hildur lilliendahl

Tæplega miðaldra kona gekk framhjá húsinu mínu áðan með hundinn sinn. Litlu kettlingarnir mínir tveir voru að leika sér í garðinum og hundurinn gelti að þeim. Þeir biluðust náttúrulega af hræðslu og hlupu marga metra upp skeljavegginn. Konan nam staðar og slakaði í bandinu hjá hundinum sem hljóp í áttina að þeim og gelti. Litlu fjögurra mánaða kvikindin mín eru svo heimsk að þau höfðu ekki vit á að koma inn heldur reyndu bara að hanga utan á veggnum – sem gekk auðvitað ekki, svo þeir stukku aftur upp. Og konan hló. Og hló. Fólk er ógeðslegt. Burtséð frá Lúkasi.

Annars datt mér dálítið í hug. Ég varð tuttugu og sex ára á dögunum. Og á morgun mun sonur minn fagna komandi sjö ára afmæli sínu með völdum vinum úr skólanum. Ég fór inn í eldhús áðan, opnaði bjór og kom mér þægilega fyrir á stól þar sem ég hófst handa við að lakka á mér táneglurnar með nýja fjólubláa naglalakkinu mínu. Í því varð mér hugsað til appelsínugulu skónna og grænu skónna sem ég keypti á Spáni. Beint í kjölfarið til allra bleiku, grænu og appelsínugulu buxnanna minna, peysanna, kápanna og bolanna. Svo mundi ég eftir bleika lokknum í vörinni á mér og fjögurþúsund og fimmhundruð krónunum sem ég borgaði giftum, skeggjuðum, tveggja barna föður á dögunum fyrir að raka mig sköllótta sumstaðar og skilja eftir misjafna sídd annarsstaðar. Aldurskomplexar? Det hele? Getur það verið? Allt í einu sá ég mig fyrir mér eftir fimmtán ár með aflitað hár í pinnahælum, búin að láta lyfta brjóstunum og pumpa í varirnar, standandi fremst í röðinni á Hverfis (eða contemporary equivalent) að æpa á dyraverði að ég eigi að vera VIP umfram alla þar sem ég sé að deita eigandann. Skjótið mig áður en það gerist.

Samir: No one in this country can ever pronounce my name right. It’s not that hard: Samir Na-gheen-an-a-jar. Nagheenanajar.
Michael Bolton: Yeah, well at least your name isn’t Michael Bolton.
Samir: You know there’s nothing wrong with that name.
Michael Bolton: There was nothing wrong with it… until I was about 12 years old and that no-talent ass clown became famous and started winning Grammys.
Samir: Hmm… well why don’t you just go by Mike instead of Michael?
Michael Bolton: No way. Why should I change? He’s the one who sucks.

Er ég alein um að finnast appelsínuhúð ekkert ósexí?

Í nótt dreymdi mig að hún Snoppa mín kæmi heim með hvíta rottu með gulum og bleikum skellum í kringum höfuðið. Þegar ég vaknaði lá Snoppa mín í alblóðugu og slímugu fleti mínu með sex grábröndótt börn. I’m in trouble.

Þessum strák leiddist ekkert mikið í Aqualandia. Afi hans reyndi að vísu að drekkja honum og það tók nokkuð margar mínútur að fyrirgefa það en að því yfirstöðnu fór sonur minn á saltvatnsfyllirí lífs síns.

Before:

After:

Fjör hjá pabba á Spáni. Hann seldi dóttur sína til að fá að máta þetta höfuðfat.

Æi djísus. Ég logga mig loksins inn á þennan blogger (riþmi, ljóðræna, væmni, takið eftir) eftir að hafa verið á landinu í tíu daga og einhvernveginn eru öll umræðuefni gömul og dauð. Ég kveikti á tölvunni minni í gær í fyrsta skipti síðan ég kom heim.

Tíminn eftir heimkomu hefur einkennst af bjórdrykkju, ánægjulegum og sorglegum samskiptum og sól, þá sjaldan að ég hef ekki verið í vinnunni, en flesta daga er ég á tólf tíma vöktum innan dyra. Og nú er ég loksins komin á internetið með Bonní Prins og Bobb Dillan og Elvis Kostelló og PJ Harví og Stínu Nordenstam og og og og öllum hinum sem ég hef næstum saknað og það eina sem promptaði mig til að blogga var Gerður í Fréttablaðinu fyrir löngu löngu (sjá aðeins neðar) og Haukur í Víðsjá fyrir löngu löngu. High five til ykkar beggja beibís.