hildur lilliendahl

Hmm. Hér má sjá brot úr Kastljósi gærdagsins. Þarna kemur tvennt ákaflega skýrt fram:

1. Það er ekki ólöglegt að neyta ólöglegra fíkniefna eða að vera undir áhrifum þeirra.
2. Lögregla tekur stroksýni úr fólki á vettvangi til þess að athuga hvort það hafi neytt ólöglegra fíkniefna.

Nú spyr fávís: Hvernig samræmast þessi tvö atriði?

Mig fýsir líka að vita hvernig það er réttlætt að sýna myndbandsupptöku í Ríkissjónvarpi af því þegar ráðist er inn á heimili fólks, heimaland þeirra tiltekið og fullyrt af hæstvirtum Sigmari að fólk af viðkomandi uppruna sé umfangsmikið í íslenska fíkniefnaheiminum. Er smart af Kastljósi að ýta undir fordóma gegn Litháum án þess að gefa einu sinni uppi statistík eða nokkur einustu rök sem styðja framburðinn?

Hér er lögreglan að leita í íbúðarhúsnæði þar sem Litháar búa. Vitað er til þess að Litháar eru umfangsmiklir í íslenska fíkniefnaheiminum. [...] Íbúarnir eru pollrólegir og óvenju samvinnuþýðir við leitina. En það er engin áhætta tekin (!!) og leitað er hátt og lágt. [...] Ekkert finnst að þessu sinni fyrir utan hin klassísku tæki til fíkniefnaneyslu. Kókflöskur til dæmis?

1

JESUS FUCKING CHRIST BOBBY GUÐJOHNSEN! Hvað hef ég gert til að verðskulda þennan andskotans rasisma á minni eigin tölvu? Áhugaverð spurning þarna í kommentakerfinu um hvort greinin hafi verið borin undir flokksforystuna. Þetta er helvíti skýlaust. Svo furða menn sig á því að menn hati moggabloggið.

2

Auglýsingar. Ég hata þær. Og í kvöld áttaði ég mig á því hvað ég hata þær mest fyrir. Þær bjóða ekki upp á díalektík. Ég hef engan andskotans möguleika á opinberum rökræðum við þær. Ef ég skrifa grein á blogg eða í dagblað þar sem ég kref auglýsendur svara um hvernig þeir geti haldið því fram að viðfang þeirra færi mér lífshamingju, hvernig þeir vogi sér að reyna að spilla barninu mínu, hvernig í andskotanum allar spurningarnar sem ég er sífellt með í höfðinu þegar ég sé auglýsingar, þá gerist nákvæmlega ekkert. Auglýsingarnar halda bara áfram að rúlla og halda áfram að virka. Ég moðerfokking hata það. En mér finnst samt svolítið fyndið að BT músin sé með bólur og teina í tilefni fermingavertíðarinnar.

Klukkan er rétt rúmlega fimm um nótt, ég er syfjuð mjög og nýkomin heim og nenni ómögulega að komast að því hversu margir hafa þegar krakkað aprílgátuna.

Svarið er í öllu falli augljóst, hafi fólk yfirhöfuð kveikt á sjónvarpinu einhverntímann á sl. 20 árum eða svo.

Fólkið á það sameiginlegt að vera ósýnilegar fígúrur.

Maris Crane er hin ósýnilega eiginkona Niles úr Frasier.
Stanley Walker er ósýnilegur glæpamaður og eiginmaður hinnar dásamlegu Karenar úr Will og Grace.
Vera Peterson er ósýnileg eiginkona Norms úr Cheers.
Charlie Townsend er ósýnilegur yfirboðari englanna úr Charlie’s Angels.
Muriel Yates er ósýnileg eiginkona Dereks úr Me and my girl.

Buenas noches amigos, besos mil og þakkir fyrir pródúktífa nótt (fyrir mig í allefall).

Að gamni mínu vil ég vekja athygli á þessu.

Svona fyrst allt landið er að hrúgast inn á bloggið mitt í dag þykir mér tilvalið að nota tækifærið og plögga tvennt sem gott er í heiminum. Hið fyrra birtist aftan á Fréttablaðinu síðastliðinn sunnudag og var ort af vini mínum sem bloggar hér og heitir Bergsteinn. Bakþanka Bergsteins og skoðanir þroskaheftu vísiskommenteranna á þeim má lesa hér. Þetta er þörf og góð lesning. Í alvöru. Hreint út sagt frábær pistill.

