hildur lilliendahl

Já þetta er ömurlegt. Það er bara mikið að gera í vinnum, skóla og einkalífi og í þokkabót er tölvan mín biluð. Ég er nefnilega mjög vel gefin og þess vegna missti ég hana í gólfið. Sorrí. Þið getið lesið fleiri Tom Waits texta annars staðar á netinu. En gleðilegan desember á morgun.

“In fact, all my songs are about Nancy Reagan.”

-Tom Waits

Oh, give me a noose I can hang from the tree
I need no excuse to end my misery
this holiday season
is all the more reason
to die.

Oh, pull up a stool and an ear to a fool
once found some solace in the season of yule
this holiday season
is all the more reason
to cry.

I put on my mittens, one green and one red
and I walk alone where they bury the dead
the snow falls as I breathe it’s a gothic
christmas eve.

The bottle is empty, the sleigh has a flat,
the stripper in my bed is ugly and fat,
her tassles are tangled and what’s worse
- my jingle won’t jangle.

This time of the year makes me sick to my guts
all this good cheer is a pain in the nuts
when it’s your career to be down in the dumps
tidings of comfort and joy really suck.

I feel like St. Nicolas is pulling my leg
this thing we call christmas is a sorry black plague
this holiday season
is all the more reason
to die.

Barnið mitt fór! Ég á EKKI að mæta í vinnuna eftir tvo tíma eins og venjulega ef barn er ekki hér á laugardögum. Ég vissi ekki að barnið ætlaði að fara svo ég hef ekki gert nokkur einustu plön. Barnið er farið. Í alvöru. Þangað til á morgun. Hvað gerir maður?

Í ljósi þessa! Sonur minn er með tourette en það er frekar vægt. Ætli það sé merki um væga snilligáfu?

Heimsóknafjöldi fór niður fyrir viðmiðunarmörk tvo virka daga í vikunni. Það er skelfilegt. Sævar eignaðist i-pod shuffle í gær, ég auglýsi eftir uppbyggilegu og skemmtilegu efni fyrir sex ára börn á mp3. Hann er ennþá bara í barnahlutum. Unglingapopptívímenningin hefur ekki náð að klófesta hann ennþá. Hmmm.

Sævar spurði mig í fyrradag hvort ég vissi að í dag væri Alþjóðlegi tungudagurinn. HAHA! Í dag gerum við eitthvað skemmtilegt. Förum kannski á skauta. Það er fjör.

Þegar ég var lítil var merkilega lítið til heima hjá mér úr tækni- og tískubyltingunni sem flokka mátti sem óþarfa. Ekki geislaspilari, ekki vídjótæki, ekki örbylgjuofn, engir afruglarar, ekki fótanuddtæki, engin töff eitís húsgögn eða innréttingar, ekki vatnsrúm, ekki takkasími oooooog svo framvegis. Þetta truflaði mig auðvitað oft. Ég var ekki eins og hinir krakkarnir. Heima hjá mér voru bara til bækur. Í þúsunda tali.

Ég áttaði mig á því nú í vikunni að þetta smitaðist til mín.
Hér er:
-ekki playstation eða þvíumlíkt
-ekki örbylgjuofn
-ekki myndavél, hvað þá vídjókamera
-hljómflutningssamstæðan er fimmtán ára gömul og það virkar bara sumt á henni og bara stundum
-fyrsti DVD spilarinn (fyrir utan tölvuna) kom hingað í sumar og þá sem hálfgerð gjöf frá vinafólki
-vídjótækið er drasl og stendur ekki til að endurnýja það
-ísskápurinn hérna fylgir íbúðinni, ég semsagt leigi hann
-kaffikvörnin er handknúin
-kaffið er ýmist lagað í pressukönnu (og vatnið soðið í katli) eða í espressókönnu sem er sett á hellu
-öll húsgögnin (þetta er ekki ýkt) eru second hand, allt upp í 100 ára gömul, og hafa fengist:
a) ókeypis
b) keypt í Góða hirðinum
c) keypt af fólki sem ella vill henda þeim

Það eina sem ég á sem hefur á sínum tíma kostað okkur eitthvað er bíllinn, tölvan og dýnan í rúminu mínu. Rúmið sjálft er um fertugt. En nú er semsagt kominn i-pod shuffle á heimilið. Við erum að þróast í átt að samtímanum. Hægt. En samt.

Uppvaskarinn í vinnunni spurði mig hvernig ég eldaði eiginlega fyrst ég ætti ekki örbylgjuofn.

Hér er skemmtileg keppni í gangi. Mæli með henni.

JIIIIminn hvað ég er léleg að blogga.

Það fer fljótlega að verða dauðasök að það líði virkur dagur án þess að ég láti ljós mitt skína hérna. En nú er ég andlaus og afsprengi mitt hefur snúið aftur til móðurhúsanna. Svo það er andskotans nóg að gera.

Skrítið að þurfa allt í einu að elda mat og svoleiðis. Ég hef nefnilega meira eða minna vælt út pössun á hverjum degi síðustu tvær vikur sem hann hefur verið hérna, vegna skólavesens. Sem þýðir að hann hefur meira eða minna verið í burtu frá mér í fjórar vikur. Gott að fá hann heim, ef ég blogga ekki, þá bara blogga ég ekki. Live with it.

Fleiri sakleysingjar sem fara heiftarlega í taugarnar á mér:

Valdís Gunnarsdóttir
Baltasar Kormákur
SIRRÍ! (Ef ég væri ekki alltof töff fyrir svoleiðis, þá fengi Sirrí þrjátíu upphrópunarmerki)

Man ekki fleira í bili.

Ég undirrituð skylda hér með hvern þann lesanda minn sem telur sig vera ábyrgan þjóðfélagsþegn að lesa þetta, taka hverju orði gagnrýnislaust sem heilögum sannleik og haga sér samkvæmt því það sem eftir er.

Virðingarfyllst,

Hildur Lilliendahl.

Hahahaha, í ljósi þessara eineltistilburða minna og athugasemdanna sem fylgdu í kjölfarið, er kannski svolítið fyndið að samkvæmt trakkernum mínum hafi einu sinni komið heimsókn á bloggið mitt HÉÐAN. Annars er ritgerðarskrifum rétt í þessu að ljúka. Sem er gott því önnur verkefni eru farin að hlaðast upp.

Gleðilega ljóðahátíð annars.