hildur lilliendahl

Áðan hitti ég konu sem ýtti í mig. Hún var ströng. Sagði mér að skrifa og hætta að hanga í rassgatinu á strákum. Konan hefur óneitanlega nokkuð til síns máls. Í kvöld sofnaði barn fyrir klukkan níu. Við fórum út í fótbolta klukkan tæplega átta, spiluðum í 15-20 mínútur og svo var burstað, háttað, einn kafli úr Bláa hnettinum lesinn og sofnað. Is very. Nú er það Massive attack og blögg. Að blöggi loknu verður saminn og sendur löngu löngu löngu tímabær tölvupóstur sem hefur verið frestað svo lengi að í gær fékk ég símtal frá Ameríku til að ýta á eftir honum.

[Framhald næsta dag]

Miðað við sneiðarnar, skilaboðin og símtölin sem ég fæ í kjötheimum og viðbrögðin sem ég fæ á blogginu, þá hefur fólk áhuga á dýralífinu heima hjá mér. Svona er staðan: Það er nokkuð ljóst að köttur er að færa mér dýrin. Í ljós kom í dag að á meðan ég var að sleikja sól á Spáni kom köttur inn með lifandi fugl og háði við hann blóðugan bardaga sem skilaði sér út um öll gólf og alla veggi með tilheyrandi fjöðrum, blóði og slími. Fuglinn var svo skilinn eftir hauslaus á stofugólfinu. Þegar köttur reyndi að komast inn með fugl í munninum fyrir 2-3 vikum, rauk ég í dýrabúð og keypti þrjár bjöllur í viðbót við þá sem köttur hafði. Nú hringlar svo í ketti að einu dýrin sem hann færir mér eru ósjálfbjarga dýr. Hann fer í fuglshreiður og sækir ófleyga unga. Hann tætir utan af þeim fiður og jafnvel skinn og færir mér þá með haus eða án hans. Þrír ungar á tveimur dögum. Jafnvel fleiri, ég er mætt í vinnu númer tvö í dag. Fór út úr húsinu fyrir klukkan átta og kem ekki aftur fyrr en einhverntímann í kvöld. Spennandi að sjá hvað mætir mér.

Ég get ekki lokað kött inni, það er útilokað fyrir mig að lifa við lokaða glugga. So far hef ég gripið til þess að auglýsa kött sem veiðikött í sveit. Sjáum hvað kemur út úr því. Annað ráð sem mér hugnast er að beita kött mjög hörðu uppeldi. Sum tough luvin. Skamma kött duglega þegar köttur drepur ósjálfbjarga dýraunga. Utan þessa hef ég brugðið á það ráð að hafa engan glugga í íbúð nægilega opinn fyrir kött nema í stofunni – og hafa svo stofuna lokaða. Þannig veit ég að sé eitthvað dautt eða hálfdautt eða sprellandi – að ketti undanskildum – í íbúð, þá er það í stofunni. Æi ég vil ekki láta lóga henni. Buhu.

Í Hádegismóa virðist ekki vera til kaffi. Hvaða grín er það? Eiga ekki blaðamenn að lifa á kaffi og sígarettum? Mig vantar kaffi. Það er nákvæmlega EKKERT að gera. Hér hef ég setið í klukkustund án þess að gera neitt. Og úti skín sólin á fólkið. Djöfull.

Var að koma heim úr vinnunni og fann rottu númer þrjú dauða á eldhúsborðinu. Sonur minn mun hafa fundið hana dauða í RÚMINU MÍNU, komið með hana fram og spurt barnapíurnar hvort þær könnuðust nokkuð við þetta.

Allt útlit fyrir að kisa hafi fundið hreiður einhversstaðar úti og sé að bera þetta inn. Og hvað geri ég þá? Læt ég lóga henni? Ég meika það ekki, ef þetta er vandamál í hverfinu þá einfaldlega VERÐ ég að hafa kött. Sjitt. Allt er þá þrennt er. Ég er ekki hetja frú Tóta pönk, hér sit ég bara og skæli.

Fyrir tveimur mánuðum, stuttu eftir 10. maí, gerðist eftirfarandi: Ég stóð á stofugólfinu mínu og var að taka til í sakleysi mínu um hábjartan dag, þegar eitt stykki hlussurotta hlunkaðist undan sófanum mínum í u.þ.b. 3 metra fjarlægð frá mér og brokkaði í hægðum sínum bakvið hurðina í stofunni. Þar kom hún sér fyrir í horni þar sem ég sá ekki til hennar. Hún var örugglega tvö kíló. Ég stífnaði upp, teygði mig í næsta símtól og hringdi veinandi í mömmu (en ekki hvað). Mamma reyndi að róa mig og lofaði að hringja strax í pabba og siga honum heim til mín. Að símtalinu loknu komst ég við illan leik út úr stofunni og skellti að sjálfsögðu á eftir mér hurðinni. Svo stóð ég skjálfandi fyrir utan (setti upp uppþvottahanska, svona til öryggis) og hringdi í meindýraeyði og Helgu Gvuðrúnu og Kristínu. Helgan kom fyrst, því næst pabbi og að lokum björgunardúddinn.

