hildur lilliendahl

If your husband is cheating on you, then get your fat ass to the gym!

HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!

Ég átti annars bærilega pabbahelgi. Smá laslegheit og svoleiðis, en ekkert til að ganga í sjóinn yfir. Hér má einmitt lesa sögu af einum fjölmargra atburða þessarar helgar. Auk þess las ég ljóð ásamt Arngrími og Henrik eins og sjá má hér að neðan, fyrir flokk knárra herstöðvaandstæðinga. Það var skemmtilegt. Ég fékk uppklapp *hohoho*.

Á sunnudagsmorgun fékk ég svo ástarjátningu sem ég táraðist doldið yfir. Fólk er svo fínt. Mér þykir ákaflega vænt um vini mína. Vildi bara segja ykkur það.

Já og Íris, ég er óttalega hrædd um að það muni reynast mér fullerfitt að gera þetta bloggleiksdót um þig, ég hreinlega þekki þig ekki nógu vel. En Pink minnir mig á þig. Og þú býrð í tveimur löndum.

Tekið af www.fridur.is – Fjáröflunarkvöldverður Samtaka herstöðvaandstæðinga

Fjáröflunarmálsverðirnir í Friðarhúsi, sem að jafnaði eru haldnir fjórða föstudag í mánuði, hafa rækilega slegið í gegn. Síðast var troðfullt hús og frábær stemning langt fram eftir kvöldi.

Næstkomandi föstudagskvöld, 27. janúar, verður á ný blásið til málsverðar. Á matseðlinum er linsulauksúpa, indverskur pottréttur með friðarívafi og nýbakað brauð – en þessar krásir eru í boði fyrir litlar 1.000 krónur. Auk léttra veitinga á vægu verði.

Meðan á borðhaldi stendur, munu ungskáld [í það minnsta Hildur Lilliendahl og Henrik Garcia]láta ljós sitt skína. Matarveislan hefst kl. 19, en húsið verður opnað hálftíma fyrr. Allir velkomnir og um að gera að taka með sér gesti!

Sævar er farinn til pabba síns. Þar verður hann fram á mánudag. Húsið er frekar einmanalegt. Tómlegt án englakroppsins míns. Kisurnar sofa einhversstaðar, sjónvarpið var leiðinlegt svo ég mjútaði það og ég er ekki alveg tilbúin að koma mér í framkvæmdagírinn. Svo ég sit hér í sófa (sem ég vil ekki eiga lengur, ef einhver á retró sixtís sófa í geymslu, þá vil ég kaupa hann) með bolla af nýlöguðu kaffi og staup með púrtvíni og blögga. Lögg og blögg, hahaha.

Í dag reifst ég við konur á interneti. Konur sem segjast elska mennina sína fyrir það (meðal annars nóta bene) hvað þeir skaffa vel. “Ég elska manninn minn af því að hann er rosalega góður við mig og dóttur okkar, hann elskar dóttur okkar mjög mikið, hann er duglegur að taka til og fara út með ruslið og svo skaffar hann mjög vel.” Auðvitað á maður ekki að eyða sínu dýrmæta púðri í að pota í hálfvita. En ég gerði það samt. Þetta fer óstjórnlega í taugarnar á mér. Lái mér hver sem vill, en þetta er fólkið sem hamlar þróun í átt að jafnrétti. And I fart in their general direction.

Mér finnst þessum flutningum fylgja aukin pressa. Mér finnst eins og ég verði að vera dugleg að blögga. Og ég er það líka. Sjáum hvað það endist, hnéhné.

Eðlan mín, Olgan mín! Ég á eilítið erfitt með að nefna handahófskennda staðreynd um þig. Ég gæti nefnilega verið að ljóstra upp leyndarmálum. Þú drekkur vodka? Þú ert listunnandi af lífi og sál og það er hellingur af frægu fólki í fjölskyldunni þinni. Gular peysur minna mig á þig, og reykelsi og te. Hrökkbrauð og hnetur minna mig á þig. Og Nick Cave. *Hóst*. Miss Misery og Tindersticks. Ég man (reyndar óljóst) eftir okkur að liggja í rúmi í sumarbústað í faðmlögum og innilegri vináttu. Ég man eftir endalausum stundum í íbúð fyrir ofan Knickerbox við Laugaveg, man eftir pasta og núðlum og rauðvíni og bjór og Kaffibar og Sirkus og endalausum innileika. Man eftir vináttu vináttu vináttu. Í allar áttir. Um þig vil ég vita eftirfarandi; heldurðu að við verðum einhverntímann einhleypar saman aftur? Hvar verðurðu sumarið 2011?