Síðan langaði mig að þjófstela nokkrum ekki beinlínis handahófsvöldum línum úr mjög svo gagnlegri grein af sexuality.org en greinin birtist að ég held upphaflega í Dimensions magazine. Hún er ýmist kölluð Fat sex eða Guide to sex for large couples og er alveg hreint dásamleg lesning á köflum. Ef kynhvötin ykkar hangir á bláþræði er kannski best að sleppa því að lesa þetta. En fyndið er það.

Obese persons who are not able to attract sexual partners engage in normal autoerotic masturbatory activity.

Having the less heavy partner assume the upper position facilitates intercourse for many such couples [both partners massively obese], but suitable positioning is an individual matter best worked out by the persons involved.

In fact, the human body is remarkably well-designed for storing fat in large quantities.

If she has a big tummy, she can lift it away from her pubic region with both hands, at least until the man gets himself positioned between her thighs.

never drop your full weight on your partner. Prop yourself up with your hands rather than your elbows, and lower yourself gradually.

As this last is usually the most stimulating position for the male, he is likely to finish before either partner runs out of air.

Hef ég farið illa með kynhvötina hjá einhverjum? Ef ekki, þá hlýtur þetta að virka:

I have had incredible sex with a 500-pound woman sitting atop my pelvis, her belly tucked up to my chin like a comforter. It didn’t last long, and it required a good store of oxygen, but it was incredible.

Sometimes a fat couple needs to copulate at a greater-than ninety degree angle in order to keep their abdomens out of the way.

Some men swear that the sensation of having the penis fondled by a woman’s cleavage is the closest thing to heaven on earth. Fat women have cleavage everywhere.

ÞOKKALEGA!

Hmmmm. Ég sé þankastrik. Er breton@gmail.com kannski virkt netfang? Hefur einhver tékkað? The plot thickens eins og einhversegó sagði.

So strong is the belief in life, in what is most fragile in life – real life, I mean – that in the end this belief is lost.

The universe always settles the score sagði í síðasta House þætti. Mig minnir reyndar að niðurstaðan hafi verið sú að júníversið gerði það alls ekki. En ætti að gera það.

Ég var að kaupa mér gallabuxur á E-bay. Er ég að reyna að fylla upp í gat í hjartanu?

Æsispennandi!

Kathy Bates og Geir H. Haarde eru að taka saman aftur as we type. Þetta er ólýsanlega spennandi.

Ég á dásamlegan saltfisksrétt, óupptekna rauðvín og hvítvínsflösku sem ég er komin helvíti langt með. Bara svona ef einhvern svangan skyldi langa í heimsókn.

Annars er það helst í fréttum að kettlingarnir týndust. Þrír fjórðu. Í þrjár klukkustundir af lífi mínu var ég handónýt, sannfærð um að móðirin hefði tapað vitinu og kálað þremur börnum. Það var bara einn eftir. Lítill Salvador Dalí með yfirvaraskegg. Ég fór út að leita, elti fótspor í snjónum í gegnum þrjá garða árangurslaust og panikaði ágætlega. Hlustaði eftir þeim bæði úti og inni og leitaði útumallt.

Sótti svo Sævar og útskýrði fyrir honum á eins nærgætinn hátt og mér var unnt að 3 kettlingar væru horfnir og hugsanlega hefði mamma þeirra verið gripin skyndilegu morðæði, hefði kálað þeim öllum í röð og annað hvort étið þá eða grafið þá. Við ræddum þessar slæmu fréttir á leiðinni í háskólann og sátum frekar hrygg undir ljóðagerðarfyrirlestrum og upplestrum og vottnott. Fórum svo heim og fundum þrjá taugaveiklaða kettlinga vafna inn í rúmteppi undir fatahrúgu. Kisa var ekki morðóð, hún vildi bara hafa þau í friði.

Það snjóar.

Ég er ástfangin af Christinu Ricci. Kannski er það hvítvínið.

Hvað nákvæmlega er annars að gerast hér? Þetta er kenning sem hefur farið víða – ég er samt enn á því að allt vakandi fólk hljóti að sjá hvað hún er fáránleg – en kommon: þankastrik og gmail? Eru það vísbendingarnar?