hildur lilliendahl

Hér á Vesturbrúninni hafa nýir krankleikar barið dyra. Sævar vaknaði klukkan þrjú í nótt við sterka löngun til að æla lifur og lungum yfir rúmið mitt og næstu sjö tímana voru varla gerð hlé milli múkkaæluveislanna. Um það leyti sem hann hætti að gubba var fyrirséð að ég yrði svipuð. Ég tók við núna seinnipartinn. Gasalega huggulegt hjá okkur. Við erum bæði með hita og hálfþroskaheft. Hjúkrunarmeistarinn kemur eftir tvo tíma þegar hann er búinn að vinna og tæmir fötur, hellir kóki í glös og bleytir þvottapoka. Fram að því glápum við bara útí loftið eins og aumingjarnir sem við erum. Ekki koma í heimsókn, krakkar.

Annars er Sigurði Pálssyni hér með óskað innilega til hamingju með verðlaunin. Ég var ósammála gagnrýni Palla og Kollu í Kiljunni í gær, ég hafði sérstaka unun af Minnisbókinni. Rödd sögumannsins er svo ljúf, hann talar um ungu útgáfuna af sjálfum sér með fallegri blöndu af hæðni, húmor og botnlausri væntumþykju, næstum eins og hann sé að tala um allt aðra manneskju.

Eiríki Erni Norðdahl eru sömuleiðis færðar mínar hugheilustu hamingjuóskir: it’s about fokking time, sykurpúði. Að ganga framhjá EÖN við úthlutun ritlauna ár eftir ár hefur ekki verið neitt minna en skandall. Hans framlag til bókmennta og til viðhalds ljóðlistarkúltúrs á Íslandi verður aldrei fullgreitt, því er alveg eins gott að ausa í hann peningum það sem hann á eftir ólifað.

Ást! og gubb í fötu.
-H&S.

Það var Nick Cave sem rændi Madeleine eftir allt saman.

P.s.
Ég vil enn eina ferðina gera orð nöfnu minnar að mínum:

Annars vitið þið væntanlega að ég er alsæl og get varla ímyndað mér betra kombó en xF og xD….

P.p.s.
Handa honum sem sendi öll smsin um nóttina meðan barnið hitnaði: Við verðum það víst, bara ekki strax. Það hefði verið hægt að leysa það í gegnum sms eftir allt saman en nú get ég ekki sent sms.

Líf mitt er ógeð. Frá því á aðfaranótt sunnudags hefur síminn minn verið í höndum ókunnugs leigubílstjóra, ég er með sæmilega háan hita og beinverki og viðbjóð eftir því, það er allt í logandi drama og kjaftæði í vinnunni hjá mér og til að toppa þessa gleði er msn-ið mitt í lamasessi enn eina ferðina. Sonur minn hefur náð heilsu en síðasta vika fór í veikindi hjá okkur báðum, hann fékk bullandi hita og pípandi niðurgang með tveggja daga millibili.

Þetta ár fer afar undarlega af stað. En ég er hamingjusöm hvað sem heilsu- og samskiptaleysi líður. Ég er hálfflutt heim til barnsföður hvar ég læt hjúkra mér og nýt þess ágætlega að þurfa ekki að hafa samskipti við aðra en þá feðga. Þeir eru enda uppáhaldsfólkið mitt.

Þið getið sent mér tölvupóst ef þið þurfið að hafa við mig samskipti.

Í dag eru liðnir tveir mánuðir síðan þjóðin missti legvatnið enn einu sinni yfir monsjör Jónasi Hall. Af því tilefni birtast hér tveggja mánaða gamlir bakþankar úr Fréttablaðinu sem mögulega eru þeir allra bestu sem ritaðir hafa verið. Enn og aftur gef ég Bergsteini Sigurðssyni orðið:

Jónas Hallgrímsson á afmæli í dag og hefði orðið 200 ára hefði hann lifað. Íslendingar eiga Jónasi margt að þakka. Jónas fæddist á Hrafnseyri í Arnarfirði á nítjándu öld. Talið er að hann hafi átt erfiða æsku, að minnsta kosti orti hann ekki mikið um æskustöðvar sínar. Sumir halda þó að hið dularfulla kvæði All­snjóað sé kannski um Arnarfjörð enda var þar oft snjóþungt. Jónas var líka náttúrufræðingur og fyrstur manna til að rækta kartöflur í Sauðlauksdal og skrifaði um það bókina Búnaðarbákn.

Jónas gaf til að byrja með út margar bækur sem vöktu ekki athygli. Hann sló hins vegar í gegn með ljóðinu Ferðalag, þar sem hann yrkir meðal annars „greiddi ég þér lokka við Grafarvog”. Þar strax sýndi Jónas hvað hann var langt á undan sinni samtíð, með því að yrkja kvæði um Grafarvog löngu áður en Grafarvogur varð til. Ég held að þetta sé í fyrsta sinn sem þetta kemur fram. Það má því með sanni segja að Jónas hafi verið fyrsta Grafarvogsskáldið, langt á undan Sigmundi Erni. Jónas var líka í skálda­hópnum Fjölni sem íþróttafélagið í Grafarvogi er nefnt eftir.

Jónas var uppi á tíma þegar Íslendingar töluðu ekki góða íslensku. Jónas og Fjölnismenn voru aðilar að ákvörðunartökunni um að snúa vörn í sókn. Jónas hljóp undir bakka með þjóðinni og samdi mörg nýyrði, til dæmis apótek, harmóníka og flatskjár. Þannig er Jónas enn í dag gríðarlega áhrifamikill í íslensku hvað málbeitingu varðar. Jónas elskaði Ísland og samdi til dæmis ljóðið Ísland er land þitt sem frægt lag var samið við og sumir vilja að verði spilað á landsleikjum. Íslendingar elska líka Jónas. Bækur eftir Jónas eru enn mjög vinsælar á Íslandi, sérstaklega fyrir fermingar, sérstaklega Passíusálmarnir. Jónas var líka mjög rómantískur eins og sést á ástarljóðum hans til Vatnsenda-Rósu.

