Þetta kallar maður samviskusemi í gagnrýnenda. Bara svona ef einhver hefur misskilið dóminn og haldið í honum vera eitthvert hól. Og leikstjórinn rétt búinn að sætta sig við eina og hálfa stjörnu.
Leiðrétting
Vegna mistaka birtist röng stjörnugjöf með dómi um myndina Make it Happen í DV í gær. Myndin fékk þar eina og hálfa stjörnu en átti í raun að fá hálfa.
Yfir þessu er hægt að skemmta sér lengi enda Zappa mikill snillingur. Sumt er algjör snilld, annað bara bull.
Nú eru silfurstrákarnir okkar komnir heim frá Peking og… nei mig langaði bara að prófa að byrja eins og hver og einn einasti pistlahöfundur landsins um þessar mundir. Nenni samt ekki að halda áfram með það.
Þess í stað ætla ég að skrifa um okkur feðgana sem dreymir um að vera aktívistar. Við erum mikið búnir að ræða um að við þyrftum að fá Palla til að útbúa límmiða fyrir okkur. Á þeim stæði umhverfissóði og við myndum nýta okkur þá í herferð okkar gegn risastórum útblástursmengandi jeppum.
Við myndum líma þá á rúður jeppanna, þannig að ökumenn þeirra þyrftu að gefa sér tíma til að plokka límmiðann af og fengju þannig réttláta refsingu fyrir fallusarduld sína sem brýst út í risaútblástursfabrikkunum og plásstakandi flekunum sem eru okkur hinum til óþæginda og öllum í raun til óþurftar.
Mögulega fæst Páll í það, þó hann hafi hvatt okkur til að lykla þetta frekar í bílana, og þá getum við feðgar orðið aktívisar. Lyklarnir eru sennilega einfaldari leið, ekki síst vegna þess að okkur yrði án efa núið um nasir að menga umhverfið með pappírnum.
Annars virðist vera órjúfanleg tenging á milli stærðar jeppanna og þeirrar bjargföstu trúar eigenda þeirra að gangstéttir borgarinnar séu þeirra einkabílastæði. Það er trauðla (trauðla er sett hér í stað varla vegna fjölmargra áskorana) til sá maður sem þarf að hífa sig upp í bílinn sinn sem ekki leggur á miðjum gönguleiðum okkar feðga.
Húsfaðir í Vesturbænum hefur talað.
Nú er Obama búinn að velja Joe Biden sem varaforsetaefni. Ekki hafði ég hugmynd um hver Biden var. En þar sem ég þekki mann sem les internetið daglega - þá meina ég ekki að hann kíki á internetið, hann les allt það sem kemur á internetið daglega eins og aðrir lesa blöðin spjaldanna á milli - veit ég núna ýmislegt um hann.
Ég veit til dæmis að hann var einn helsti hvatamaður fyrir lögum um gjaldþrot sem þingið samþykkti að endingu eftir mikla baráttu árið 2005. Bill Clinton hafði í tvígang beitt neitunarvaldi gegn lögunum, en Biden barðist fyrir þeim og barðist gegn öllum breytingum á þeim.
Eins og lesa má um hér gera lögin almenningi sem er í fjárhagsvandræðum erfiðara að lýsa sig gjaldþrota. Þau einfalda leigusölum að bera gjaldþrota leigjendur út og þau einfalda milljónamæringum að fela ótakmarkað magn af peningum í sjóðum.
Repúblikanar munu seint veifa þessu framan í Biden - enda studdu þeir allir frumvarpið. Clinton vissi hins vegar sem var að mikill meirihluti þeirra sem lýsa sig gjaldþrota í Bandaríkjunum er tekjulágt fólk sem berst í bökkum. Ekki milljónamæringar að losna við að standa við skuldbindingar sínar; þrátt fyrir að stuðningsmenn frumvarpsins hafi sumir látið sem svo væri. Meðaltekjur þeirra sem lýsa yfir gjaldþroti eru innan við 30 þúsund dalir á ári. Þess vegna vetoaði Bill Clinton frumvarpið.