Jæja, nú held ég að gírinn sé farinn að gera vart við sig. Nú skal tekið til.

Kristín Helga! Þér finnst vont þegar tærnar á þér snertast. Þótt þær búi hlið við hlið. Ég ætti að gefa þér svona tæki sem amerískar glamúrdömur nota til að glenna sundur á sér tærnar til að lakka neglurnar á þeim. Kraftgallar minna mig á þig. Og öskubakkar og karókí. Fyrsti snjórinn minnir mig á þig og snúðar í Álfheimabakaríi. Og súkkulaðibombur. Og Lady in Red með Chris DeBurgh og sígarettur í lausu. Og kafteinn í kók og koffínátín. Fyrsta ljósa minningin mín um þig er svona: Það er fyrsti desember. Árið er 1993. Við botn á rúllustiga á niðurleið mæti ég vini mínum. Með honum í för ert þú. Ég hata þig. Þú ert þessi þarna litla tussa í sjötta bekk sem stelur strákunum úr mínum árgangi. Ég á stutt orðaskipti við vin minn og nota tækifærið til að spyrja hann hvað hann sé eiginlega að gera með þessari glötuðu Kristínu. Segðu mér Kristín, ef ég dey, muntu skrifa minningagrein um mig? Þú mátt endilega senda mér hana á emaili áður en ég dey, mig langar að lesa hana.

Todd Richardsson. Sólin læknaði þig af bólum. Eyðimerkur minna mig alltaf á þig. Minnisblöð minna mig stundum á þig. Born to be Wild minnir mig alltaf á þig. Og stundum Kinks og stundum blæjubílar. Gulleit filma og miklir þurrkar. Ég á engar minningar um þig, enda hef ég aðeins átt við þig gríðarlega takmörkuð samskipti gegnum tölvupóst og athugasemdakerfi. Ég man þegar þú spurðir mig hvort þú værir vélmenni. Ég get ekki beinlínis sagt að það sé nokkuð við þig sem ég hef velt lengi fyrir mér. Gaman væri að vita hvort von er á bók frá þér einhverntímann.

Jessica. Þú hefur mjúkar og hlýjar hendur og ert sæt með grænan augnskugga. Þú ert líka doldill húmoristi, það líkar mér. Kokteilar minna mig á þig, Kaffibrennslan líka, hálsklútar, tígrisdýra- og hlébarðamunstur. Loðnir púðar og Ameríka. Because you loved me með Celine Dion. Hvað varðar minningar… Ég er á móti þessu með fyrstu ljósu minninguna, þetta blandast allt saman. En þessi minning er skemmtileg: Árið er kannski 1997. Það er sumar, við erum þrjár og liggjum í sólbaði á túni við frekar umferðarþunga götu í 104. Við drekkum landa í kók. Sólin verður of heit og ég fer úr bolnum. Ligg í grasinu á brjóstahaldaranum með lokuð augun. Þú fríkar út og kastar yfir mig teppi. Hrópar á mig að gjöra svo vel að hylja mig. Það eina sem mig langar að vita sem tengist þér er hvort mér verður boðið í brúðkaupið þitt.

Vanessa Duarte. Handahófskennt. Þetta gæti orðið erfitt. Þú býrð í Lundi, í platónskri sambúð með strák, en átt þar að auki í mjög nánum samskiptum við strák sem er kærastinn þinn og annan strák sem er fyrrverandi kærastinn þinn. Þetta hefði getað verið lýsing á mínu lífi á einhverjum tímapunkti. Ljósrauðar gallabuxur minna mig á þig. Og Þórsmörk og Tiny dancer með Elton John og Moonlight and Valentino og Friends og ritzkex og rækjusalat og kók og skróp í leikfimi og kaffi í svörtum, hankalausum föntum og ristað brauð og Eddie Skoller og First we take Manhattan. Mig langar að vita hvort þú ert hamingjusöm.

Leikurinn var sumsé svona: Skráðu nafnið þitt í kommentakerfið og
1. ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig
2. ég segi þér frá einhverju sem minnir mig á þig
3. ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína um þig
4. ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt fyrir mér um þig (ef ég get, ég er ekki sérlega þenkjandi í eðli mínu)
5. bloggarar sem taka þátt eru sjálfkrafa klukkaðir til að halda áfram.

Ég tók sumsé próf sem sagði mér að mín félagslega disfúnksjón væri hamingja. Mér þótti það skemmtilegt. En blogspot er ekkert ægilega skotið í niðurstöðum svona prófa; það harðneitar að birta myndirnar úr þeim. Bömmer! Þar með er kerfið fallið á einu prófi, en ég hef fullan hug á að halda áfram að prófa það í dulítinn tíma áður en ég fer að auglýsa það.

