hildur lilliendahl

Já, þakka ykkur fyrir að kommenta. Kemur enginn hingað? Úr varð heimavera, en af illri nauðsyn. Nú ætla ég út. En svona í alvöru, haaaallllóóóó út í tómið. Er enginn hér?? hér hér hér.

Nú er orðið deginum ljósara að hið ágæta fyrirtæki Iceland Air, sem við eigum að sjálfsögðu öll hlutabréf í, (mér þykir rétt að taka það fram að ég er átt við okkur öll, ekki öll hlutabréfin) mismunar fólki eftir því hvort það skilur íslensku. Í gær fór ég inn á icelandair.is og kannaði verð á flugi 9.-13. mars. Svo stillti ég síðuna yfir á ensku og gerði nákvæmlega hið sama. Verðmunurinn nam tugum þúsunda. Svo ég verð sennilega til 12. Og það var miklu dýrara en það hefði þurft að vera vegna þess að ég á gífurlega fljótfæran vin. En það er önnur saga og leiðinlegri.

Nú vantar mig aðstoð, og það í hvínandi hvelli! Fyrsta manneskjan sem les þessa færslu er vinsamlegast beðin að ákveða fyrir mig (undir nafni eður ei) hvernig verja skal næstu klukkustundum. Hvort á að fara í bæinn og ganga sér til heilsubótar, vera heima að taka til, vera heima að læra eða fara í bæinn á kaffihús að læra. Betri hugmyndir eru einnig vel þegnar. Ég held að mig langi mest í bæinn. Ég held líka að ég eigi engan pening. Og þó, sennilega smá. Annars er ég að hugsa um að demba mér og Sævari í sund og pulsu eftir leikskóla. En það kemur ykkur ekkert við.

Annars! Mínar háæruverðugu vinkonur í kommentakerfi, fylgist nú vel með.

Vanessa: Daníel Samúel, vissulega. Mhm. Hann er í einhverjum molum, ég þarf að heimsækja hann. Og þetta þarna um daginn, fyrirgefðu mér innilega, ég kíkti á bloggið og hélt að ég hlyti að hafa misskilið eitthvað. Ég var að flýta mér óstjórnlega mikið, renndi bara yfir færsluna og gat ekki með nokkru móti komið auga á að þar væri vandamál sem ég ætti mögulega að geta fundið út úr fyrir þig. Steingleymdi svo að hugsa um það meir. En það virðist vera komið á hreint núna. Og já, ég les bloggið þitt. En ekki oft, frekar en nokkur önnur.

Kristín! Það er rétt hjá þér, þú þarft það. Og hringdu. Já takk. Ó já takk í allar áttir áður en flæðir yfir bakka mína.

Með afganginum af þessari færslu ætla ég svo að svæfa í kvöld.

Vöggukvæði róttækrar móður

Enn syng ég gamalt stef við þinn sængurstokk í kvöld
er sólin rennur langt að fjallabaki
um þá sem sitja sléttir og slóttugir við völd
og sleppa aldrei neinu fantataki.
Morðingjar heimsins og myrkraverkaher
munu reyna að draga úr þér kjarkinn
en gleymdu því samt aldrei að meira en maklegt er
að á mörgum þeirra höggvist sundur barkinn.

Þeir eiga glæstar hallir þeir eiga lúxusbíl
þeir eiga meir en nóg til hnífs og skeiðar
þeir kæfa okkur í táragasi og kalla okkur skríl
þeir koma okkar vandræðum til leiðar.
Morðingjar heimsins og myrkraverkaher
munu eflaust pína þig til dauða
en gleymdu því samt aldrei að meira en maklegt er
að úr mörgum þeirra vætli blóðið rauða.

