Ég er í undarlegu skapi í kvöld. Kannski bara engu skapi. Ég veit það ekki. Var að kveðja vin minn á msn rétt í þessu sem ég hef átt í löngu, óvenjueinlægu, hoppandi kátu, en samt dulítið melankólísku spjalli við. Hann gaf í skyn að ég héldi jafnmikið framhjá og hver annar. Hvað á það að þýða? Ég hef bara þekkt hann í tæpt ár og það er að verða komið eitt og hálft ár síðan ég var í sambandi síðast. Í hverju ég hélt ekki einu sinni framhjá, né heldur datt mér það nokkurn tímann í hug. Skítakomment.
Nú er hánótt. Ég er í miðju heimaprófi. Vott ðe fokk. Núna væri skynsamlegt að fara að sofa. Óttast samt að ég sé ekki nægilega þreytt. En ég meina hei. Ég get þá tekið heimaprófsefni með mér í rúmið.
Lárviðarskáld Fréttablaðsins var ég einu sinni kölluð. Af vini mínum á Ísafirði. Þessi Fréttablaðskeppni þarna einu sinni gjörbreytti lífi mínu. Eða í það minnsta var fyrsti atburðurinn af nokkrum sem hrintu mér inn í þennan ljóðaheim. Ég hafði skrifað lengi fyrir tilkomu hennar, en eftir hana var einhvern veginn ekkert aftur snúið. Ég varð bara að standa undir væntingum. Og þrýstingi!
Áður en ég vissi af var ég farin að ganga erinda ljóðsins á kaupi hjá borginni, búin að skrifa undir ævilangan píslarsamning við Nýhil (sem engum hefur tekist að segja sig úr ennþá nema Víðsjá) og komin á túr um Vestfirði með Eiríki Norðdahl, Steinari Braga, Mugison og Skúla fúla. Merkileg þróun.
Nú er leitin að Sigurskáldi Eddu og Fréttablaðsins hafin á ný. En ég er allt annarsstaðar en ég var þá.
Sofa núna allavega.
