hildur lilliendahl

Dagurinn í dag er sá lélegasti, slappasti og ömurlegasti sem ég hef upplifað í lengri tíma. OJ fokking BARASTA. Ég er rúmliggjandi. Og ég er búin að lesa allt sem ég skrifaði á bloggið í mars, apríl og maí. Fann meðal annars þetta viðtal við hvíthyskispítsukynslóðarbarnið sem borðar lúðu í hádegismat:

Nóg að gera á Mogga. Rétt áðan rifjaðist upp fyrir mér hvernig lyktin af New York er. Sem er auðvitað fáránlegt af því mig rekur ekki minni til þess að það sé sérstök lykt af New York. En áðan mundi ég hana samt. Fann hana eitt augnablik án þess að finna hana í alvöru og ekki fyrr en rétt á eftir áttaði ég mig á því að þetta væri New York lykt. Og nokkrum sekúndum síðar gat ég ómögulega munað hvernig lykt þetta var. En mig minnir að hún hafi verið sæt. Mig langar að komast aftur þangað fyrir jól. Þarf að kanna málið. Mig langar að taka Sævar með. Einhverntímann stóð til að við færum í október, það var svo bara einhvernveginn ekki rætt frekar. Jamm og já.

Annars hlakka ég til að gráta virkjanatárum í myrkrinu í kvöld. Þótt ég eigi vissulega að vera að gera eitthvað allt annað, hmmm ha Jóhannes Gísli og ‘unna’ og allt það. Sagan endalausa.

Já og ég fann leðurpilsið. Nú vantar bara sokkabönd og skammbyssu. Einhver? Plíííís! Ég á svona þrjúhundruð kall. Svo að ég get ekki keypt neitt. Fyrir utan að frá og með fyrramáli verð ég að vinna þangað til ég fer í partí eitt og um leið og ég verð búin að sofa það úr mér, mæti ég aftur í vinnu hvar ég verð fram að partíi 2 -sem er Bondpartí. HJÁLP! Já. Yfir og út.

P.s. Ef einhver er til í að kenna starfsfólki á fasteignasölum landsins að nota greinarmerki, bil, hástafi og skammstafanir fær sá hinn sami/sú hin sama sogblett frá mér sem þakklætisvott.

Engin plata, af öllum plötunum sem ég hef tekið ástfóstri við í gegnum tíðina, hefur jafnógeðslega mikið melankólíu-nostalgíu-tilfinningavellugildi fyrir mig og þessi. Undarlegt að hlusta á þessa tónlist. Rifja upp sjitt úff. Ég spilaði hana ekki eftir 2003. Bara ekki. Var að prófa núna og þetta bara einkennilegt.

Allavega. Ætlaði ekki að blogga um það.

Vinkona mín ætlar að flytja til útlanda. Hún ætlar að halda kveðjupartí á laugardaginn. Það er Bond-þema. Í hverju fer kona í Bondpartí? Ég á ekki pels. Hjálp?

Nú er ég búin að skrifa einhvurslags drög að einhvurslags ljóði (eða tjah, hagræða gömlum slíkum til að falla að skilyrðunum sem mér voru sett) og er of þreytt til að skilja þau almennilega sjálf eða editera þau á nokkurn hátt og þá eru allir sem hugsanlega gætu hjálpað mér farnir af MSN og að sofa. Hvað í andskotanum á þetta að þýða?

[Uppfært] Og rétt í þessu kýldi ég sjálfa mig fast í andlitið við að toga tappa úr flösku. Frábært.

Þvo þetta er baða þvona pðufufæþla. Vonandi lagaþt þetta núna.

Blaðamaður á Fréttablaðinu og ágætur kunningi minn bloggar hér. Einu sinni bloggaði hann annarsstaðar og valdi sér slóð með nafninu sínu. Ég kíkti þangað áðan og fann þetta. Sem var fróðlegt.

