Svona lítur íbúðin mín stundum út þessa dagana. Baðherbergið hefur verið fokhelt frá því að ég man eftir mér. Eða allavega frá því í byrjun október. Ég man ekki mikið lengra aftur. Ljósmyndarinn er Birgir Már Sigurðsson og myndin er birt án leyfis. Stolin af Facebook.
November 4th, 2008
erfiðar spurningar um þjóðina mína
Bandarískur nemandi minn spurði mig agndofa í gærkvöldi hvernig það gæti verið að það ætti að greiða og/eða afskrifa tugi milljarða af skuldum bankamanna til að forða þeim frá gjaldþroti.
Hún sagðist hafa skilið fréttirnar svo að það væri bannað að vera gjaldþrota og vinna í banka og þess vegna þyrfti að grípa til þessara aðgerða. Þetta er „rétt“ hjá henni. Svo spurði hún hvernig ráðamenn þjóðar og fjármálaheims kæmust upp með að bjarga skuldum og atvinnu hjá þeim sem tóku þátt í að koma okkur til helvítis á meðan venjulega fólkið tapaði krónunum sem það hefði nurlað saman í gegnum árin og svo vinnunni í ofanálag.
Hvernig komast þeir upp með það? Þeir mega allt. Það eru þeir sem ráða. Þeir redda bara sjálfum sér og frænda sínum.
Og hvað? spurði hún næst. Ætlið þið ekkert að gera? -Tjah, jú. Fólk er alltaf að mótmæla. Alveg í hverri viku. -Kommon, sagði vinkona mín. Þetta eru engin helvítis mótmæli. Hlýtur ekki eitthvað almennilegt að fara að gerast? -Neeei. -Ha? Heldurðu í alvöru ekki að fólki verði nóg boðið? Að það fari að rísa upp á afturlappirnar og öskra? -Nííí, fólk drekkur bara meira og slæst niðri í bæ og lemur konuna sem lemur börnin sem sparka í hundinn.
…
Það er erfitt að verjast gráti yfir þessu.