Ég er að hlusta á Víðsjá. Víðsjá er einn af góðu hlutunum í heiminum. Víðsjá, kaffi, Sævar, kettlingar, rauðvín og vinir. Mér að skapi. Það er verið að vitna í Nick Cave í Víðsjá. Ég elskaði Nick Cave þangað til hann kom til Íslands og vingaðist við vinkonu mína. Það get ég ekki fyrirgefið honum.

Við eignuðumst sumsé kettlinga. Sævar nefndi þá Ólv og Snoppu. Þau eru ákaflega falleg og góð systkini. Á morgnana vinn ég á leikskóla. Eftir hádegi læri ég í háskóla. Á kvöldin elda ég mat og ástunda svo algjört hreyfingarleysi klukkustundum saman. Ég þarf að fá óvænt þriggja daga frí til að þvo þvott, þrífa, stússa og gera alla hlutina sem er erfitt að koma í verk þegar heimilishaldið, vinnan og skólinn eru í gangi.

Sævar er semsagt fluttur til mín. Ekkert vikudót lengur. Sem er gott. Viðbrögðin við þessum fréttum hafa verið ansi ólík. Fólk er svo merkilegt. Flestir taka þessu eins og hverjum öðrum fréttum, segja já og spyrja svo hvers vegna ákvörðunin var tekin, af hverju við höfum breytt þessu núna. Og þá segi ég að Sævar hafi sóst eftir því sjálfur og það hafi alltaf staðið til að endurskoða kerfið þegar kæmi að grunnskóla og svo framvegis. Aðrir spyrja einskis, heldur dásama ákvörðunina forspurðir. Fórna höndum til himins, lofa drottin og hrópa upp yfir sig í fögnuði yfir því að þessu framúrstefnupóstmóderníska samvinnukerfi sé loks lokið, þar eð engu barni sé hollt slíkur aðskilnaður frá móður sinni. Eða hvað? Þetta eru ýkjur. Og þetta er auðvitað allt frábært. Það er yndislegt að utanaðkomandi viti betur en við hvað er best fyrir Sævar, hvað hann þolir og hvað hentar honum. Mér þykir svo vænt um þetta. Hmm.

Sonur minn hefur 38°c líkamshita í dag. Það þykir mér ógott. Það olli því að ég fór ekki í vinnuna í morgun. Og það er ekki laust við að ég sakni barnanna. ,,Ég elska þig, viltu koma í afmælið mitt?”

Um síðustu helgi fór ég aðeins á barinn, í kjölfar matarboðs hjá stúlku. Það var fyrsta barferð ársins og var það vel. Ég stoppaði samt of stutt á barnum. Nú líður að pabbahelgi, þá verða fjárveitingar til barferða rannsakaðar, sest verður niður og reiknað og reiknað, kannað hvar má skera niður, hvað má missa sín, hvernig getur orðið mögulegt að skrapa saman nægilega mörgum krónum til þess að súpa öl OG koma sér á milli staða. Spennandi.

Í sumar ætla foreldrar mínir að bjóða mér og erfingjanum að skuldunum mínum, til Spánar. Tveimur vikum af júní verður varið í fallegu hvítu húsi á Austurströnd Spánar. Og væntanlega á öðrum stöðum við aðra iðju þar um kring. Tvær vikur í fullkomið afslappelsi. Sól og sól og sól og sandur og sundlaug. Frí frá vöðvabólgu, samviskubiti, síþreytu og stressi. Það verður gott.

You’re a happy person – you have a good amount of self-esteem, and are socially healthy. While this isn’t a social dysfunction per se, you’re definitely not normal. Consider yourself lucky: you walk that fine line between ‘normal’ and being outright narcissistic. You’re rare – which is something else to be happy about.

(Please note that we aren’t, nor do we claim to be, psychologists. This quiz is for fun and entertainment only. Try not to freak out about your results.)

Jæja börnin mín. VIÐ höfum gefist upp. VIÐ hötum blog central og höfum gert það um alllangt skeið. VIÐ kúkum á kapítalismann í kringum það batterí allt saman. VIÐ mótmælum ÖLL. VIÐ ætlum að gefa þessu séns, þrátt fyrir að hafa aldrei verið beinlínis heilluð af viðmótinu hér. Hvernig þetta kemur svo til með að gera sig, hlýtur að koma á daginn fyrr eða síðar. Gaman þætti mér að hafa aðgang að gömlum færslum, veit einhver hvort hægt er að koma þeim hingað eða hlekkja á þær eftir krókaleiðum? Allavega… Segjum þetta í bili, bloggarinn í mér hressist kannski við flutningana.