hildur lilliendahl

Já jæja, menn þekkja systur sínar. Ég veit ekki hver Mengella er. Hættið að spyrja mig, hættið að senda mér meil og sms og spyrja mig í frímínútum; ég veit það í alvöru ekki. Það er ekki ég og það er ekki systir mín. Ég og kisa ætlum að fara að sofa núna. Fyrst Mengella er ekki A.H. (sem að vissu leyti hún er augljóslega ekki, ég er t.a.m. fullkomlega sannfærð um að M. sé undir fertugu en samt eldri en ég) þá er hún í öllu falli undir áhrifum frá A.H. Sem eru svosem ágætis áhrif. Ef Mengellu langar hinsvegar að gefa sig fram við mig þá hef ég bónorð fyrir hana frá karlmanni. Og það sætum manni. Undir fertugu. Og þar að auki er mér treystandi fyrir upplýsingunum. Í alvöru. hlv hjá hi.is. Einmitt. Góða nótt.

Merkilegt rifrildi (eða ekki) er í gangi á internetinu. Kona sem kallar sig Mengella skrifaði pistil á bloggsíðuna sína þar sem hún úthúðaði Eyvindi Karlssyni félaga mínum (eða ekki). Eyvindur (sem á árásina skilið) tekur þessu heldur illa og vinir hans rísa uppá afturlappirnar og gelta (heimskulega) í átt að Mengellu. Þetta kætir yours truly óneitanlega þar sem svo virðist sem Eyvindur og vinir hans hafi ekkert að segja annað en að það sé ljótt að stríða. Eyvindur byggir að miklu leyti ímynd sína á því að hann sé fullfær um að drulla yfir ókunnugt fólk, sbr. að líkja Magnúsi Scheving við barnaníðing og ákaflega margt fleira, svo Mengella virðist hafa nokkuð til síns máls.

Nú. Nýverið bættist Arngrímur Vídalín inn í deiluna þegar Mengella líkti þeim Eyvindi saman og gott ef hún stakk ekki ÁBS og fleirum inn í upptalninguna. Arngrímur var ekki hrifinn, að því er virðist fyrst og fremst vegna þess að skítkastið á hann kom frá alteregói hvurs höfundur er hvergi nefndur á nafn.

Mengella hefur mér vitanlega verið til frá því 2005. Á þeim tíma hefur ítrekað komið fram sú kenning að ég sé höfundur hennar. Í þeirri kenningu liggur ákveðinn heiður fyrir mig en hún á ekki við rök að styðjast. Því miður. Ég er dálítið skotin í Mengellu. Mér finnst hún skemmtileg og sniðug. En ég samdi hana ekki. Mest sannfærandi kenning sem ég hef heyrt er á þá leið að höfundur Mengellu ferðist um á hjóli, eigi þrjú börn með þremur mönnum, sé hætt að vinna í sjoppunni, sé lágvaxin og rauðhærð, hafi lengi vel verið með skott, sé dimmrödduð og kaldhæðin og hafi gefið út bók á netinu.

Nýhil er annars með upplestur á Stúdentakjallara í kvöld.

Er ekki óþarfi að botna umsögn um sigurljóð ljóstafsins með orðunum „og býður í lokin upp á fleiri en eina túlkunarleið að hætti margra nútímaljóða“?

Getur fólk ekki a.m.k. reynt að vera vant að virðingu sinni?

Annars vildi ég bara óska Eika til hamingju með 2.-3. sætið, og býð honum hér með í skemmtilegra matarboð með betri pítsu næst þegar hann rekur nefið inn í Reykjavík.

Í húsinu mínu eru þrjár íbúðir. Í minni bý ég með mínu barni og í hinum búa hjón, hvor með sitt barnið. Fyrir utan húsið eru þrjú bílastæði. Fullorðna fólkið í húsinu, fimm manns talsins, eiga einn bíl á mann.

