Já.
Þetta hefur verið ansi langt, ljótt og leiðinlegt bloggverkfall.
En svona er það nú bara. Veit ekki alveg hvernig stendur á því. Allavega á ég enga tölvu í augnablikinu, svo það er kannski ekki endilega von á því að ég komist í hressilegan bloggham í bili. Sjáum hvað setur.
Er í tölvuveri í skólanum, nýkomin úr ágætlega upplífgandi tíma um nýtt mál og nýja menningu. Í frímínútum töluðum við um hvernig Pólverjar stálu frá okkur John Cleese eins og öllu öðru. Óþolandi. Nú eru þeir farnir að stela útlendingunum okkar líka. Það er augljóslega bara tímaspursmál hvenær pólskar konur fara að sofa hjá Tarantino. [En í ljósi þess að í þessum tímum hefur líka mikið verið rætt um hvernig brandarar skiljast illa milli menningarsvæða og vera má að innflytjendur lesi þessa síðu vil ég taka fram að þetta var grííííín.]
Lífið er annars í því að skopplast áfram. Eins og gengur. Við barnið veiktumst samtals svona hundrað sinnum í janúar og febrúar en því tímabili er blessunarlega lokið. Nú brakar undarlega í bremsunum á bílnum mínum, tölvan er hrunin og DVD-spilarinn líka. Ég les þessvegna bara bækur og dóla mér. Í dag ætla ég á bókamarkað og í hádeginu ætla ég í fancylunch dauðans eins og ungafólkiðsegir. Pick me up humar í krukku á Sjávarkjallara þeink jú verí næs. Að vísu á ég enga peninga og því er hvor tveggja þessara hugmynda ötterlí heimskuleg, en það hjálpar líka að vera alveg sama um peninga.
Ég hef annars í hyggju að fara að kenna innflytjendum íslensku á næstu dögum. Það verður ábyggilega skemmtilegt og vonandi arðbært að einhverju leyti.
Æ, úbbs, þetta varð óvart leiðinlegasta bloggfærsla sem ég hef lesið á þessu ári. Sorrí. Skal reyna að vanda mig betur næst.