Svo segi ég að lokum fyrst sólin hnigin er
og svefnsins engill strýkur þér um hvarma
að margan góðan drenginn þeir myrtu þar og hér
og margur hlaut að dylja sína harma.
Morðingjar heimsins og myrkraverkaher
myrða okkur líka einhvern veginn
en gleymdu því samt aldrei að meira en maklegt er
að af mörgum þeirra væri skjátan flegin.

-Böðvar Guðmundsson. Að sjálfsögðu.

Það er mest hellaða fokkíng vesen í heiminum að vera tvær manneskjur, hvor í sínu landinu, að bögglast með að bóka flug. Hugsanlega langar einhvern ágætan lesanda að skreppa til New York 9. til 12. mars fyrir lítinn pening? Hafið samband já takk. hlv@hi.is. You know the drill.

Lokaorðin í pistli Hauks Ingvarssonar í Víðsjá í dag voru svo skemmtileg. Tilefnið var viðtal við Bob Simon í Weekend avisen í kjölfar umfjöllunar 60 mínútna um dönsku þjóðina. Mæli með þessu. Ég fékk ossalegan hetjuhroll þegar orðin Hringir þetta einhverjum bjöllum? féllu.

Ég gekk niður hluta Laugavegar í dag með ungum manni. Þegar við vorum komin niður í Bankastræti sagði ungi maðurinn að ég væri rosalega flott. Hann hefði eiginlega aldrei séð mig svona flotta. Á sama stað á bakaleiðinni sagði hann að ég væri nú reyndar ekki sérlega lagleg. Nú sefur þessi maður í rúminu mínu eftir hrikalega marga daga hjá pabba sínum. Hann hlakkar mikið til að bolla mig í fyrramálið. Pabbi hans segist ekki hafa áttað sig á því að bolluvendir væru einhver hefð, svo að barnið bollar mig í staðinn. (Hann fær samt EKKI fleiri bollur.) Ég held að ég þurfi að kanna þetta hjá minni fyrrum tengdamóður. Fengu börn af minni kynslóð ekki samasem undantekningalaust bolluvendi?

Þegar ég fékk ekki bolluvönd í fyrsta skipti, gleymdist að ræða það við mig kvöldið áður. Ég náði mér niðrá sökudólgunum með því að vekja þá með klósettburstaflengingu. Ég sagði Sævari áðan að hann hefði átt að gera það í morgun. Hitti líka strák áðan sem nefndi hvað það er erfitt að útskýra hefðina með bolluvöndinn fyrir útlendingum án þess að það hljómi BDSM-lega. Skemmtilegur punktur.

Ég ákvað að blogga. Hélt að ég hefði eitthvað skemmtilegt að segja. En hér er ekkert að gerast. Ég sit við borðstofuborðið mitt, hlusta á Will Oldham syngja eitthvað fallegt, kisurnar hlaupa um með lítinn plasttappa; sína stærstu gleði í lífinu. Milljón MSN gluggar blikka appelsínugulu, stressandi. Sígaretta reykir sig sjálf í öskubakka á borði, líka stressandi. Ég hef verið einkennilega tens í líkamanum í dag. Með djammsperrur í öllum vöðvum. Og nýbyrjuð á túr. Ó Villi… Eloquent, I soon retire. To nothing else I may aspire. Þetta er allt svo melankólískt. Ég er samt kát. Vinur minn sagðist rétt í þessu vera kúlukrútt. Það er rétt hjá honum. !!!! Þetta er dagur upphrópunarmerkjanna. Dagur hrópsins. Í dag hitti ég strák sem heitir Frosti. Og mig langar að borða hann. Hann er of fallegur. Og hann reyndi að borða mig. Svo svaf hann lengi lengi í fanginu á mömmu sinni og ég starði á hann og það var eins og hann sogaði úr manni allt. Allt í einu var enginn kraftur eða orka í mér, bara friður. Botnlaus ró. Svo kom ég heim í allt þetta appelsínugula. Allt stressið. Fjúh. Ég er að reyna að skipuleggja ferðalag í næstu viku. Eða sko ekki þeirri sem hófst í dag, heldur vikunni sem hefst eftir viku. Það er allt að skríða saman. En nú ætla ég að sofa í litla höfuðið á mér. Góða nótt já.

