hvítflibbaglæpamenn og þeir sem beita kynbundnu ofbeldi. Þannig er það í dag og ég þoli það ekki.

Í dag eru gerendurnir líka mjög oft ósýnilegir. Ég minni á þetta. Stúlkur og konur og börn verða fyrir hinu og þessu en það er svo hræðilega algengt að það sé enginn sem hefur raunverulega gert það. Þær urðu fyrir því eins og það dytti niður úr skýjunum og enginn fengi rönd við reist. Það pirrar mig líka.

Ég hef ekki diskúterað það sérstaklega hvort það eigi yfirhöfuð að nota alla þessa fyrirvara um glæpi í fjölmiðlum. Það er bara ekki punkturinn minn. Punkturinn minn er að það á að gæta samræmis.