Pabbi háði gífurlega hetjulega baráttu við meindýrið meðan við Helga héngum gólandi á gluggum, ýmist inni í íbúðinni fyrir utan stofuhurðina (sem er með gluggum) eða úti í garði límdar utan á stofugluggann. Pabba tókst ekki að ráða örlögum dýrsins, þrátt fyrir hetjulega baráttu, en björgunardúddinn kom honum fljótlega til aðstoðar og í sameiningu réðu þeir niðurlögum rottunnar. Björgunardúddinn setti hana í plastpoka og ofan í tösku og hélt sína leið eftir að hafa selt mér hugmyndina um að hún hafi komið utanfrá og sjálfsagt bara villst. Hún vildi vera úti en ekki inni hjá mér og svo framvegis.

Ég var dulítið lengi að jafna mig á þessu, horfði lengi vel niður fyrir mig þegar ég gekk um íbúðina og var eilítið hikandi í öllu sem ég gerði. Mig dreymdi rottur á nóttunni og átti að öllu leyti frekar bágt með að vita að hún hefði verið þarna inni.

Nálægt mánaðamótunum maí/júní kem ég svo heim af bar klukkan fjögur aðfaranótt einhvers sunnudagsins og íbúðin mín er eins og orustuvöllur. Það er blóð, fjaðrir og klístur upp um alla veggi og út um öll gólf. Á mottu á baðgólfinu liggur afgangur af smáfuglslíki. Því var pakkað inn í mottuna, skellt í plastpoka og út í tunnu. Og svo varði ég nóttinni, dulítið við skál ef ég man rétt, í að ryksuga og skúra. Eftir þetta dreymdi mig fugla. Fyrir tíu dögum síðan, í kjölfarið af afmælisveislu skáldsins með hattinn, (en það var einmitt haldið hérna hjá mér eins og dyggir lesendur hafa veitt athygli), eða aðfaranótt laugardags, um tvöleitið ef mér skjöplast ekki, stóð ég í eldhúsinu mínu, reykti útum gluggann og talaði við mömmu í símann. Skyndilega fylltist glugginn sem ég var að reykja útum, af kettinum mínum með bráð dagsins í munninum. Ég ýtti kettinum út, lokaði öllum gluggum, skellti á mömmu, hljóp út, veiddi fugl af ketti, lokaði kött inni og strauk vængbrotna greyinu lengi lengi. Hringdi nota bene aftur í mömmu til að láta hana segja mér hvað ég ætti að gera. Hún sagði mér að snúa fuglinn úr hálslið. Ég hélt nú aldeilis ekki. Ég fór með hann í göngutúr út að Hrafnistu og á einhverjum punkti rann hann mér úr greipum og ég sneri bara við. Skildi greyið eftir vængbrotið, sitjandi bráð handa næsta kattíska vegfaranda. Í kjölfarið dreymdi mig fleiri fugla, og ketti og mýs OG rottur.

Nú. Á mánudagsmorgun hrökk ég upp klukkan SJÖ TÍU, við að kötturinn minn var á hlaupum út um allt herbergið mitt að eltast við eitthvað sem tísti. Ég spratt upp og kom auga á kvikindi á stærð við mús en ískyggilega ólíkt mús í útliti, sitja fast í rúmteppinu mínu sem lafði niður á gólf. Kötturinn stóð á gólfinu og teygði loppurnar upp í rúmteppið stríðnislega. Dýrið fikraði sig að sjálfsögðu upp, það er að segja upp Í FOKKING RÚMIÐ MITT. Ég fríkaði út, reif í teppið og hristi það þangað til ógeðið hrundi niður á gólf. Gagnið af kettinum var ekkert, hann tölti bara um og rak loppurnar í áttina að viðrininu ósvífna án þess að það skilaði nokkru. Að lokum missti ég þolinmæðina, greip skepnuna í lófann og fór með hana inn í eldhús. Þar stóð ég lengi lengi á nærbuxunum með lófann fullan af ógeði. Ég hringdi í mömmu. Sagði henni að ég grunaði ógeðið um að vera rottuunga. Hún sagði mér að drepa hann. Ég sagði henni að hún væri geðveik og það kæmi ekki til greina. Að símtali loknu íhugaði ég valmöguleika mína, teygði mig svo í uppþvottahanska og sneri kvikindið úr hálslið. Sami björgunardúddi og síðast kom svo í heimsókn seinna um daginn og bar kennsl á líkið sem rottuunga. Seldi mér svo hugmyndina um að það væri útilokað að rottufjölskylda hefði búið um sig í íbúðinni minni, tilnefndi mig til Fálkaorðu fyrir hetjudáðina (orðu sem ég mun nóta bene deila með ekki ómerkari konum en Sólveigu Pétursdóttur sem fékk hana sama ár og hún fattaði uppá pappalöggunum ef mér skjöplast ekki) og bauð mér að lokum vinnu með sér í ókominni framtíð. Skemmst er frá því að segja að ég afþakkaði.

