hildur lilliendahl

Varsjá er ekki lengur my nemesis. Sumt við þessa borg er merkilega ágætt. Ég er búin að ganga um mjög ömurlega hluta hennar í dag og einhvernveginn var það alveg hollt og upplýsandi og merkilegt. Hér eru einhverjar random myndir. Jájá.

Á þessari mynd má sjá hinn mjög svo ónýta hluta af líkama mínum en á hann var ráðist af óþarflega lausri möl á óupplýstum göngustíg þar sem ég var á spariskóm á hlaupum fyrir utan húsið hjá Hafdísi á dögunum. Sú árás útskýrir heltið, ef einhver skyldi hafa tekið eftir því. Annars er þessi mynd tekin rétt eftir að við Palli (og jakkinn) skriðum í hús að loknum hörmungum. Við jakkinn erum sérstaklega þreytt og þvæld þarna.

Klukkan er hálffjögur um nótt. Pítsan er svo stór að við getum drepið mjög margar mínútur inni á þessum stað. Hún er reyndar líka mjög góð – eða kannski erum við bara hungurmorða og til í hvað sem er eftir 12 klukkutíma án matar. Eftir svona þrjú korter ákveðum við að við getum ekki hangið þarna lengur, við verðum að koma okkur í öruggt skjól frá fullu unglingunum. Ég banka upp á á einu hosteli og þegar þreytta stelpugreyið sem kemur til dyra þar segir mér að hvert einasta rúm sé þéttskipað, fer ég bara að hlæja. Kem hlæjandi út og segi Palla hvað mér fannst fyndið að heyra hrotur í einhverjum næturverði á fyrstu hæðinni og bla. Mér líður svolítið eins og ég sé á kæruleysislyfjum. Það er aftur á móti að þykkna talsvert í Palla mínum.

Við ráfum smá um miðbæinn, förum svo á lestarstöðina. Á þessum tímapunkti ævi minnar hef ég sannfærst um eitt: Hver einn og einasti unglingur sem ráfar um miðbæ Varsjár klukkan 4-5 á morgnana í miðri viku, er með kebab. Það er ógeðslegt.

Við setjumst á bekk inni á lestarstöðinni með rónunum. Ég geri sudoku til að halda mér vakandi, Palli sefur sitjandi við hliðina á mér. Inni á lestarstöðinni er þvílíkur Síberíukuldi að dúnúlpan mín raunverulega gerir ekkert gagn. Trefill, húfa, hetta, blása stanslaust í hendurnar, tromma á gólfið, vafin inn í flísteppi, gjörsamlega að krókna. Palli við hliðina á mér alveg eins. Mig grunar að svefnleysið spili inn í, það er ekki að sjá á fólkinu í kringum okkur að það sé að drepast úr kulda. Smátt og smátt skiptist krádið út, rónunum og fullu kebabslefandi unglingunum fer fækkandi og í staðinn kemur edrú fólk að bíða eftir edrú lestum til að komast á edrú áfangastaðina sína.

Palli er lönguhættur að koma upp orði. Hann er bara búinn. Eða … reyndar hvæsir hann annað slagið frá sér einhverju um að þetta sé versta borg í heiminum og hann ætli að kveikja í skítahótelinu sem sveik okkur. Við sitjum þarna frá 4.30 til 7. Klukkan rúmlega sex getum við loksins keypt kaffi en þá erum við þegar orðin svo gegnköld að það gerir eiginlega ekki gagn. Kl. 7 pínum við okkur undan teppunum til að fara út að leita að opnu kaffihúsi. Þar höfum við hugsað okkur að sitja þangað til hótelíbúðaskrifstofan opnar klukkan níu. Planið er að á slaginu níu arki Lilliendahl þangað inn og vææææli.

