Lexluthor1000

Mér tókst að komast heill heim. Það var samt tæpt á stundum. Við lentum t.a.m. í sprengju við getsemanegarðinn í Jerúsalem. Þar sprengdu einhverjir bíl. Hverjir það voru veit þá enginn, vandi er um slíkt að spá. En hann sprakk. Og við vorum nálægt. Mjög nálægt.

Annars er ferðasagan svo: Rvk - Köben - Istanbul - Tel Aviv - Jerusalem - Hebron - Jerusalem - Dauðahafið (Menn segja mér að í hafinu sé fullt af fiskum. Það er kannski ágætt fyrir þá sem eru hrifnir af slíku. En hvað ef maður er bara fyrir fugla? ) - Ramallah - Betlehem - Nazareth - Ceaserea - Haifa - Akko - Nablus - Tel Aviv - Jerusalem - Tel Aviv - Istanbul - Köben - Rvk.

Held að þetta sé það helsta - það er ekkert að frétta.

Ég hitti reyndar mann sem missti son í gyðingaárás, sá múr sem aðskilur fjölskyldur, sá annan múr sem fólk kýs að gráta við, fór við vatn sem maður er sagður hafa gengið yfir, fór í garð sem sami maður á að hafa beðist fyrir í eftir að hafa borðað, fór á stað sem kristnir menn í krossför undir stjórn manns með ljónshjarta drápu mann og annan, og svo annan - og svo enn annan þangað til enginn stóð eftir, sá safn sem var reist fyrir hryðjuverkamenn gyðinga, annað sem var verið að reisa undir hryðjuverkamenn palestínumanna, keypti mér kollhúfu, og kross, og eitthvað hössl af araba, var knúsaður af kaþólskum presti sem sagði mér að ég væri ekki glötuð sál, sá hermenn kyssast, horfði yfir Tel Aviv úr fimmhundruðmetra hæð, og aftur úr tíuþúsund feta hæð, sá það hræðilegasta sem ég hef séð - og síðan seinna það fallegasta.

Já, fyrir utan það, þá er ekkert að frétta.