Fer á morgun til Færeyja. Ragga vinkona sem bíður mín fagnandi, sendir mér æ fleiri skilaboð um það sem ég þarf að koma með mér til Thorshavn. Verð tekin með yfirvigt að smyggla inn bráðnauðsynlegum ,,heilsu” vörum fyrir tilvist okkar næstu daganna. Vantar, nei bráðvantar leiðindapúkann sem Jack Nicholson lék As Good as It Gets þeirri mætu gamanmynd. Hann var alger snillingur í að pakka.
Ég er ekki búin að ná að þvo það sem ég ætla hafa með mér eða þá ná í læknadópið mitt til apótekarans eða hvað þá ná í eitthvað af ómissandi hlutunum hennar Röggu heim til hennar. Allamalla, eh , be, búuu! En flugið er ekki fyrr en um þrjú….kraftaverk gerast…ansi oft. Nú ef ég stend uppi með engar nærbuxur en 30 pör af sokkum þá má eflaust næla saman lendaskýlu úr sokkunum.
Laugardaginn 14. júní fór ég með dansglöðum 5rytma félögum í svett hjá Nonna og Heiðari.
Mikil lífreynsla, dansinn áður var góður, maturinn á eftir líka góður, gott að vita að ég kom í þennan heim til að miðla ;0) og er indígóblá ;0) (já, já veit að ég hef algerlega misskilið bloggmiðilinn að margra vina áliti, eins og ein sagði við mig að það eigi að blogga oft (miðla)…kannski lifi ég bara í annarri tímavídd?)
En svettið sjálft, púff….áhugavert!!! sagði hundurinn með broddinn í trýninu eftir hafa reynt að kyssa rassinn á broddgeltinum. Hélt á tímabili að ég myndi hreinlega deyja úr hita, en kyrjuninn dróg mann áfram. Andi elgsins fínn en þegar var komið að anda kólíbrifuglsins þá var ég nú til í geispa golunni. En mikið var gott að liggja í grasinu á eftir, að fá kalda vatnsfötu yfir sig. Var orðin þakin í grasi þar sem ég reyndi að grafa mig niður í svörðin inn í svett-skjaldbökunni til að finna einhverja kælingu.
Og ég sem er alger sauna-brjálæðingur - kannski var það niðamyrkrið… Andlega séð þó spes, held það væri gaman að gera þetta að vetrarlagi. Léttist um eitt kíló og hef verið að söngla: Heyja, heyja, …og annað í þeim dúr síðan…
Ég á sjö-mílna-skó sem ég fékk í afmælisgjöf og er á leið Fjárlúsareyja. En það er víst söguskýringin á heiti Færeyja, hm?
Hef verið heppin þessa dagana, fengið námsstyrk, dansað fimm-rytma dans í góðra vina hópi og almennt hlutir gengið vel.
Svo ég hlýt að vera lukkunnar pam-fíll? En hvers konar furðuverur eru það? Vil ég í raun og veru, vera pam-fíll? Eru pamfílar kannski þegar allt kemur til alls geðillar bísamrottur eða laumu hernaðarsinnar? Þá er betra að vera lukkufíll!
Bók vikunnar án efa er:I feel bad about my neck, and other thoughts about being a woman eftir Noru Ephron (When Harry met Sally). Svona til þess að brjóta höfundarlög þa ætla ég vera með nokkrar tilvitnanir í bókina.
Never marry a man you wouldn’t want to be divorced from.
I love apartments because I lose everything. Apartments are horizontal, so it is much easier to find the things I lose……..
I’ve just surfaced for spending several days in state of rapture-with a book.
The way I saw it, if Bill had behaved, Al would have been elected, and thousands and thousands of people people would be alive today who are instead dead. (hluti af söguskoðuninni Whose Fault Was It?)
Hinar tvær sem ég gleypti eru ekki minnisverðar. Önnur bandarrísk Yrsa og hin öllu skárri kanadísk hm, smá í ætt við Noru Roberts.
Að lokum ef einhver veit eða getur komið með athyglisverða skýringu á tilvist pam-fíla þá bið ég viðkomandi að svar þessum pósti og upplýsa okkur.
Var nú í lok maí í Berufirði. Og ég segi það satt sem heiftúðugur unnandi íslenskrar náttúru að þetta er með fegurri stöðum á Íslandi. Alla, malla, allavega þá var ég í náttúrutransi þarna og það besta var að gróðurofnæmið lér ekki á sér kræla.
Á bænum sem ég dvaldist voru endur, hænur og sauðfé. Og svo ein æðakolla sem hélt hún væri önd…
Ætli ég sé í raun anarkisti sem heldur að hún sé vinstri-græn?