Fyrsta og eina opna kaffihúsið sem við finnum í hverfinu er tveimur húsum frá hótelskrifstofunni. Þetta er ellimannastaður, stemmningin svolítið eins og á Kaffivagninum. Ef hann væri inni á Grund. Við setjumst við barborð úti í horni, pöntum og fáum og drekkum espresso og Palli steeeeeinsofnar fram á borðið. Lilliendahl reynir að gera Sudoku og skrifar í dagbók til að halda sér vakandi. Setningar eins og:

„Crying með Aerosmith í útvarpinu á eppimannakaffihúsinu.“

„AF HVERJU TALA ALLIR PÓLSKU HÉRNA?“

„Ég er svo þreytt að ég setti tvær áttur hlið við hlið í Sudokuinu mínu.“

… og álíka random bull. Þarna líða tveir tímar. Skárri en klukkutímarnir á lestarstöðinni en þó hreint helvíti. Ég hef ekki sofið í tvær nætur, ég finn til aaaallsstaðar og ég er bara of gömul fyrir þetta sjitt.

Klukkan níu hringi ég dyrabjöllunni á skrifstofunni. Einhver strákur svarar og hleypir mér upp, Palli bíður niðri með töskurnar. Strákgreyið er rétt mættur í vinnuna og býður mér sæti og ég byrja að segja vælisöguna. Hún hljómar svona:

We came to Warsaw just before midnight last night, had been travelling since 5-6 yesterday morning, walked for an hour with our luggage to find our hotel only to be told they had accidentally cancelled our booking and we were homeless. We’ve been wandering around the city all night and I’ve had so much coffee and I’m so tired.

Svo lyfti ég upp skjálfandi höndum mínum til staðfestingar. (Hugsið ykkur, þið hefðuð getað fengið þessa útgáfu líka en það hefði ekki verið jafngaman.)

Yndislegi strákurinn býður mér vatn að drekka, segist þurfa að ræsa tölvuna til að finna eitthvað fyrir mig, spjallar svo eins huggulega og hægt er, á ágætri ensku meira að segja, meðan hann leitar að íbúð sem er laus NÚNA. Svo bókar hann hana, rukkar mig minna en skítahótelið hafði ætlað að gera (hann raunar rukkar mig um 40.000 krónur fyrir fimm nætur og hálfan aukalegan dag, sérstakt internetgjald og einn leigubíl, hann var svo sætur og ég var svo þakklát og þetta var svo ódýrt að mig langaði að leyfa honum bara að eiga kreditkortið mitt), segir mér að þessi íbúð sé stærri og betri en sú sem ég hafi fundið um nóttina og fyrirtækið ætli að senda eftir leigubíl sem komi og sæki okkur NÚNA og fari með okkur þangað án þess að við þurfum að borga fyrir það.

Aldrei, aldrei, hef ég verið eins þakklát fyrir eins stórkostlega þjónustu. Palli er hinsvegar of þreyttur til að verða brjálæðislega hamingjusamur yfir þessum fréttum. Hann segir bara já, ok, fínt … sennilega með varann á þessu, maður veit aldrei með þessa borg.

Klukkan tíu erum við komin inn í þessa dásamlegu íbúð, internetið ekki komið í gang svo við vitum ekki einu sinni hvar í borginni við erum stödd (það er ekki hægt að leita að götunöfnum á kortum annarsstaðar en á google maps, er það?) og okkur er nákvæmlega sama. Nú er klukkan sjö um kvöld, ég er búin að fara í bað, fara út að versla í matinn, sofa og sofa svo aftur, skrifa þrjá kafla í ferðasögu, læsa mig inni í íbúðinni einu sinni, garga á krakka á götunni um að koma og hjálpa mér, og fyrir utan hana einu sinni og garga á Palla af götunni um að hleypa mér inn (það verður ekki sérkafli um það, ég nenni ekki að vélrita meira í dag) og nú ætla ég að vekja þreytta krúttason og elda núðlur og OPNA HVÍTVÍN. Ég hef ekki smakkað áfengi síðan í kveðjupartíinu mínu á Íslandi.

