Hmm. Það er nótt. Einu sinni var hægt að ganga að mér á nóttunni sitjandi einhversstaðar í íbúðinni minni að hanga á netinu eða t.d. þvo gluggana. En það er liðin tíð. Núorðið heyrir það til tíðinda að ég vaki á nóttunni. Svona í miðri viku í öllu falli. Ég fer til Eplaborgarinnar á morgun. Borgarinnar sem aldrei sefur og allt það. Legg af stað á flugvöllinn eftir hálfan sólarhring. Og einhvern veginn finnst mér ég eiga allt eftir. Sem er ekki rétt. Annars vegar þarf ég ekkert að gera fyrir þessa ferð, af því að ekkert skiptir máli og hins vegar…
Ég man ekki hvað var hins vegar. Ég get ekki sagt að ég hlakki til þessarar ferðar. Ekki beinlínis. Enda er þetta engin skemmtiferð. Hingað til hef ég allavega verið mjög róleg yfir þessu, ekki fundið fyrir nokkurri einustu spennu eða tilhlökkun. Þetta er bara þarna að bíða eftir mér. Svona eins og vinnan eða eitthvað. En í kvöld fann ég allt í einu fyrir tilhlökkun til að komast í fríhöfnina. Það er þó eitthvað. Ljúka af einhverri smá verslun og setjast svo niður og drekka fríhafnarbjórinn… Allt þetta. Er allt í einu freistandi. Og það verður óskaplega gott að sjá Danny. Ég hef ekki séð hann í fjögur ár. Ég hef aukinheldur ekki farið til útlanda í tvö ár. Sé fram á tvær ef ekki þrjár ferðir á þessu ári. Þar af verður ein með Sævari. Það er best í heimi.
Þetta verður stutt ferð. Verð komin heim in a heartbeat. En er ekki undarlegt að vera á leiðinni til New York, sem er mest spennandi borg í heiminum og þótt víðar væri leitað, og hlakka bara til að drekka bjór í fríhöfninni? Ekki að það sé bjórinn sem ég hlakka til, það er frekar andrúmsloftið í sálinni. Samt vafasamt að hlakka til þess, það er ekki víst að það verði til staðar í þessu tilfelli á sama hátt og maður á að venjast. Æi æi. Ég setti í þvottavél um miðnættið og opnaði rauðvínsflösku af því að ég þurfti að bíða eftir því að vélin yrði búin svo ég gæti sett í þurrkara. Nú er þvotturinn kominn í þurrkarann og 1/3 af flöskunni búinn. Næstum því. Ég varð kennd af fyrsta sopanum. Enda ansi þreytt. Ég á von á tveimur gestum fyrir hádegi. Og í hádeginu þarf ég að skreppa í búð sem er langt í burtu. Næstum niðrí miðbæ. (ó mæ gad)
Dagurinn var annars ópródúktívur eins og aðrir dagar. Þó leystist úr flækju. Sem var vel, mér þótti vænt um það og ég held að mér líði kannski betur eftir það. Kannski ekki samt, ég veit ekki. Stundum langar mig að kála kisunum mínum. Ég verð að muna að kaupa handa þeim mat á morgun. Og skipta um sand hjá þeim. Mikið vildi ég annars að þau væru orðin fullorðin og hætt að láta eins og blábjánar allan daginn alla daga.
Ég hlakka til að ræða Jótlandspóstinn við Danny. Spennandi að vita hvað honum finnst. Það að hann hafi nánast verið í sjálfsmorðshugleiðingum eftir endurkjör ríkisstjórnar sinnar, segir ekkert um hvernig hann lítur á þetta. Hann hefur það fyrir vana að kynna mig fyrir vinum sínum og fjölskyldu sem lítinn kommúnista frá Íslandi. Hann gerði það allavega þegar ég var sautján ára. Og var pínulítil og svimaði undan öllum spurningunum og svívirðingunum sem skullu á mig frá öllu útlenska fullorðna fólkinu. Fokk ðemm, ha.
Jæja, ég lofaði þessu víst einhversstaðar: Ég heiti Rassabora vegna þess að þegar ég var lítil stelpa, u.þ.b. 13 ára, átti ég bestu bestu bestu vinkonu sem, eins og bestu 13 ára vinkvenna er siður, skrifaði mér bréf í dramakasti í tíma. Sennilega höfum við verið að rífast og þetta verið mjög dæmigert bréf í kjölfarið af slíku. Hún skrifar mér allavega bréf í tíma í skólanum. Ég fékk það ekki. En ekki svo löngu síðar var ég stödd í herberginu hennar og bréfið liggur á gólfinu. Ég tek það upp, spyr hana hvað standi í því og hún segir mér hvenær það var skrifað. Ég fæ leyfi til að lesa það og að lestrinum loknum sný ég blaðinu við. Efst á því, á baksíðunni, stendur skýrum stöfum Hildur Rassabora. Þetta var ekki rithönd vinkonu minnar og í minningunni var hún alveg jafnhissa á svipinn og ég. Í ljós kom að hún hafði brugðið sér á klósettið í tíma, farið frá bréfinu og einhver óprúttinn bekkjarfélagi hennar skrifaði þetta aftan á bréfið.
Hence: Rassabora.
Jæja. Ég mun sakna ykkar (?). Hlakka til að koma heim. Og Dóri! Fyrirgefðu að ég skyldi ekki ná að kíkja á ykkur, but i’ve been swamped in nothing. Og Kristín! Hringdu í mig úr vinnunni til að kveðja. Fer í loftið uppúr fimm. PM.