Ég tek við hrósum í tölvupósti og athugasemdakerfi. Takk fyrir mig, yfir og út.

Hófst dagur með morði. Nánar verður sagt frá málinu í kvöldfréttum.

Krísa krísa. Eini strákurinn í heiminum hringdi í morgun. Þessi þarna sem varð einhvern tímann aldrei fullorðinn. Það var næs. Í gær var líka næs. Þá eldaði ég með mömmu og við borðuðum öll saman eins og á Spáni. Fór svo í óvænta kvöldheimsókn til góðs fólx. Margt er næs. Í dag var unnið í 12 tíma. Á morgun verður unnið í 12-14. Þvílíka pabbahelgin maður. Krísa krísa. Ég er ringluð í höfðinu mínu í dag. En á morgun verður allt gott. Eða að minnsta kosti eitthvað. Nú þarf ég að sofa.

one night to be confused
one night to speed up truth
we had a promise made
four hands and then away

both under influense
we had devine scent
to know what to say
mind is a razorblade

to call for hands of above
to lean on
wouldn’t be good enough
for me, no

one night of magic rush
the start a simple touch
one night to push and scream
and then releaf

ten days of perfect tunes
the colors red and blue
we had a promise made
we were in love

to call for hands of above
to lean on
wouldn’t be good enough
for me, no

Fólkið heimtar blogg. Einhvern veginn finnst mér ég ekki hafa neitt að segja. Tíminn líður einkennilega þessa dagana. Ég kom heim frá Spáni þarna einhverntímann og síðan þá hef ég mætt í vinnuna, sinnt heimili svona með hálfum hug, mætt í hinar vinnurnar, horft á LOST og lesið annarra manna blogg. Einstaka sinnum hef ég drukkið smá bjór með fólki, t.a.m. þegar háskólinn útskrifaði og svo þegar skáld fékk að halda upp á afmælið sitt heima hjá mér. Annars er ég bara hér. Jú og svo fór ég til kvensjúkdómalæknis til að kanna hvort ég væri með blöðrur á eggjastokkunum. Sá þuklaði ákaflega undarlega á mér, lét eiga sig að nota hanska nema rétt á meðan hann var með lúkuna á meintum blöðrum og var allur hinn undarlegasti. Ég þurfti mikið að grenja og þvo mér eftir þá heimsókn. Nú þarf ég að skrifa bréf til landlæknis.

Annars vegar vegna Spánarferðar og hinsvegar af dularfullum orsökum, fékk ég 26.000 krónur útborgaðar um mánaðamótin. Úr tveimur vinnum. Bankinn harðneitar að aðstoða mig (sem ég skil ekki í, hvers vegna vilja lánastofnanir ekki blóðmjólka buddur einstæðra foreldra í námi?) svo ég hef ekki efni á húsaleigu, kreditkortareikningi eða öðrum reikningum. Ég hef ekki efni á gjöf fyrir brúðkaup næstu helgar, enda er jafnvel hugsanlegt að ég komist ekki, enda er ég skráð í vinnu. Ég er blankari en ég man eftir að hafa verið lengi lengi. Reyndar var desember líka svona ef ég man rétt. Og ábyggilega júlí í fyrra og desember í hittífyrra og svo afturvegis.

Í morgun ryksugaði ég og skúraði af þvílíkri elju að nú er hægri handleggur minn því sem næst lamaður. Þegar vinnan var búin hoppaði ég inn í bíl og brunaði í næstu vinnu, nemlig í búðinni með hljómþýða rödd yfirgangs og frekju í eyrunum. Í búðinni fann ég ljóð og setti það á tregawöttin. Í búðina hefur komið heill viðskiptavinur í dag og keypt heila bók. Bráðum kemur sonur minn til að halda mér uppi félagsskap næsta einn og hálfan tímann. Það ætti að vera ánægjulegt. Ef ekki, tjah. Þá hvað?

Klukkan fimm í morgun hringdi einhver í mig. Úr farsíma. Óskráðu númeri. Crap! Ég er ennþá að safna símanúmerum. Í titlinum er bókartitill. Mig langar í þessa bók. As do others.