Lexluthor1000

Þegar ég kom til baka frá Íslandi var sunnudagskvöld. Á miðvikudagsmorguninn þar á eftir rann leigusamningurinn minn út og ég var þ.a.l. því sem næst á götunni. Sem betur fer tókst mér á þessum tíma að finna mér nýja íbúð þannig að það varð ekkert stórslys. Fékk líka að gista hjá Þór í tvær nætur og hjá vinafólki í eina.

Náunginn sem átti íbúðina sem ég bjó í áður en ég flutti hingað var gyðingur og arkitekt. Gaurinn sem á þessa íbúð er arkitekt og gyðingur. Þetta er gott trend. Arkitektar eiga það nefnilega jafnan sameiginlegt að hafa góðan smekk. Gyðingar eiga það síðan sameiginlegt að hafa efni á því að kaupa í samræmi við góðan smekk. Múha.

Nýja íbúðin er í Brooklyn. Nánar tiltekið í Williamsburg sem er hverfi rétt við brúnna yfir til Manhattan. Þór býr í fimm mínútna fjarlægð og gamall kunningi minn frá Íslandi, Baldur.com, er hérna á næsta horni. Einstaklega kósí allt saman.

Annars er borgin bókstaflega full af Íslendingum. Þar síðustu helgi fór ég t.d. á karaoke bar í kínahverfinu. Þar voru a.m.k. fimmtán stykki. Ég söng My Way við góðar undirtektir. Eftir tvær vikur er svo þorrablót. Þar verða víst fleiri tugir ef ekki hundruðir Íslendinga. Vonandi verður karaoke þar.

Eins og aðrir rotta Íslendingar sér jafnan saman í útlöndum. Í sjálfu sér er ekkert að því og að mörgu leyti skiljanlegt. Það er alltaf betra að tala sitt eigið tungumál og þótt að ég sé samkvæmt skilgreiningum úr nokkurnveginn sama menningarheimi og Bandaríkjamenn þá hef ég samt sem áður rekið mig nokkrum sinnum á.

Um daginn fór ég t.a.m. út í tilefni af þrítugsafmæli Þórs. Hitti fólk á barnum og fór að ræða við það. Eins og þeir vita sem þekkja mig þá á ég það til að segja hluti í gríni sem falla ekki að pólitískri rétthugsun. Þetta kvöld var ekki nein undantekning. Ég var þó á verði og spurði þessvegna nokkrum sinnum hvort ég væri að vera dónalegur, hvort ég færi yfir strikið. Þau sögðu það af og frá. Að ég væri þvert á móti mjög skemmtilegur og fyndinn.

Mér brá þessvegna þónokkuð þegar einn maðurinn snéri sér að mér og sagði mér að nú væri tími til kominn að ég hypjaði mig. Ég spurði hvað væri að, hvort ég hefði sagt eitthvað. Hann sagði, hvað hefurðu ekki sagt? Þú ert búinn að ausa yfir okkur ógeðslegum bröndurum í allt kvöld! Ég baðst að sjálfsögðu innilegrar afsökunar og yfirgaf þau í snatri. Þetta fékk reyndar svo mikið á mig að ég ákvað að drífa mig bara heim í háttinn.

Eins og áður segir vita flestir sem þetta lesa væntanlega að ég á það til að segja undarlega hluti. Vonandi vita flestir líka að þeir eru sagðir í gríni en ekki alvöru. En ég geri mér grein fyrir því að það hafa ekki allir sama brenglaða húmor og ég og þessvegna spurði ég ítrekað hvort ég væri að vera dónalegur. Einhvernveginn finnst mér að eðlilegra hefði verið ef þau hefðu einfaldlega sagt mér í eitthvað af þeim skiptum sem ég spurði að þessir brandarar væru þeim ekki að skapi. En það er nú bara ég.

—

Ég tók einu sinni námskeið í heimspeki sem snérist um kenningar og skrif Wittgenstein. Ég lærði ekki mikið á þessu námskeiði en það sem stóð uppúr voru hugmyndir hans um að heimspekiálitaefni væri oftar en ekki hægt að leysa með því að skýra út hugtök.

Ég hef margoft lent í því að hugtakaruglingur leiðir út í þras og rifrildi. Það kemur furðuoft á daginn að fólk er í raun sammála. Það var bara ekki að tala um sama hlutinn.

Ég held að til að klámumræðan sem virðist vera að tröllríða öllu heima geti skilað einhverju sem líkist niðurstöðu þá verði að byrja á því að skilgreina hvað klám sé.

Þótt ég sé afskaplega hrifinn af Sóleyju þá held ég að það sé ekki rétt leið sem hún fór í Silfrinu í dag. Stundum þegar ég ætla að setja ofan í fólk í umræðum um eitthvað sem tengist efnahagsmálum segi ég að ég sé hagfræðingur og viti þ.a.l. betur. Að málið sé þar með útrætt. (Ég læt það reyndar oftast ekki fylgja með að ég sé reyndar ekkert búinn með hagfræðimasterinn minn en hvað um það.) Mér finnst þetta jafnan frekar fyndið enda ekki meint sem annað en gott grín. Bæti þá jafnan við setningu Bills Murray í Ghostbusters: “Back of man, I´m a scientist”.

En Sóley fór þessa leið í Silfrinu í dag og ítrekaði hana á blogginu sínu í kvöld og það í fullri alvöru. Með vísan í Wittgenstein verð ég að andmæla. Orðið eða hugtakið klám virðist nefnilega vera ansi mikið á reiki í hugum mjög margra. Það er ekki nóg að sérfróðir skilji orðið og merkingu þess. Það þarf sameiginlegan skilning sem flestra. Fólkið sem talaði saman í Silfri Egils í dag virtist t.a.m. allt vera að tala um sitthvorn hlutinn. Eða svo gott sem.

Auðvitað á einhver sem er með þá menntun og þekkingu sem Sóley er með að koma með greinargóða skilgreiningu á því um hvað hún er að tala þegar hún segir orðið klám. Það hvarflar ekki að mér að sú skilgreining yrði endanleg eða fullkomin eða myndi ná utan um hvað allir aðrir eru að meina en það væri þá a.m.k. grundvöllur til umræðu. Í það minnsta grundvöllur til umræðu um skilgreininguna hennar og hvað ef eitthvað ætti að gera til að sporna við framleiðslu og dreifingu á því efni.

Þar sem að flestir þeir sem hafa gagnrýnt Sóleyju á netinu virðast vera þréttán ára strákar (eða fólk sem hefur þroska og ritfærni á við þrettán ára stráka) held ég að það væri ekki vænlegt að sækja skilgreiningar þaðan. Hver er betri til þess að opna á umræðuna um hugtakið en kynjafræðingurinn Sóley?

—

Horfði áðan á aðra góða konu í sjónvarpinu. Halla var rosa fín að venju í kastljósi Evu Maríu.

—

Í þessum mánuði eða byrjun þess næsta ætlar kompaníið að bjóða mér í trip. Það stefnir allt í að við förum í vínhéröðin í Kaliforníu. Verst að ég drekk yfirleitt bara bjór og romm. Kannski að maður geri undantekningu.