hildur lilliendahl

Það vantar fólk í Reykjavík-norður í vinnu á morgun frá kl. 8 og þar til eftir að kjörstaðir loka. Laun: 23.500 krónur. Hafið samband. S. 411 4706 og hlv@hi.is.

“That I am becoming, or have become, xanthodontous cannot be of interest to anybody.”
Reginald Moore, Edward Lane; The Windmill (London, UK); 1946.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=rVIZx3Cl78k&hl=en&fs=1&rel=0]

Eitthvað er um skáld í framboði í ár. Sjá hér þar sem höfundur les, að sögn, nútímaleg ljóð, á ensku, að sögn því henni finnst auðveldara að finna orðin þannig.

Hér birtast glefsur (hef ekki tíma til að dikta þetta allt upp):

Everyday now I think of you
I wish it would be true
but it didn’t take long time for you
to forget about me.

I pray for you only to look at me
but your eyes don’t see me as before
[... eitthvað i cry eitthvað]
Remember us, the young kids that felt in love [...]
Our love was stronger then a metal
[eitthvað eitthvað eitthvað]

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=NsqRo1alfUQ&hl=en&fs=1&rel=0]

Flóttamennirnir Birgitta Jónsdóttir og Einar Steinn Valgarðsson mótmæla nú meðferðinni á sér eins og þau eigi lífið að leysa eins og sjá má hjá Reykjavík Grapevine.

Að glensinu slepptu þá ættu fleiri að vera þarna. Ég til dæmis. Og færi ef kæmist úr vinnunni.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=kgxYstAYSEM&hl=en&fs=1]

Í fyrsta lagi finnst mér pínulítið sorglegt að ég skuli ekki geta treyst á að vera framvegis jafnbullandihamingjusöm og ég hef verið í morgun.

Í öðru lagi get ég ekki mögulega ákveðið hvað er hægt að kjósa. Mér finnst þrennt síst koma ekki til greina en ekkert af því kemur þó almennilega til greina. Þá eru ótaldir kostir eins og að éta sinn góða kjörseðil eða hreinlega kveikja í honum áður en maður lætur hann detta.

Í þriðja lagi þetta:
Ég man ekki hver sagði mér söguna af manni í Vesturbænum sem varð fórnarlamb rógbera, en mér fannst það fín dæmisaga, og finnst það enn. Rógur verður oft til í framhaldi af blaðri og tilgátum um fólk, sem breytist smám saman í staðreyndir í meðförum viðmælenda. Stundum er rógur beinlínis settur í umferð með þessum hætti til að koma höggi á einhvern. Engu skiptir þá hvort nokkur fótur er fyrir honum, nóg er að skapa tortryggni og efasemdir um viðkomandi. Almannarómur sér um framhaldið.

Rógberinn í sögunni var venjulegur og grandvar maður. Staðhæft var við hann að Vesturbæingurinn væri varasamur og dæmi nefnd því til staðfestingar sem honum þótti hin mesta svívirða. Slíkt mætti gjarnan komast í hámæli. Hann lagði metnað í að svo gæti orðið og fyrr en varði var þessi ósómi á hvers manns vörum, og Vesturbæingurinn ærulaus. Þegar rógberinn var upplýstur um að þetta hefði verið uppspuni frá rótum, varð honum verulega um. Hann gerði sér ferð heim til fórnarlambsins, sem bjó á annarri hæð. Gekk upp tröppurnar, sem voru utan á húsinu og barði á dyr. Þegar húsráðandi kom til dyra, sagðist rógberinn vera kominn til að biðjast fyrirgefningar á þeim álitshnekki sem hann hefði þurft að þola fyrir sitt tilstilli. Hvort það væri nokkuð sem hann gæti gert til að bæta fyrir það.

Húsráðandinn horfði hugsi á hann um stund. Bað hann svo að bíða andartak, fór inn til sín og kom að vörmu spori með dúnsæng, hristi úr henni innihaldið svo að fiðrið dreifðist um umhverfið og fauk svo í burtu. „Geturðu tínt upp fiðrið?” spurði hann rólega.

Svo ritar Jónína Michaelsdóttir í Fréttablaðið í fyrradag, 14. apríl 2009. Þarna er hún að lýsa senu úr afar krúttlegri bíómynd með superhunk Philip Seymour Hoffman. Myndin heitir Doubt og fjallar einmitt um rógburð. Hún var frumsýnd á Íslandi í lok janúar sl. Mæli með henni.