Þarna hafið þið það. Hef fengið ,,dýrgreiningu”. Þetta er ekki hluti af fjölgreindarkenningu Gardners.
Vinkona mín hefur í langan tíma verið að reyna að finna út hvaða dýrategund ég væri (afhverju? Er víst að reyna að fá botn í hegðun mína, að ég held, hm!) En ég er semsagt er eftir margra mánaða yfirlegu orðin kolkrabbi/smokkfiskur. Ansi skrítið tótem.
Rökin munu vera þau að þar sem ég sé að atast í svo mörgu þá þurfi ég marga anga. Líklega þegar þeir flækjast saman verður fyrir vikið þessi reglunbundna tilvistarangist sem ég þjáist af með reglubundnu millibili.
Þessi dómur kallaði á súkkilaðiát. Blekkingin sem stendur yfir núna er sú:
a) það má bara kaupa súkkulaði sem er 70% kakó.
b) það verður að ganga út í búð til að afla sér þess.
c) ekki borða fleiri en 3 mola í einu.
d) ekki er nauðsynlegt að borða súkkulaði daglega, ég nefnilega ræð hvort ég borða það (oh, boy þessi heldur ekki vatni).
e) ofangreind sjálfsefjunarrök eru lýsandi dæmi þess að sumum er ekki sjálfrátt
Ekki skrítið að maður sé úrskurðaður kolkrabbi/blæksprutte/octopus
Og viti menn þetta er að virka með súkkulaðið….
Fékk að passa frumburð systur minnar um daginn. Fannst ég vera búin að ná djúpri og innilegri tengingu við barnið eftir að hafa sungið fyrir það vögguvísuna úr Dýrunum í Hálskógi og það sofnaði loks í örmum mér. Sú sæla stóð stutt þegar mér var bent á (réttilega) að sönghæfileikar mínum væru með þeim endemum að líkla hefði barnið kosið meðvitundarleysi svefnsins fram yfir hlustunina. Góðhjartaður tónmenntakennari sagði mér í skóla að ég væri mjög víðförul um tónsviðið sem ég hélt í mörg ár að væri hrós!!
Ótrúlegt en satt þá held ég að allt taki styttri tíma en það tekur. Svo mitt persónulega Helvíti er stútfullt af góðum fyrirheitum.
Ekki það að ég komu ekki töluverðu í framkvæmd en er að elta rófuna á sjálfri mér endalaust. Samt er ég markvisst að reyna að fækka þeim hlutverkum í lífinu sem gegni. Ýmis nefndarstörf og slíkt er hægt að losna við þegar kjörtímabili lýkur ( því fylgir að gefa ekki kost á sér á ný ;0P).
Hvað varðar hlutverkin sem við fæðumst inni í er öllu erfiðara að losna úr þeim, nema að manni finnist létt verk að fjarlægja mann eða annan. Samvistir við ættingja eða vini geta stundum reynt á en eru samt yfirleitt gefandi.
….Baráttan við bumbuna heldur áfram, gæti náttúrlega drepið sjálfa mig, ergo: ekki meir Njólu bumba. Hinsvegar mjög óskynsamlegt ráð. Best að muna að lífið er langhlaup. Best að elska bumbuna enda er hún hluti af mér.
Best að fara kokka mexikóskar vefjur með íslensku ívafi.
Alveg hræðilega súkkulaðilaus dagur, spurning hvort maður eigi að þora að koma sér upp einum nammidegi í vikunni. Seinasta tilraun til slíks endaði í þessari bumbu.
Er ekki alveg viss að ég vilji fá þennann í heimsókn aftur, allavega var hann til trafala á útsölunum. Herra björgunarhringur hefur tekið sér bólsetu á um kvið minn og mjaðmir. Hann leyfir sér að dúa létt við hverja hreyfingu og passar sig að troða sér fram fyrir buxnastrenginn, svona til að segja,, Sjá mig ekki allir?”
Svo nú verð ég að ráð niðurlögum súkkulaðifíknarinnar! Er á fimmta degi í kóld törkí og nota möndlur og rúsínur sem methadon. Arrgh!
Kvöldin eru verst, svona um og upp úr ellefu þá er fíknin alveg að drepa mig. Næsta afvötnunartrix verður að vera sofnuð fyrir þann tíma….
Spennandi framhald á morgun….
Tókst að skipta um dekk í morgun, kom sér vel að vera í þyngra lagi. Hefði líklega annars ekki haft af að nota mitt þyngdarafl til að knýja áfram felgulykilinn. Varð ansi blaut útvortis vegna veðuraðstæðna, en var bara nokkuð hress með þessa gigtveiku að muna ennþá hvernig ætti að skipta um dekk. Besta af öllu að þegar ég var búin að sleppa tökunum á þessum aðstæðum og hafði tekist að kveða niður gremjupúkann, þá var þetta bara nokkuð gaman.