Lexluthor1000

Því miður fengum við ekki íbúðina sem við sóttum um um daginn. Undanfarna daga höfum við þessvegna verið á sífelldum þvælingi um borgina að skoða íbúðir. Hingað til hefur alltaf verið eitthvað eitt sem hefur leitt til þess að við höfum ekki getað/viljað taka íbúðirnar.

—

Á þessum þvælingi hef ég komist að því að flest, ef ekki öll, hverfin á Manhattan eru þannig að ég get vel hugsað mér að búa í þeim. Hinsvegar þarf maður ekki að fara langt inní Brooklyn til að komast á staði sem eru ekki mjög spennandi dvalarstaðir í lengri tíma. Flest hverfin eru hinsvegar skemmtileg á sinn hátt.

í dag fórum við t.a.m. í projects blokkir þar sem enga hvíta var að sjá. Húddið kalla þeir það á blökkumannamáli.

NYPD skaut víst um 40 skotum á hóp af svörtum mönnum á þessum slóðum um daginn. Einn þeirra átti að gifta sig daginn eftir. Hann dó. Nokkrir vinir hans eru í tómu á spítala. Þeir voru allir óvopnaðir. Svarti maðurinn er náttúrulega kreisí yfir þessu. Einhver umræða hefur verið um að upp gæti komið annað Rodney King mál með tilheyrandi uppþotum og skemmtilegheitum.

Ég var nokkuð viss um að flestir í húddinu sem ég heimsótti væru packin´ þannig að ég reyndi að forða mér í snatri áður en ég fengi cap í rassinn fyrir að vera whitey.

Hinum megin við götuna við húddið byrjaði hinsvegar gyðingahverfi. Þar voru allir karlmenn svartklæddir, með krullulokka og pípuhatta. Flestar merkingar og auglýsingar í hverfinu voru bara á hebresku, skólabílarnir þar með taldir. Ég get ímyndað mér að þetta hafi svipað til Auswitsch á sólríkum degi.

—

Það virkar víst ekki að hringja ókeypis í farsíma í USA í gegnum Skype ef maður býr ekki á í landinu þannig að síðasta færsla var tóm vitleysa.

—

Lestarkerfið í NY er eitt það besta í heimi. Þegar talað eru um heimilisföng hér fylgir alltaf hversu langt er á næstu lestarstöð. Því miður eru hinsvegar fáar lestarstöðvar aðgengilegar. Þrátt fyrir það fundum við samt eina um daginn, skoðuðum kortið og ákváðum að ferðast með henni á aðra stöð sem var merkt hjólastólavæn. Þegar þangað var komið kom í ljós að einungis ein braut af fimm var með lyftu og það var að sjálfsögðu ekki brautin sem við vorum á. Eina lausnin var að fara aftur til baka á lestarstöðina sem við komum frá.

Sem betur fer eru strætóarnir aftur á móti allir aðgengilegir. Strætóleiðirnar eru líka þannig að það er nokkuð auðvelt að komast hvert sem er á Manhattan með tveim strætóum. Á daginn eru yfirleitt bara nokkrar mínútur milli ferða. Eini gallinn er að þeir stoppa á að meðaltali öðruhverju blokki þannig að þetta er ekki fljótasti fararmátinn.