Skrítið. Ég er alltaf þreytt. Ég er alltaf frekar illa sofin, alltaf útkeyrð á líkama og stundum sál -samt sjaldan þessa dagana- og það er bara einfaldlega ekki nógu gott. Það eru ekki nógu margir klukkutímar í sólarhringnum -nei bíddu, ég þarf að umorða þetta:

ÞAÐ ERU EKKI NÓGU MARGAR KLISJUR Í SÓLARHRINGNUM.

Fyrsta einn og hálfan til tvo tímana eftir að ég svæfi er ég svotil óhæf til verka. Ég hendi kannski í eina þvottavél eða geng frá í eldhúsinu en svo sit ég bara. Tala við vini mína á msn. Glápi út í loftið. Les blogg. (Bloggið er misvel skrifað og mér sýnist í svipinn að það sé bara huglægnisvíma sem rennur óhindruð inn í sýndarveruleikann. Það er engin ögun í þessum skrifum. Bloggið er veita fyrir skjótfengnar skoðanir, það er allt látið vaða enda er allt jafn gilt. -Steinar Bragi enn og aftur).

Núna eru að verða liðnir tveir tímar síðan ég lauk svæfingum. Það þýðir að ég get farið að gera eitthvað. Vín komið í glas, náttföt löngu komin á kropp, leggir krosslagðir á stól: ACTION.
Heimaverkefni númer eitt: Yrkja ljóð og senda rafrænt.
Heimaverkefni númer tvö: Rannsaka sögnina ‘unna’ í Íslendingasögunum, komast að því hvaða atviksorð fylgja henni og hversu oft, hvernig hún skiptist milli kynja, hversu oft hún kemur fram í mannlýsingum og hversu oft í samtölum. Þetta er meira maus en kona skyldi ætla.
Heimaverkefni númer þrjú: Lesa handrit að stuttri skáldsögu, gera athugasemdir og senda þær höfundinum.

Þessi verkefni birtast hér í röð sem hefur enga sérstaka merkingu, mér er lífsins ómögulegt að gera upp á milli þeirra þegar kemur að mikilvægi. Í raun er málið einfalt: Ég VERÐ að gera þetta ALLT. Helst í gær.

En sumsé. Tímarnir tveir eru brátt liðnir, þvottavélin er búin að þvo, ég held til verks. Adios amigos.

Hér er svona dæmigerð krúttuekkifrétt á internetinu. Þriggja ára barn klifrar upp á stól við tölvu, tékkar á E-bay og kaupir bíl. Voða smútsjílegt. Foreldrarnir útskýra málið og boðið er ógilt og málið er dautt. Öllu áhugaverðari eru “tengdar vefleitir” sem embla býður upp á:

Sun lost losti skelfing dagblað Nissan

Annars komst ég að því hjá eXTReMe Tracking að loksins (LOKSINS segi ég og skrifa) lenti einhver á blogginu mínu eftir að hafa gúglað nafnið mitt. Það hefur m.a.s. gerst OFT undanfarna daga. LOKSINS á ég nægilega æstan aðdáanda eða óvin til þess að hann nenni að gúgla mig. Kræst hvað ég er búin að bíða lengi eftir þessu. Trakkerinn hefur sko verið í gangi síðan í maí gott fólk. Í MAÍ. Og hingað til eru lang -takið eftir- LANGalgengustu leitirnar “snilldur.blogspot.com” (já, fólk er greinilega svona heimskt) og “Jarvis Cocker”.

Pælið í því.

2 x á dag frá mánudegi til föstudags ek ég bifreið minni framhjá fyrirtæki sem nefnist Barnasmiðjan. Í hvert eitt og einasta skipti spinnst ósjálfrátt upp í höfði mér nýr og nýr vísindaskáldsöguþráður.

P.s. Ég er bloggtryllt af því að ég á að vera að gera ævintýralega leiðinlegt heimaverkefni sem felst í því að finna tiltekin orð í Íslendingasögunum og svara spurningum út frá því. Ekki sérlega fræðandi, ónáttúrulega tímafrekt, ekkert challenge -alveg raunverulega idiotproof og eiginlega bara almennt sjúklega leiðinlegt. En svona er nú það.