When you ask me to sing it feels my heart would burst with pride
And I look at your face and tears come to my eyes
All that’s harsh and wrong in my life melts into one sweet song
And my love spreads wings like a glad bird flying over the road

I know you take pleasure in my singing
I know that only when I sing do you hear me
Cuz then I touch things I can’t touch I touch parts of you I really can’t touch

Drunk with the joy of singing I forget myself and call you my friend

I’m here to sing you songs
In your room I have a corner seat
In your world I have no work to do
My life can only break out in songs that have no purpose

Well, I hope that I don’t fall in love with you
Cause falling in love just makes me blue
Well, the music plays and you display your heart for me to see
I had a beer and now I hear you calling out for me
And I hope that I don’t fall in love with you

Well, the room is crowded, people everywhere
And I wonder, should I offer you a chair
Well, if you sit down with this old clown, I’ll take that frown and break it
Before the evening’s gone away, I think that we can make it
And I hope that I don’t fall in love with you

Well, the night does funny things inside a man
These old Tom-cat feelings you don’t understand
But I turn around to look at you, you light a cigarette
I wish I had the guts to bum one, but we’ve never met
And I hope that I don’t fall in love with you

I can see that you are lonesome just like me
And it being late, you’d like some company
Well now, I turn around and look at you and you look back at me
The guy you’re with he’s up and split, the chair next to you’s free
And I hope that you don’t fall in love with me

Now it’s closing time, the music’s fading out
Last call for drinks, I’ll have another stout
Well I turn around to look at you, you’re nowhere to be found
I search the place for your lost face, guess I’ll have another round

—————————-

Hver ert þú í Spiderman?
-Ég er örugglega bara Spiderman.
-Hvort ertu Spidermanmaður eða Spidermankona?
-Ég er Spidermanmaður. Nei annars, ég vil frekar vera Spidermankona.
-Það er ekki til spidermankona, en í mínu lífi og líka örugglega þínu, má samt vera spidermankona.
–Af hverju?
–Það er ósanngjarnt ef að það væri ekki hægt að vera spidermankona. Þess vegna er það til í sumum lífum.

Sko. Ég er ekkert að nenna að vera bara eikka að blögga og blögga ef einginn ætlar að seigja neitt skiluru. ÉG meina það er ekki eins og ég sé eikka að gera þetta fyrir mig, ég er tremma töff og er bara að blögga fyrir aðra, sona deila dýrðini skiluru, þannig að ef þið atlið ekki að seigja neitt þá nottlega nenni égessu ekki skiluru.

Ég hef tvennt í viðbót að segja áður en ég sæki erfingjann að skuldunum mínum.

1. SOLLA STIRÐA ER Á TOPP TÍU LISTA YFIR KYNÞOKKAFYLLSTU KONUR LANDSINS. Er hún ekki níu ára? Fyrir utan að hún er bandarísk. Hvað segir þetta ykkur, ágætu lesendur? Að við séum firrt? Eða er eitthvað athugavert við persónusköpun Magnúsar Scheving?

2. Mikið vona ég heitt og innilega að það sé engin falin myndavél á klósettinu á Ara í Ögri sem ég datt næstum því af áðan.

Yfir og út.

Einhver pínlegasta málvilla sem ég hef heyrt er Ég er á Ara í Ögra. Hvað segja menn annars um pínlegar málvillur? Einhverjar nýjar og hressandi sem fólk man eftir? Kommentið endilega. Víst að í stað fyrst að kemur sterk inn. Og einhver önnur af svipuðum toga sem ég man ekki. Svona villur sem spruttu upp þegar almenningur fór að skrifa opinberlega.

