kolbeinn

Fyrir nokkrum árum var ég búinn að fá leið á bókum. Ekki öllum bókum, aðeins þeim sem mætti kalla alvarlegar, eins fáránlegt og það hugtak er nú. Ég var einfaldlega búinn að fá leið á því að lesa fallegar línur um lífið og tilveruna, nennti ekki lengur að velta mér upp úr textanum sem slíkum.

Þetta var nokkur breyting fyrir mig enda hef ég lesið bækur af öllum sortum og stærðum síðan áður en ég byrjaði í skóla - og ég byrjaði fjögurra ára, svona rétt til að monta mig. En ég hafði allt í einu fengið nóg af þessu. Maður ætti ekki að lifa lífinu endalust í gegnum einhverjar bækur. Svör fengin í bókum væru engin svör.

Ég pakkaði öllu bókasafninu mínu saman í fáránlega marga kassa og kom þeim fyrir í geymslu. Síðan hef ég haft eina bókahillu heima og í henni eru 3 af 5 hillum auðar, af bókum í það minnsta. Ég keypti mér reglulega einhverja heilalausa krimma, fékk mér bókasafnskort og náði í fleiri slíka svo ég færi nú ekki á hausinn; því ekki minnkaði lestrarþörfin. Það var aðeins lesefnið sem breyttist.

Smám saman hefur þetta verið að breytast. Ein og ein bók fór að læðast með í bókasafnsferðunum og ég las eina og eina bók um jól sem ég var ekki til í að henda frá mér um leið og ég lauk henni.

Í vetur sprakk síðan stíflan. Ég held ég hafi aldrei lesið jafnmikið af bókum á einhverju tímabili í mínu líf - kannski utan menntó. Ja, nema kannski nú í sumar. Reglulega fer á á bókasafnið og les allt frá 19. aldar smásögum til ljóðrænna nútímabókmennta. Og allt á milli. Nú er það til dæmis Dagur Sigurðarson sem heillar mig.

Því ég hef eiginlega komist að því að maður á að leita svaranna í bókum. Það er mun þægilegri staður að finna þau en í lífinu.