September 28th, 2010
Alþjóðlegi nostalgíudagurinn
… er haldinn hátíðlegur í fyrsta skipti í dag og verður árlega hér eftir, bregðist Google Calendar mér ekki. Í tilefni hans hefir undirrituð rótað örlítið á Tímarit.is. Eftirfarandi er tekið úr dómi Guðlaugs Bergmundssonar um kvikmyndina Bragðarefi (e. Mo’ money) í DV 27. mars 1993. Myndinni gaf Guðlaugur eina stjörnu.
Sú var tíðin að blökkumenn voru aðeins í aukahlutverkum í bandarískrikvikmyndagerð. Á síðustu árum hefur hins vegar orðið þar á mikil breyting til batnaðar, ekki síst vegna velgengni svartra kvikmyndaleikstjóra á borð við Spike Lee. En það er með „negramyndirnar“ eins og fiskeldisævintýrið á Íslandi. Úr því einn græðir hljóta þúsundir að geta grætt líka.
Seisei já. Framhaldið er hér. Það er lítið varið í það en niðurlagið er gott líka:
Það eina sem maður getur ímyndað sér að hafi vakað fyrir Wayans með gerð myndar þessarar er að hann hafi viljað nýta sér þann meðbyr sem „negrakvikmyndir“ njóta um þessar mundir. Svona mynd kemst alla vega ekki áfram á eigin verðleikum.
Þar hafið þið það. Í sama blaði segir ólyginn frá ástarsamböndum lesbía á frumlegan hátt. Það hljómar svo:
Martina Navratilova gekk að eiga vinkonu sína, Judy Nelson, við hátíðlega athöfn í Ástralíu 1984. Þetta kemur fram í nýrri bók sem varpar enn frekari ljósi á einkalíf Navratilovu sem hefur sigrað á fleiri tennismótum en flestir aðrir kvenmenn. Tennisstjarnan er fámál um „hjónavígsluna“ en hún og Judy hafa slitið samvistum og sú síðarnefnda býr nú með Ritu Mae Brown sem er gömul „kærasta“ Navratilovu.
Hlustum líka á Brazen með Skunk Anansie í tilefni AND.
September 20th, 2010
Eiður Svanberg II
Áhugasöm um málfræði og nöldur geta fundið prýðilegt skemmtiefni hér. Harpa Hreinsdóttir og Óli Sindri taka þennan undarlega mann í nefið í athugasemdakerfinu og hann móðgast svo heiftarlega að hann ræður sér ekki. Harpa segir um þessa færslu (og álíka fjölda ábendinga mætti hæglega setja undir nánast hverja einustu Mola um málfar og miðla):
Grein Gísla er ekki skáletruð. Þú vitnar því rangt í hana innan tilvitnanamerkja. Í beinu tilvitnuninni gleymirðu auk þess að loka sviga. Á tveimur stöðum, í þessari færslu, eru seinni tilvitnanamerkið (gæsalappir) rangt settar.
Á eftir tilvísun í grein Helga Hálfdanarsonar eru tveir punktar, ættu að vera einn. Inni í tilvitnun eru tvisvar aukabil á undan kommu og punktur á eftir spurningarmerki. Mér þykir ólíklegt að greinin sé feitletruð í frumriti og bendi á að titill á bók er yfirleitt skáletraður. (Sama gildir um titla dagblaða, s.s. Morgunblaðsins.)
Almennt má segja að beinar tilvitnanir þínar í texta annarra séu afar illa unnar.
Yfirleitt er ekki tekið svo til orða að eitthvað „velli út úr e-m“ heldur „velli upp úr e-m“.
Það vantar samtenginguna „að“ inn í klausuna „Með öðrum orðum [að] …“
Það vantar hjálparsögnina „hef“ inn í klausuna ([hef] aldrei heyrt talað um …). Raunar væri æskilegt að einnig fylgdi frumlag þeirri setningu.Málfar og stíll á molaskrifum, sem ég hef lesið undanfarið, er yfirleitt stirt og víða ambögur að finna. Þessi færsla er prýðilegt dæmi um slíkt.
E.t.v. ættirðu að einbeita þér meir að því að níða niður skóinn af konum sem fara í taugarnar á þér, t.d. á tiltekinni útvarpsstöð, og agnúast út í tónlistarflutning RÚV? Það myndi eflaust gleðja hirð athugasemdarmanna enn meir og henta þinni eigin málfærni betur.
Það væri svo einfalt að taka þetta bara til sín. Það er svo augljóst að það langbesta sem hægt er að gera þegar maður hefur sýnt hroka og yfirlæti og er bent á að maður hafi ekki efni á því er að játa sig sigraðan og þakka góðar athugasemdir.
En hann ræður ekki við það. Litla greyið.
Hann gerir lítið úr athugasemdunum, sakar Hörpu um að skrifa undir dulnefni (í stað þess að smella fyrst á nafnið hennar og kanna hvað gerist), reynir svo af veikum mætti að gera athugasemdir við greinarmerkjanotkun hennar (og eins og bent hefur verið á hefur enginn minni efni á því að setja út á annarra manna greinarmerkjanotkun en einmitt ESG), leggur til að Harpa leiti sér lækninga og endar svo með því að hóta að hætta að blogga. Þetta er to die for, eins og Eiður myndi ekki segja.
September 17th, 2010
Prump
Það fer ógurlega í taugarnar á mér að lesa viðtöl við fólk sem dulbýr mont af vinnusiðferðinu sínu með því að tala um að helsti galli þess sé að það taki aldrei sumarfrí.