Jónas dó langt fyrir aldur fram og var ekki ófáum harmdauði þegar hann varð fyrir sporvagni í Kaupmannahöfn árið 1924. Jónas var ekki nema 27 ára þegar hann dó. Það merkilega við það er að margt annað frægt fólk var líka 27 ára þegar það dó. Jónasar verður alla veganna alltaf minnst á sama vettvangi og Janis Joplin, Jim Morrison og Kurt Cobain. Jónas var sko ekki verra skáld en þau. Hvernig er það, verðum við ekki að fara að reisa styttu af Jónasi?

Hér er bloggblogg. Ég hef sossum ekkert sérstakt að segja. Heimsótti Háskólatorg í fyrsta skipti í gati í morgun. Ekki impressd verð ég að segja. Ég er hrifin af þröngum myrkum þöglum rýmum. Þetta vegglausa snjóhvíta risaskarkalafjör gerir lítið fyrir mig. En hummussamlokan á Hámu var góð. Nettenging hér í Árnagarði dettur út í sífellu. Ég drakk kaffi með Lomma í kjallaranum áðan; við pössuðum okkur á því að tala ekki saman heldur vera sokkin hvort ofan í sína tölvuna. Mín var ónettengd mestallan tímann svo ég átti ekki annarra kosta völ en að skoða það sem til var í henni sjálfri. Rakst á helling af skemmtilegum ljósmyndum af sjálfri mér og öðrum sem ég hafði fyrir lifandis löngu steingleymt. Hendi mögulega einhverju slíku hingað inn á næstu dögum. Ef ég neeeennnniiiii.

Framan af þessari nótt sat ég í rúminu mínu með tölvuna fyrir framan mig og prófarkalas. Annað slagið heyrði ég einhver hljóð berast inn til mín úr íbúðinni. Hlustaði þá um stundarsakir eftir því hvort sonur minn væri mögulega vaknaður en svo reyndist aldrei vera og ég gerði því skóna að gegnumtrekk væri um að kenna, enda hávaðarok hér í gamalmennahverfinu.

Nú. Klukkan hálffjögur í nótt trítlaði ég fram úr rúminu til að pissa. Ég var í nærbuxum og hettupeysu og ætlaði að pissa og fara svo út að reykja með bjórflösku til að fagna lokum lengsta prófarkalestrarverkefnis sem ég minnist í fljótu bragði að hafa tekið að mér.

Klósettdyrnar mínar vísa beinustu leið að útidyrunum. Efri hluti útihurðarinnar er alsettur litlum lituðum rúðum. Íbúðin var ágætlega upplýst og þar sem ég er á leið inn um klósettdyrnar heyri ég þrusk, lít við og sé tröllvaxna manneskju standa beint fyrir utan útidyrnar. Ég viðurkenni hér með að hafa kannski aldrei orðið svona hrædd. Hjartað steinhætti að slá, ég missti máttinn í fótleggjunum, ég missti þvag og á örskotsstundu mundi ég að hurðin var ólæst og upp vöknuðu hugrenningatengsl sem ég skildi ekki fyrr en seinna, ég mundi allt í einu eftir sjálfri mér að leggja alla mína krafta á þessa sömu hurð til að halda karlmanni úti og öskra á einhvern að setja keðjuna fyrir og hringja á lögregluna.

Risastóra skuggaveran fyrir utan húsið mitt stóð grafkyrr, ég get svarið að það leið hálf mínúta þangað til eitthvað gerðist. Sennilega hafa þetta verið um það bil 3-4 sekúndur en tíminn sem leið þangað til helvítið stakk Fréttablaðinu hálfa leið gegnum lúguna var án nokkurs vafa töluvert lengri en restin af þessum sólarhring.

Þar kom vel á vondan. Það er ekki langt síðan ég stóð með Óla Sindra í forstofunni minni um hánótt og var að kveðja hann þegar blaðberagreyið kom. Ég heyrði hann nálgast, gaf Óla Sindra merki um að hreyfa sig ekki og kippti svo í endann á Fréttablaðinu eins fast og ég gat um leið og það gægðist gegnum lúguna.

Segið svo að það sé enginn Gvuð. Það er liðin klukkustund frá þessu atviki þarna áðan og ég er enn hálflömuð af ótta. Heyri skrítin hljóð og kíki í sífellu á gluggana mína. Fokking móðursýki.

Annað afrek næturinnar var að komast að því að fyrir innan við 170.000 krónur gæti ég heimsótt fólk í 3 heimsálfum, komið til einnar heimsálfu í fyrsta skiptið og komist á risastóra ljóðahátíð í annarri. Þá vakna stórar spurningar. Svosem: Hvar gæti ég gist í eina nótt í London og ekki síður: Hvar fær maður 170.000 kall?

Já og gleðilegt ár. Á maður að nenna einhverjum annál? 2007 var ekkert brjálæðislega markvert. Ekkert mikið öðruvísi en 2006 og 2005. Aðventan var yndisleg, ferðalagið til Helsinki í brúðkaup Eiríks og Nödju sömuleiðis. Spánarferð ljómandi góð fjölskylduskemmtun. Kynntist ábyggilega helling af góðu fólki á árinu, hlustaði annars bara á tónlist, mætti í vinnuna, drakk bjórinn minn og skrópaði í skólanum. Nokkuð hefðbundið, svei mér þá. Ætli 2008 verði ekki bara svipað.

—————-
Now playing: Tricky – Black Coffee
via FoxyTunes