Maðurinn brosir á móti og ég heilsa, segi honum að ég sé komin til að tékka mig inn og ég heiti Hildur. Hann segir jájá, kinkar kolli, biður um skilríkin mín, fær kreditkort og verður skrítinn á svipinn. Ég spyr hvort hann vilji heldur vegabréf og býst til að ná í það þegar hann segist alveg vita hver ég er – ég hafi vissulega átt pantað herbergi en þeirri pöntun hafi verið kanselað Í DAG. Ég stari á manninn og segi hahvaðmeinarðueitthvaðbla. Þá segist hann hafa prófað, fyrr um daginn, að gjaldfæra reikninginn á kortanúmerið sem ég hafði gefið upp við pöntun mánuði áður og það hafi bara komið synjun. Ég segi honum að ég viti allt um það, ég sé með nýtt kort af því að veskinu mínu hafi verið stolið og gjörðu svo vel hér er það. Nei, takk. Ég er búin að leigja út herbergið og ég á ekkert laust.

Ég hnakkrífst við helvítis gimpið, spyr hann hvernig í andskotanum honum detti í hug að gera þetta með svona stuttum fyrirvara, á tíma þar sem ég er á ferðalagi og ekkert hægt að ná í mig. Hálfæpi á hann að ég hafi fengið sérstakan tölvupóst frá hótelinu þar sem að bókunin var staðfest. Hann svarar því til að þetta hafi ekki gerst sjálfkrafa heldur hafi hann þurft að gera þetta handvirkt. Þ.e.a.s. að reyna að gjaldfæra reikninginn á kortið mitt. Í alvöru. Hvers konar svör eru þetta? „Já, en, frú, vertu róleg. Ég gerði þetta viljandi.“ Ég spyr hvers vegna hann hafi þá ekki beðið eftir mér eða sent mér tölvupóst. Hann getur ekki svarað því.

Ég æpi á hann einhverju um hvort ég sé þá bara heimilislaus í Varsjá á miðnætti. Helvítið glottir og segir að ég sé nú kannski ekki heimilislaus, hann skuli athuga með önnur hótel. Svo fer hann að hringja og hringja, ber upp sömu spurninguna í hvert skipti, fær nei og leggur á. Við Palli setjumst í sófa og ég þarf á öllu mínu að halda til að fara ekki að HÁgrenja. Sitjum þarna í smástund og ég hvæsi allskonar á Palla – eins og þetta sé eitthvað honum að kenna, greyinu – og biðst síðan afsökunar á því og segi honum að ég ætli ekki að hanga þarna inni lengur. Fattaði ekki fyrr en löngu eftir að ég var farin að ég var alltof stolt til að þiggja hjálp við að finna gistingu frá manni sem ég hafði öskrað á og fannst hafa eyðilagt líf mitt um stundarsakir.

Svo rýk ég út með töskuna mína, segi Palla að hann geti endilega talað við þennan mann og þegið hjá honum einhver ráð en ég ætli EKKI að tala meira við hann og aldrei að stíga fæti inn í þetta hús ANDSKOTANS aftur. Palli talar eitthvað við dúddann meðan ég reyki fússsígarettuna mína fyrir utan og velti fyrir mér hvort lausnin sé ekki bara að brjóta eitthvað þarna inni, láta lögregluna sækja mig og gista í fangaklefa.

Svo kemur Palli út með bækling með nöfnum og heimilisföngum hótela bæjarins og við hefjum ömurlegu gönguna aftur til baka í miðbæinn. Ég er svo þyrst að ég er að deyja. Ég er raunverulega að skrælna upp og farin að íhuga að drekka vatnið úr pollunum á götunum. Komum í bæinn eftir svona klukkutíma, búin að ákveða að labba inn á hvaða hótel sem við finnum, reyna að nota internetið, fá okkur kaffi og borga svo HVAÐ SEM ER fyrir gistingu í eina nótt. Finnum Radison SAS, erum mjög meðvituð um að það muni kosta eitthvað rugl en ákveðum að okkur sé alveg sama.

