Ég er búin að hugsa þetta endalaust og velta fyrir mér hvað mér finnst um þetta. Það takast á í mér tvö sjónarmið.
Annars vegar: Mér finnst gott að vita til þess að stjórnvöld viðurkenni það sem útistandandi jafnréttisvandamál að það kyn sem hefur kúgað skuli geta borgað sig inn á nektarsýningar kynsins sem hefur verið kúgað. Mér þykja þessi strípisjóv vera ömurleg lágkúra, subbuleg og sorgleg fyrir alla sem að þeim koma. Mér verður dálítið flökurt við tilhugsunina um þetta fyrirbæri. Mannkynssagan skiptir hér augljóslega máli (enn og aftur, já, enn og helvítis aftur, minni ég á þessa Múrgrein Sverris Jakobssonar).
Hitt sjónarmiðið er margþætt. Það snýst m.a. um tilhneigingu mína til að láta hefðbundinn íslenskan femínisma fara í taugarnar á mér. Mér finnst honum vera stjórnað af einhverjum halakörtusófakrötum sem hafa engan dug eða þor (eða segjum nægilegan dug eða þor) til að gera eitthvað almennilegt, kreatíft, róttækt og aðlaðandi. Mér finnst hann snúast alltof mikið, allt allt alltof mikið um nöldur og leiðindi. Hvar eru Bríetar minnar kynslóðar og yngri kynslóða? Og jájá, ég veit upp á mig skömmina, ég ætti að vera þær en er ekki. Allavega. Mér leiðist að femínismi skuli ganga út á (og ég veit að þetta tengist ekki strípibanninu, en mig langar að segja það samt) að gera konur að virkari þátttakendum í kapítalísku hagkerfi. Borga þeim hærri laun og færa þeim meiri völd innan nákvæmlega þess kerfis sem heldur þeim niðri og kúgar þær. Gera þær að þátttakendum í eigin kúgun. Því það er ekkert verið að tala um að færa völd til ómenntaðra kvenna. Femínisminn hefur hundsað réttindabaráttu GLBTQ-fólks og lítur ekki við réttindabaráttu feðra nema til að hrækja þangað. Konur utan hins vestræna heims eru aldrei í umræðunni. Og svo framvegis. Þetta er femínismi hinnar hvítu og menntuðu millistéttar. Þetta fer fyrir brjóstið á mér af því að ég er úrtölukona og flækir fyrir mér að vera þátttakandi í þeim femínisma sem þó er í gangi.
En á dögunum skrifuðu tveir bandarískir femínistar grein í RG. Þar spyrja þær (eðlilega) hvort tillit hafi verið tekið til þess hvað kann að verða um stripparana við lagasetninguna. Þær spyrja líka hvers vegna hafi ekki verið rætt við þá. Ég las þessa grein á sínum tíma og klofnaði enn frekar í afstöðu minni til þessarar lagasetningar. Þetta eru fátækar konur frá fátækum löndum. Þær hafa (ef ég hef skilið þetta batterí rétt) dvalarleyfi á Íslandi vegna þess að þær hafa atvinnuleyfi og atvinnuleyfi fá þær ekki nema í gegnum tiltekinn vinnuveitanda. Hvert fara þær nú og af hverju er enginn að passa þær?
Ég kynnti mér feril málsins á Alþingi í kjölfarið. Á daginn kom að það hafði skammarlega lítið verið rætt um lögin en kallað eftir áliti ansi margra. Þeirra á meðal voru auðvitað engir stripparar. Og þá má spyrja: Getur það mögulega heitið eðlilegt að leggja niður með lagaboði heila stétt í því skyni að vernda konur án þess að finna sér eitt einasta eintak sem tilheyrir henni til að tala við?
Mér finnst mjög gróft að afgreiða allar konur í kynlífsiðnaðinum (eins ljótt semi-rangnefni og það er nú) sem fólk sem þarf ekki að tala við. Þær hafa aldrei haft málsvara, aldrei hefur nokkrum háværum og aktívum femínista hérlendis (allra síst í pólitík) dottið í hug að þessar konur kunni að lesa, skrifa, tala, hafi eitthvað að segja, hafi málstað sem vert væri að gefa þeim tækifæri til að koma á framfæri.
Þegar strípibannsfrumvarpið var lagt fyrir Alþingi var óskað eftir umsögn þessara:
Alþjóðahúsið
Bríet, félag ungra feminista
Femínistafélag Íslands
Félag íslenskra stórkaupmanna
Háskóli Íslands
Jafnréttisstofa
Kvennaathvarfið
Kvenréttindafélag Íslands
Landspítali – háskólasjúkrahús, Neyðarmóttaka v/nauðgana
Landssamband lögreglumanna
Lýðheilsustöð
Lögreglan á höfuðborgarsvæðinu, Stefán Eiríksson lögreglustjóri
Mannréttindaskrifstofa Íslands
Rauði kross Íslands
Reykjavíkurborg, skrifstofa borgarstjóra
Ríkislögreglustjórinn
Samband íslenskra sveitarfélaga
Samtök ferðaþjónustunnar
Samtökin Stígamót
Samtök verslunar og þjónustu
Sýslumannafélag Íslands Anna Birna Þráinsdóttir
Talsmaður neytenda
Viðskiptaráð Íslands
Vinnueftirlitið.
Athugaðu. Neyðarmóttaka vegna nauðgana, Samband íslenskra sveitarfélaga, Stefán Eiríksson, stórkaupmenn og SAMTÖK FERÐAÞJÓNUSTUNNAR og ekki eitt einasta augnablik datt nokkrum í hug að standa upp af raskatinu og prófa að eiga í mannlegum samskiptum við strippara. Sorrí. Ég samþykki það bara ekki. Ræðið.