Á húsfundi einhverntímann lét nágrannahúsfrú mín númer eitt þau orð falla að þau hjónin hefðu nú reynt eftir fremsta megni að venja sig á að leggja ekki báðum bílunum fyrir framan húsið, þau voru svo væn að gera ráð fyrir mínum bíl líka. Hin nágrannafrúin og hennar maður virðast ekki hafa pikkað upp hintið sem nágrannafrú eitt var að gefa. Þau halda áfram að leggja báðum sínum bílum fyrir framan húsið, svo ég kem oft að stútfullum kofanum þegar ég kem heim.

Þetta er svo mikið smáatriði og smotterí að ég nenni ómögulega að ræða þetta við nágrannahjón nr. 2. Mér er eiginlega slétt sama, ég geng þá allavega nokkra metra í hvert skipti. Í gærkvöldi kom ég heim af Bókhlöðu um kl. 22. Ekkert stæði var laust fyrir utan og eftir því sem ég gat best séð var ekkert laust stæði í götunni. Ég lagði því bílnum hinumegin við götuna, fyrir utan splunkunýtt hús sem ég held að geymi þjónustuíbúðir fyrir aldraða.

Fyrir utan húsið er ansi stórt bílastæði og á því var ekki einn einasti bíll klukkan 22 um kvöld svo ég gerði ekki ráð fyrir að íbúar hússins væru í sérstakri bílastæðanauð. Það virðast hinsvegar verktakarnir vera, því þegar ég ætlaði í skólann klukkan 9.50 í morgun, hafði einn hress risajeppi komið sér fyrir beint fyrir aftan mig svo ég komst ekki spönn frá rassi. Ég spurði Pólverjana sem héngu utan á blokkinni hvort þeir vissu hver væri eigandi bílsins, en þeir ypptu bara öxlum. Svo ég fór inn aftur og kveikti á tölvunni til að leita að viðeigandi símanúmeri til að hringja í. Í tölvunni beið mín bunki af mikilvægum pósti, svo ég hef ekki komist inn á www.já.is ennþá. Né heldur í skólann, en nú er liðinn hálftími af tímanum sem er hvort sem er tekinn upp og settur á netið. Lúxusjeppinn hefur hinsvegar ekki haggast.

Ætli fólki líði illa í sálinni? Hvers vegna gerir fólk svona lagað? Ég verð að viðurkenna að ég er afskaplega fegin að hafa ekki verið á leið til hefðbundinnar vinnu í morgun. Þetta hefði sjálfsagt hljómað sem enn önnur afsökunin, en í vetur hef ég m.a. komið of seint í vinnuna vegna þess að einhver hafði „brotist“ inn í bílinn, vegna þess að lásinn var frosinn, vegna þess að bíllinn fór ekki í gang og svo mætti lengi telja. Allt saman sannleikur, en hljómar asnalega. Nú hef ég allavega fært kennaranum og samnemendum mínum útskýringu á fjarveru minni. Að vísu les hvorki kennarinn né nokkur samnemendanna bloggið mitt að mér vitandi, en ég meina hei.

Djöfull getur verið vandræðalegt að rekast á sumt fólk. Stundum vildi ég óska þess að ég væri alltaf nægilega ölvuð til að muna ekkert. Eða kannski felst lausnin í því að hætta að mæta í Árnagarð. Ég óska sérstaklega eftir því að þið bendið mér ekki á að láti ég alveg eiga sig að vera ölvuð hætti ég jafnframt að gera asnalega hluti og þurfi því ekki að eiga vandræðaleg stefnumót í kaffipásum.

Bendi annars á www.panama.is – þar er kátína. Og þar er Lilliendahl vitlaust stafsett, sem og svo víða annarsstaðar.

Er í tíma, kennarinn var að segjast hafa verið kallaður Maðurinn með hattinn einhverntímann í fyrndinni. Hljómar kunnuglega.

Goddemitt. Sorrí m. bloggleysi, mikið að gerast á öllum vígstöðvum og lítill þróttur í mér til alls og alls eftir allt draslið. Gleðilegt ár og svoleiðis.