Þar fáum við þær góðu fréttir að ekki sé hægt að fá kaffi eða vatn af því að barinn sé lokaður – þrátt fyrir að þar sitji slatti af fólki að sumbli. Spyrjum um herbergi og fáum þær góðu fréttir að ekki sé nóg með að hvert einasta rúm á hótelinu sé bókað heldur séu öll rúm í borginni uppbókuð. Biðjum um ráðleggingar um einhvern stað til að hanga á um nóttina, fáum svarið: „MacDonalds er opið allan sólarhringinn. Þau eru kannski með internet. Allavega geta þau pottþétt hjálpað ykkur að finna einhvern stað.“ (Palli minntist á að þessi kona hefði allmiklu meiri trú á starfsfólki MacDonalds en hann.) „Já, og btw., það er næturklúbbur við hliðina á því, þið viljið kannski prófa hann?“

Við löbbum út í BRJÁLUÐU skapi, finnum þetta andskotans helvítis MacDonalds og komumst að því að ekki er nóg með að MacDonalds sé harðlæst og selji kjötmetið sitt gegnum lúgu, heldur er það OFAN í næturklúbbnum, þannig að það að reyna að nálgast það er eins og að ganga inn í mauraþúfu af dauðadrukknum unglingum. Við erum hrædd við unglinga og við borðum ekki kjöt, svo við förum bara. Klukkan er tvö um nótt. Við erum ennþá með helvítis ferðatöskurnar og allt draslið. Við vitum ekkert, getum ekkert gert.

Finnum annað hótel þar sem yndislegur drengur segir okkur að öll ÁTTAHUNDRUÐ herbergin þeirra séu full en við megum nota tölvuna. Svo gefur hann okkur vatn í flöskum, segir okkur hvað honum þyki þetta leiðinlegt og að það að gefa okkur vatn og leyfa okkur að sitja þarna í lobbíinu og reyna að panta okkur hótel á netinu sé the least he can do. Ég byrja að gúgla eins og enginn sé morgundagurinn „LAST MINUTE STAY WARSAW PLÍS NÚNA JÁ.“ Fæ upp hótelíbúðir með dálítið flóknu kerfi en mjög huggulegri og ódýrri íbúð. Hún er þó auðvitað ekki laus fyrr en í hádeginu. EFTIR HÁLFAN SÓLARHRING Í VIÐBÓT. Auk þess get ég ekki fengið að vita strax hvort pöntunin hafi farið í gegn – ég fæ preliminary staðfestingu sem starfsmaður eigi eftir að fara yfir þegar þeir vakna. Ég bóka hana nú samt, tek niður heimilisföng, staðfestingarkóða, símanúmer og allt sem við þurfum og svo hefjumst við handa við að láta tímann líða.

Ferlið við að láta tímann líða er svona: Lesum bæklinginn sem Palli fékk á HÓTELI ANDSKOTANS. Finnum eitthvað undir late night eating. Ráfum inn á stað sem fékk raving reviews í bæklingnum fyrir huggulegt andrúmsloft þar sem ódýr og yndislegur matur er framreiddur til klukkan sex á morgnana. Það reynist vera pínuponsulítil skítakompa, full af augafullum nýsjálenskum unglingum, með starfsfólk sem skilur ekki orð í ensku en tekst, með milligöngu dyravarðar, að segja mér hlæjandi og hneysklað að nei, það sé sannarlega ekki til neinn matur sem sé HVORKI með kjöti NÉ fiski. Palli segist geta étið hrossapylsu ef því sé að skipta. Ég banna það og panta handa okkur kaffi og meira vatn.

Sitjum þarna þangað til við erum orðin of hrædd við fullu börnin og of hrædd um að það líði yfir okkur af þreytu og hungri. Höldum þá áfram að ráfa um borgina og láta nóttina líða. Biðjum um gistingu allsstaðar sem er opið, hún er hvergi í boði. Finnum opinn pítsastað með lista yfir veggie pítsur. Á einni er túnfiskur, á annarri lax, enginn talar ensku svo við pöntum okkur Pizza Grecki sem er með fetaosti, ólífum og pomidory. Giskum á að pomidory sé ekki skinka eða blálanga heldur eitthvað ætt. Það eru tómatar, komumst við að.