Ég hitti gamla konu fyrir framan Góða hirðinn áðan. Ég var að rogast með kassa af skálum og emaleruðum pottum og pönnum í bílinn minn þegar ég mætti henni. Hún brosti út að eyrum og það frussaðist frá henni nostalgían þegar hún spurði Er þetta í búið? Það þótti mér gífurlega krúttlegt. Svo krúttlegt að ég fann mig ekki í því að segja henni að ég ætti barn á leið í grunnskóla og hefði byrjað að búa í kringum aldamótin.

Barnið sem er á leið í grunnskóla er annars með lepp fyrir auga mjög. Það gengur ótrúlega vel. Fyrst þegar leppurinn var settur á, mölbrotnaði barnið saman og hótaði ítrekað að rífa hann af þegar ég sæi ekki til. En hann er of samviskusamur til að standa við það. Svo barðist hann við að lesa og skrifa með lélega auganu, barðist við hverja þrautina á fætur annarri og ekkert gekk. Alltaf lenti penninn nokkrum sentimetrum til hliðar við áætlunarstað. Á endanum kom hann alltaf sneyptur til mömmu sinnar og játaði sig sigraðan. Það var sorglegt. Gærdagurinn var leppalúðadagur númer tvö. Þá stóð hann sig eins og hetja, lélega augað orðið talsvert betra, hann las og skrifaði og skellihló yfir árangrinum. Um kvöldið fórum við í Kringluna og mamman var svo montin að hún gaf honum converse-skó. Þá varð hann ennþá montnari. Í morgun var hann öllu hnípnari. Hann skammaðist sín og kveið því að fara á leikskólann og svara spurningum um leppinn. Þetta er í fyrsta skiptið sem ég hef séð hann skammast sín fyrir eitthvað gagnvart vinum sínum. Framundan eru milljón félagslegar krísur og siðferðisspurningar. Ég sótti um skólavist í barnaskóla Hjallastefnunnar. En þar er ekkert grín að komast að, mér skilst að 35 börnum hafi verið vísað frá í fyrra og lögheimilið hans er ansi langt frá Vífilstöðum. Úff.

Allavega! Ég er þvert á móti horfin, ég er bara gífurlega þreytt. Oft alltof þreytt fyrir blögg, MSN, tölvupósta og allt þetta dót. Nú er ég bara á Ara í ÖgrA að deyja úr vöðvabólgu og einhverju drasli. Og ég ætla að fara af því að stöðumælirinn minn er búinn og ég er spennt að sækja barnið og heyra hvernig dagurinn hefur gengið. Mig langar að tala um Jyllands posten eins og allir aðrir, en í fyrsta lagi er soldið hallærislegt að gera það svona seint og í öðru lagi hef ég svosem engu við Fjallabaksleið og Rafauga að bæta. Punktur Rafaugans um að myndirnar væru einna helst sambærilegar við homma- og svertingjabrandara, sem ekkert dagblað (ekki einu sinni dagblað án sómatilfinningar) myndi nokkurntímann birta á síðum sínum, þótti mér gífurlega góður. Íslendingar eru viðurstyggilega miklir nasistar. Ég skammast mín fyrir allt fólkið sem vælir um tjáningarfrelsi og listsköpun. ÉG GUBBA Á YKKUR ÖLL! Og hana nú.

Já heyrðu. Þetta er nú meiri vitleysan. Ég er svo þreytt og vitlaus þessa dagana. Pósthólfin mín, bæði rafræn og raunveruleg, eru stútfull af óuppteknum pósti, bloggið er hálfgerð eyðimörk og msn liggur í dvala. En í dag skal ég blogga. Hvort það verða nokkrar stuttar færslur um leið og mér detta þær í hug, eða ein löng – eða bara bæði – á eftir að koma í ljós. Ef þið hafið enga stjórn á ykkur, þá er ykkur svosem velkomið að tjá skoðun ykkar á því máli hér í kommókerfó.

Bless börnin góð, verið róleg, ég lifi.