Fyrir ca. hálftíma síðan, þegar ég var rétt að ljúka við barnaklámsfærsluna, fínpússa tengla og annað smotterí, birtist kötturinn minn í opnum glugganum með skrækjandi skógarþröst í munninum. Ég hvæsti og öskraði á köttinn sem hrökklaðist út aftur og hófst fóta við að kála fuglinum í garðinum. Ég skellti öllum gluggum og þaut út í garð en þegar þangað var komið voru kisa og bíbí á bak og burt. Ekkert eftir af þeim nema breiða af þrastardúni fyrir neðan stofugluggann. Gluggarnir eru ennþá lokaðir, ég þarf að láta mér renna reiðin áður en ég hleypi andskotans dýrinu inn aftur. HÚN ER MEÐ FJÓRAR FOKKINGS BJÖLLUR! Hversu heimskir geta skógarþrestir raunverulega verið? Úff. Oj.

Allt í fína. Þetta er gamalt mál og flokkast þessi færsla undir tilgangslaust nöldur. En skrú jú. Það verður í öllu falli athyglisvert að sjá hversu margir slæðast hingað næstu vikurnar, mánuðina, árin eftir að hafa slegið upp í leitarvélum þessu orði sem ég hef aldrei skilið. Barnaklám. Þetta er svona eins og rúmglas. Eða fiskadúnn. Eins og þetta samsetta orð hafi einhverja merkingu – eða eigi að hafa einhverja merkingu – sem samt gengur einhvern veginn ekki alveg upp. Allavega.

Ég ætla að segja ykkur söguna sem sögð er með öðrum orðum í hlekknum hér að ofan. Söguna af Kristjáni Arasyni. Kristján Arason var nítján ára gamall drengur sem bjó með foreldrum sínum í Hafnarfirði og átti ofsalega fína tölvu. Þegar tölvan hans bilaði varð drengurinn Kristján ákaflega sorgmæddur og fór með hana á verkstæði.

Ljótu kallarnir á verkstæðinu gerðu ekki bara við tölvu drengsins heldur GRÖMSUÐU í henni! Þvílíkur dónaskapur. Í gramsinu fundu þeir nokkur hundruð gullfallegar myndir af allsberum börnum. Ljótu verkstæðiskallarnir settu upp englabrosin sín og geislabaugana og hringdu á lögregluna. Þeir sögðust bara hafa verið að reyna að laga tölvu drengsins þegar þessar barnamyndir hafi allt í einu stokkið upp á skjáinn. Lögreglan tók það gott og gilt og hélt á brott með tölvuna. Eftir stóðu glaðhlakkalegir verkstæðismenn, neru saman höndum og hlógu digurbarkalegum hlátri. Aumingja litli drengurinn var heima hjá sér, ákaflega dapur af því að tölvan hans var svo lengi í viðgerð. En hann lét huggast að nokkru leyti þegar hann fékk lánaða tölvu hjá vini sínum.

Einn góðan veðurdag bankaði lögreglan upp á hjá litla drengnum og hrifsaði af honum hina tölvuna líka! Þetta eru nú meiri kallarnir hugsaði Kristján ringlaður með sér. Lögreglumennirnir skipuðu Kristjáni litla að mæta fyrir dómara. Þá varð pilturinn heldur en ekki skelkaður, hvað gera eiginlega dómarar? Eru þeir góðir? Eða kannski vondir? Setja þeir kannski unga pilta í fangelsi bara af því að tölvan bilar? Nei, það gat ekki verið. Drengurinn herti upp hugann, hélt heldur upplitsdjarfur til dómarans og sagði honum sögu sína. Allt er gott sem endar vel og klappaði dómarinn drengnum á kollinn, þakkaði honum fyrir að vera heiðarlegur og einlægur í sögu sinni, sagði hann frjálsan ferða sinna um leið og hann hefði hækkað yfirdráttinn sinn fyrir lögmannskostnaðinum; fimmtíu þúsund krónum.

Reyndar fékk aumingja pilturinn aldrei að sjá tölvuna sína framar, svo sagan endar kannski ekkert vel eftir allt saman.