Við komum heim um áttaleytið kvöldið áður en við förum, þurfum að vakna fimm til að koma okkur á flugvöll. Eldum mat, göngum frá, pökkum niður og erum komin snemma í rúmið. Allt er gott og einfalt. Nema ég get ekki sofnað. Næ tveggja tíma svefni fyrir flug en hugsa með mér að það reddist, það sé langt ferðalag framundan þar sem hægt verði að sofa.

Flugið til Berlínar fer í loftið uppúr kl. níu og tekur þrjá tíma. Ég næ kannski hálftímalúr á meðan á því stendur. Þó sennilega talsvert minna. Staðartími er um 15.30 þegar við tökum lest af flugvellinum í Berlín á aðallestarstöðina. Þar bíðum við í tæpa tvo tíma eftir lestinni til Varsjár. Náum að fá okkur að borða, ég kaupi mér snyrtivörur sem mig hefur vantað sárlega í marga mánuði, er ofsalega glöð með lífið. Kaupum okkur kaffi, fáum okkur sígó og höngum síðan á bekk og finnum smátt og smátt hvað við erum ógeðslega þreytt. Reynum að vera ekkert pirruð. Reynum að gleyma því að við erum með tvo þunga bakpoka og tvær ferðatöskur í eftirdragi. Í hvert sinn sem við þurfum að fara upp eða niður stiga þarf Palli að bera báðar ferðatöskurnar því ég er fötluð í hnénu og meiði mig ef ég beygi það. Reynum að gleyma því líka.

Svo kemur lestin. Klukkan er þá að nálgast 18, fyrsti dagurinn í útlöndum að koma að kvöldi og fimm klukkutímar í lest framundan. Við dröslum farangrinum okkar inn, ásamt okkur sjálfum, meira en að niðurlútum komin eftir tæplega hálfan sólarhring af ferðalagi. Við sitjum í sex manna klefa þar sem öll sætin eru upptekin. Í þremur þeirra eru bandarísk hjón með litla stelpu og þeim finnst öllum gaman að spila tölvuleiki í snjallsímunum sínum. Engu þeirra dettur í hug að taka hljóðið af. Ping pong ding dong dúbbílúbbídú alla leiðina. En jæja – við lifum það af. Ég næ að dotta í korter, Palli sefur meira. Þetta verður fínt.

Þegar við loksins komum út af lestarstöðinni í Varsjá er klukkan að ganga miðnætti, það er myrkur, það er rigning, mér er illt, ég er pirruð, ég er þreytt, ég er skítug og ég þrái ekkert heitar en að komast í rúmið. Strax. Palli vill ganga á hótelið. Ég bendi honum á að það séu 3-4 kílómetrar, við séum með allan farangurinn og ég sé aðframkomin af þorsta og þreytu. Hann segir sitt venjulega „Jájá, þetta verður bara fínt.“ Svo við göngum. Og svo göngum við meira. Og meira og meira. Það er skítkalt og mig er aaaaðeins farið að langa að glefsa í fólk. Það er að segja ef það væri eitthvert fólk. En það er enginn á ferli, ekki eitt einasta kaffihús opið, hvergi hægt að míga eða drekka vatn. Bara dautt. Ég glefsa smá í Palla en samt er allt gott því við erum loksins komin á götuna sem mun leiða okkur að hótelinu. Að vísu erum við á nr. 120 núna og hótelið er nr. 2 – en engu að síður. Það er ljós við enda ganganna.

Þegar við komum inn á hótelið er ég glaðasta kona í heiminum. Þetta er frekar stórt, semi-lásí Ibis hótel en þar inni er líf og fjör og ljós, opið á barnum, fólk að tala saman og einhverskonar lífsmark. Ég skælbrosi framan í manninn í móttökunni, yfirkomin af hamingju yfir rúminu og mögulega hvítvínsglasinu sem bíður mín.