Eins og hér má sjá var Biden sá eini þeirra sem gaf kost á sér í forkosningum Demókrata sem studdi frumvarpið. Obama, Clinton, Dodd og Kucinich voru öll á móti frumvarpinu. Biden er hins vegar frá Delaware, en þar eru höfuðstöðvar margra kreditkorta- og fjármálafyrirtækja.
Nú er spurning hver áhrif Biden mun hafa á stefnu Obama. Mark Steel sagði einu sinni að Obama hefði ekkert að óttast nema Obama. Nú er að sjá hvað gerist.
Alveg er þetta merkilegt með þjóðerniskenndina. Maður rífur sig upp fyrir allar aldir til að horfa á menn sem maður þekkir ekkert, hefur ekki einu sinni hitt, kasta bolta í mark. Allt af því að þeir eru fæddir á sömu eyjunni og ég.
Hún er merkileg umræðan sem á sér stað um niðurrif húsa á Laugaveginum þessa dagana. Allir þeir sem ekki vilja rífa annaðhvert hús eru sakaðir um óforbetranlega verndunarstefnu. Á sama hátt er þeim sem finnst sársaukalaust að einhver hús hverfi fyrir öðrum borið á brýn að bera ekki virðingu fyrir hinu gamla, vilja bara nýtt, nýtt, nýtt.
Þetta ætti nú svo sem ekki að koma á óvart, svona virðist umræðan vera hér meira eða minna.
Mér finnst hins vegar merkileg röksemdafærslan sem vottar af hjá Agli Helgasyni og fleirum. Hún er á þá leið - með heilmikilli einföldun - að séu hús ljót megi rífa þau; burt séð frá því hver sagan á bak við þau sé.
Þetta er skringilegt viðhorf um margt. Þetta setur niðurrif húsa gjörsamlega undir smekk samtíðarmanna hverju sinni. Einhverjum kann að þykja þau hús sem Agli og co. þykja flott núna - skelfileg eftir 20, 30, 40, 50, 100 ár. Má þá rífa þau eingöngu þess vegna?
Eitt þeirra húsa sem Egill tínir til á heimasíðu sinni sem dæmi um forljót hús - og liggur í orðum hans að megi rífa - er Kjörgarður. Stórmerkilegt hús með stórmerkilega sögu. En af því að einhverjum finnst það ljótt akkúrat núna, þá má víst rífa það.
Alveg er ég viss um að fullt af fólki finnst Bernhöftstorfan ekkert sérstök og hefði alveg verið til í að rífa hana fyrir nýtískuhús. Svo má líka vel vera að Laugavegur 4 og 6 verði slík glæsihús eftir uppbyggingu að menn muni fagna því í lengstu lög að þau voru ekki rifin.
Ef menn ætla ekki að líta á heildargötumynd - ef hún er þá til - sögulegt mikilvægi, eða einfaldlega skemmtilega sögu húsanna sjálfra; heldur láta smekk samtíðarinnar ráða - þá er einfaldast að halda einfaldlega skoðanaknnun. Er þetta hús fallegt eða ljótt? Ef svarið er ljótt: vesgú rífið það.
Nú hef ég náð þeim standard í blaðamennsku að Björn Bjarnason er farinn að skamma mig á heimasíðu sinni. Alltaf er maður á uppleið. Þar kallar Björn umkvartanir fyrri borgarstjóra vegna ummæla hans sjálfs spuna í mér. Alltaf lærir maður eitthvað nýtt.
Síðan tekur hann alls óskylda grein, eftir allt annan blaðamann, og nefnir það sem dæmi um málflutning sem minnir á R-listann sáluga. Til að geta sagt að ég hafi verið í honum. Heldur þykir mér langt seilst.
Jæja nú er maður orðinn smáborgari. Í dag hringdi ég á lögguna - í fyrsta skipti á ævinni held ég - eftir aðstoð.
