Björgvin reynir að útskýra ummæli sín í helgarblaði Moggans. Hann bendir m.a. á þetta:

Hlutfall þolenda sem voru í áfengisdái eða með verulega skerta meðvitund þegar þeim var nauðgað jókst úr tæpum 36% á árunum 1998-2000 í tæp 50% að meðaltali 2003-2007.

(sjá hér.)

Það sem vantar í þessa tuggu um að fjöldi brotaþola sem neytt hafa áfengis þegar nauðgun á sér stað hafi aukist er einfaldlega það að viðhorfið hefur breyst og fullar konur sem er nauðgað eru líklegri til að kæra núna en þær voru árið 1998. Líklegri til að segja frá því, líklegri til að vera meðvitaðar um að á þeim hafi verið brotið. Líklegri til að skilja niðurlæginguna og skömmina sem þær upplifa. Ummæli Björgvins hafa slæm áhrif á þá þróun.

Mér var nauðgað þegar ég var verulega drukkin, tæplega sextán ára, árið 1997. Og ég man hvernig ég sagði frá því. Ég sagði fólki ekki að mér hefði verið nauðgað heldur að ég hefði rankað við mér og gaurinn hefði bara verið inní mér. Og ég man hvað mér brá þegar ég heyrði útvarpsauglýsingu, sennilega frá Stígamótum, fyrir verslunarmannahelgina sama sumar þar sem kom fram að ef kona er ekki í ástandi til að segja nei heitir það líka nauðgun.

Eftir að ég heyrði þetta, og eftir að sárið fór að gróa, reyndi ég að temja mér að nota orðið nauðgun þegar ég sagði frá þessum atburði. En í mörg ár gerði ég það með hálfgert óbragð í munninum. Einfaldlega vegna þess að þetta var ekki sérstaklega útbreidd hugmyndafræði á þeim tíma. Allavega var þetta ekki hugmynd sem ég hafði alist upp við eða var sérstaklega vön.

Og í öll skiptin sem ég talaði um þetta sagði ég frá því í sömu setningunni að ég áttaði mig alveg á því að ég bæri ábyrgð á mínu ástandi og að ég vissi að ég hefði hagað mér heimskulega þegar ég drakk brennivínið sem þeir buðu mér og fór inn í tjald með ókunnugum mönnum, meira en áratug eldri en ég, og þegar ég fór í sleik, ekki bara við annan þeirra heldur báða, og svo framvegis.

Það eimir eftir af þessu viðhorfi ennþá. Í kjölfarið af viðtalinu við Björgvin í DV hef ég átt samtöl við konur sem hafa deilt reynslu kvenna sem þær þekkja af skemmtistaðanauðgunum og skemmtanalífsnauðgunum. Ósjaldan fylgir setning eins og og hún var meira að segja nánast edrú eða hún var dræver og hafði ekki smakkað brennivín eða hún var bara á fyrsta glasi. Það er vegna þess að almennt lítur fólk svo á, hvort sem það kann við að játa það fyrir sjálfu sér eða öðrum, að telja beri nauðgunarfórnarlömbum það til tekna að hafa ekki verið drukkin. Að nauðgunin sé á einhvern hátt ljótari glæpur ef konan er ekki of drukkin til að geta spornað við ofbeldinu.

Og sorrí, það er sama hvað Björgvin klórar í bakkann, ég er viss um að það er skoðun hans líka.

Hvort er sæmd að hlutum eða sæmd af hlutum? Internet gefur misvísandi upplýsingar, áður en þið bendið mér á að google sé vinur minn. Takk.

Hvernig er það, voru ekki til aðeins fleiri fyrirvarar í tungumálinu? Er það almenn regla hjá mbl að tala um meint brot þangað til þau hafa verið sönnuð eða getur verið að nauðganir skeri sig örlítið úr að því leyti?

… og mælskir karlar.

Úr Börnin í garðinum, 1971

Þegar ég nöldra í manninum mínum um nákvæma merkingu orðalags og þess háttar klappar hann mér ástúðlega á kollinn og segir: „Já, Eiður minn“ eða „Eiður litli“.

Eiður Svanberg Guðnason er að líkindum einhver leiðinlegasti bloggari í veröldinni. En samt er hann svo skemmtilegur. Hann skrifar „mola um málfar og miðla“ þar sem hann nöldrar út í hið óendanlega um stakar málvillur sem hann rekst á í fjölmiðlum. Í hverjum einasta pistli má finna fjölmörg dæmi um að hann ráði ekki við biltakkann á tölvunni sinni eða hreinlega viti ekki hvernig nota skal bil. Hann sleppir bili á milli setninga, hann stingur bili á undan kommum og punktum, hann setur fimm bil á milli setninga, setur bil fyrir framan tvípunkta og svo framvegis. Þetta er hlægilegt og fávitalegt á sama tíma.

Ég er hingað komin til að sýna manninum mínum að hann hafi rétt fyrir sér. Ég er jafnvel meiri nöldrari en Eiður Svanberg Guðnason.

Í nýlegum pistli gerði Eiður athugasemd við málfar Birgittu Jónsdóttur eins og það birtist honum á dv.is. Tilvitnunin var svona:

Fyrir mína parta er ég hér að mótmæla afskiptum Alþjóðagjaldeyrissjóðsins að ríkiskassanum.

Það er auðvitað rétt sem Eiður bendir á að forsetningin er röng. Hitt er annað mál að það er alfarið á ábyrgð blaðamanns sem hefur að líkindum tekið viðtal við þingmanninn í gegnum síma. Annað hvort heyrðist blaðamanninum Birgitta nota vitlausa forsetningu, og hefði þá átt að breyta henni, eða þá að blaðamaðurinn notaði þá forsetningu sem hann hélt sjálfur að ætti að vera þarna, og er þá við málfarskunnáttu hans sjálfs að sakast (nú, eða prófarkalesara sem dv.is hefur væntanlega ekki).

Þar fyrir utan er mun frekar ástæða til að gera athugasemd við málfarið Fyrir mína parta er ég hér að mótmæla. Þú mótmælir varla fyrir annarra manna parta. Þetta er asnaleg tvítekning sem blaðamaður ber ekki ábyrgð á, sé hann að vitna rétt í Birgittu.

Andskotinn. Ég skammast mín nú þegar fyrir þetta nöldur. Ég er farin. Til hamingju, Palli.

En. Ég held að ég sé bara að hressast. Samt. Tími fyrir eitt dapurt lag.

And deep within I’m shaken by the violence of existing for only you …

P.s. Titillinn á þessari færslu er tekinn úr ljóði eftir Nínu Björk Árnadóttur. Þetta er sagt með þeim fyrirvara að ég er ekki með það fyrir framan mig og finn það ekki á Internetinu. En ég held að línan sé rétt og ég er alveg rosalega viss um að ljóðið heiti Ást. Það er prósaljóð í þremur köflum. Ljóðmælandi stelur berjum úr garði fallega nágranna síns og fer heim til sín, gerir sig fína og bíður eftir að nágranninn komi yfir og skammi hana. Það er óskaplega fallegt. Kannski finn ég það seinna og skrifa það upp fyrir ykkur. Aldrei að vita. En ég hef semsagt ákveðið að hætta að vera döpur og vera awesome í staðinn. Það er skemmtilegra.