Stutta útgáfan af öllu dramanu er semsagt sú að nokkrum dögum fyrir jól varð ég fyrir tilefnislausri líkamsárás á skemmtistað. Tvíbrotnaði, tvítognaði og var með tvö glóðaraugu yfir hátíðarnar. Happy happy joy joy. Tveimur dögum eftir árásina gisti ég svo hjá dásamlegri systur minni og fjölskyldu, einfaldlega vegna þess að ég var lítil í mér og frekar ömurleg að öllu leyti. Á meðan ég lá í sófanum og reyndi að sofna, var brotist inn og tölvunni minni stolið og allt það. Ég var semsagt vakandi og hlustaði á allt sem fram fór.

Nú. Ég fór aftur í vinnuna á milli jóla og nýárs eins og fram kemur hér að neðan, gasalega borubrött. Fékk vægt sjokk við hverja óvænta hreyfingu í kringum mig, ímyndaði mér allskonar hljóð og það lá við yfirliði eitt kvöldið þegar ég kom heim úr vinnunni og komst að því að ókunnugur köttur hafði hreiðrað um sig í rúmi sonar míns. Eða sko… Allt var erfitt. Ég var stressuð allan daginn alla daga, skíthrædd við fólk sem ekki gat talist mínir allra allra nánustu, leið alltaf illa í vinnunni og var stórt séð ansi taugaveikluð.

Síðasta föstudagsmorgun þegar ég ætlaði í vinnuna, komst ég svo að því að um nóttina hafði verið farið inn í bílinn minn. Innihaldi öskubakkans sturtað í bílstjórasætið, innihaldi hanskahólfsins kastað í gólfið, fötum sem lágu í aftursætinu þeytt út um allan bíl og svo framvegis. Engu mikilvægu stolið, bara smotteríi af peningum – hverjum er ekki sama um peninga. Það sem var furðulegt er að bílnum var lagt beint undir ljósastaur í miðju gamalmennahverfi.

Þetta var kannski einhverskonar dropi sem fyllti einhverskonar mæli. Ég fraus, grenjaði og skalf og barðist við að ná tökum á önduninni í ég veit ekki hvað langan tíma áður en ég hafði það af að tala við lögguna, nágrannana og vinnuna og koma mér af stað. Síðar sama dag átti ég tíma hjá félagsráðgjafa á Landspítalanum sem mér hafði verið vísað til af áfallahjálpinni eftir líkamsárásina. Þessi félagsráðgjafi komst að þeirri niðurstöðu, í samráði við lækni, að ég þyrfti meiri tíma til að jafna mig. Mér var ráðlagt að vera í veikindafríi út janúar. Ná áttum í rólegheitum burtu frá stressfaktornum sem vinnan mín er, af ástæðum sem ekki verður farið út í hér.

Svo nú er ég að gera það. Ég er ennþá kvíðin og skrítin, öðruvísi en ég á að mér að vera, en það stendur allt til bóta. Í kringum mig er fólk sem hamrar á því við mig að vinna sé ekki dyggð í eðli sínu, veikindafríið sé ekki hugsað sem dekur við leti heldur dekur við bata (mig minnir að þetta séu orð félagsráðgjafans góða) og svo framvegis. Ég er ekki enn farin að kaupa það almennilega. Þótt að ég trúi því innilega og af fullum krafti, og meira að segja viti að ég sé að gera sjálfri mér gott, þá finnst mér bókstaflega glatað að vera í veikindafríi vegna annarra manna afbrota. Tssssj.

Já en allavega. Þetta var meira hugsað sem snögg útskýring á brotthvarfi mínu frá internetinu. Hér er raunveruleg ástæða þess að mig langaði að blogga. Sóley Tómasdóttir er vinstrigrænn femínisti. Það er ég líka. Mig fýsir að vita hvort hún er að grínast þegar hún kallar brandara eins og þessa, feminíska. Dæmi:

Q. Why do men name their penises?
A. Because they don’t like the idea of having a stranger make 90% of their decisions.

Kannski á þetta að vera grín. Ég kem ekki auga á grínið. Ekki frekar en femínismann. Sumir þessara brandara eru alveg ókei (reyndar var ég hrifnari af mörgum bröndurum Kára í athugasemdunum við færsluna) en þeir eru sannarlega ekki feminískir. Hverskonar kikk getur aktívur femínisti fengið út úr því að leggja lóð á vogarskálar þeirra sem vilja mála karlhatandi myndir af femínisma? Anyone?