Þegar ég kom heim úr Þjórsárdalnum var galopið niðri. Það er síður en svo óvanalegt. Þegar upp var komið sá ég að hurðin á skápnum í stigaganginum skagaði einkennilega út. Það er óvanalegt. Enn óvanalegra var að sjá lappir skaga út undan hurðinni.
Þegar nær kom sá ég að þar lá maður, reyndi eins og hann gat að vera í fósturstellingunni, en hurðin - sem hann notaði sem sæng - hamlaði því. Hann umlaði og átti í nokkuð innilegum samræðum við hurðina. Eitthvað voru þau ekki sammála því reglulega sparkaði hann í hana svo hún var á nippinu að skjótast burt, hékk á brautinni uppi - þetta er s.s. rennihurð.
Ég reyndi að vekja manninn og koma honum út. Það stoðaði lítt, hins vegar urðu samræður hans við hurðina innilegri. Eftir að hafa hálftosað hann fram úr við dynjandi brak í hurðinni með hann eins og slytti - gafst ég upp og hringdi í lögguna.
Já í lögguna. Í staðinn fyrir að hressa manninn, bjóða honum inn í te og spjall um félagslega kerfið, ja eða bjór og yfirferð um hinn sanna sósíalisma, hringdi ég í verði laganna.
Ég beygi höfuðið í borgaralegri skömm.
- - - - - - -
Kannski ég fari að kveikja aftur á sjónvarpinu. Eftir að hafa lokið við ævisögu Steingríms Hermannssonar er ég nú að byrja á bók Guðna Th. Jóhannessonar um stjórnarmyndunarviðræður í forsetatíð Kristjáns Eldjárns.
Nú hef ég ekki kveikt á sjónvarpinu í ríflega þrjár vikur. Það verður til þess að maður les/heyrir margt magnað sem maður annars ekki hefði orðið vitni að.
Þessi síða sem ég heyrði um á BBC er t.d. mögnuð. Nú er bara að logga sig inn og tjá sig um allt sem maður sér eftir. Nema þegar maður er fullkominn eins og ég; þá er það óþarfi.
Annað magnað sem ég rakst á voru þýðingar Ástráðs og Eysteins á Kafka í Lesbókinni síðasta laugardag. Þær eru frábærar. Þar voru fleiri örsögur og kjarnyrði og áreiðanlega brýt ég öll höfundarlög með birtingu þessa brots úr örsögunni um heimspekinginn sem sat alltaf um börn að leik og eltist við og handsamaði skopparakringlu þeirra:
Hann áleit nefnilega að þekking á öllum smáatriðum, semsagt einnig til dæmis skopparakringlunnar, nægði til þekkingar á hinu almenna. Þessvegna fékkst hann ekki við stóru vandamálin sem honum þóttu óhagkvæm. Væri hið minnsta smáatriði í raun og veru þekkt, þá var allt þekkt, þessvegna fékkst hann eingöngu við kringluna sem snerist. Og alltaf þegar undirbúningur að snúningi kringlunnar hófst, varð hann vongóður um að núna myndi það heppnast, og þegar kringlan tók að snúast og hann hljóp lafmóður á eftir henni, varð vonin að vissu, en þegar hann hélt svo á þessum kjánalega trésnúð í hendinni, varð honum óglatt og óp barnanna, sem hann til þessa hafði ekki heyrt en glumdu honum núna skyndilega í eyrum, hröktu hann í burtu; hann skjögraði líkt og skopparakringla undan klaufalegum svipuhöggum.
Ójá.
Niður með náttúruna, nördum er öllum ofaukið… söng Megas. Ójá. Niður með helvítis náttúruna. Ég er búinn að vera með kvef síðan ég mætti á náttúrutónleikana hjá Björk og Sigur rós. Það er það sem náttúran gefur manni, kvef og slím.
Betur hefði farið hefði ég setið í upphituðu stöðvarhúsi einhverrar virkjunarinnar. Þá hefði ég ekki verið rúmfasatur næstu daga á eftir.