kolbeinn

Það er merkilegt að fylgjast með umfjöllun vestrænna fjölmiðla um deilur Rússa og Úkraínumanna um gas. Hver frétta- og blaðamaðurinn hefur á ábúðamikinn hátt upplýst pöpulinn um að deilan snúist ekki eingöngu um gasverð. Surprise, surprise! Þeir sömu hafa síðan sagt frá þeirri ósvinnu rússneskra yfirvalda að tengja viðskipti og stjórnmál saman með þessum hætti.

Ég veit ekki betur en að það sé nokkuð landlægt að tengja saman viðskipti og stjórnmál. Íslensk stjórnvöld hafa t.a.m. legið undir ámæli fyrir aukin viðskipti við Kína vegna stjórnmálaástandsins þar í landi. Bandaríkin hafa undantekningarlaust dregið úr viðskiptum við lönd í S-Ameríku þar sem vinstrimenn komast til valda, ég tala nú ekki um ef þeir taka við af einhverjum CIA gæðingum. Augljósasta dæmið er svo að sjálfsögðu viðskiptabann Bandaríkjanna á Kúbu sem hefur staðið í hálfa öld - eingöngu af pólitískum toga spunnið.

Vesturveldum finnst hins vegar að annað eigi að gilda um Rússa. Nú er það óumdeilt að Úkraínumenn fá gasbyrgðir frá Rússlandi langt undir markaðsvirði og er það arfleifð pólitískra tenginga frá Sovéttímanum. Núverandi stjórnvöld í Úkraínu hafa æ meira viljað slíta tengslin við Rússland og halla sér í vestur, t.a.m. með samvinnu við Nató. Af hverju ættu rússnesk stjórnvöld að láta ríki sem þeim finnst vera þeim heldur mótdræg njóta sérstakrar viðskiptavildar? Af hverju reka Vesturveldin upp ramakvein yfir því að Rússar vilji láta markaðinn ráða verðinu í viðskiptum ríki sem þeir líta ekki lengur á sem sérstakan vildarvin sinn?

Vesturlönd hafa lengi notað viðskipti í pólitískum tilgangi. Það þýðir því ekki að fara í fýlu þegar aðrir gera hið sama.

Las Argóarflísina yfir jólin. Það er langt síðan ég las svona góða bók. Ég varð æ meira hissa eftir því sem leið á lesturinn og ætlaði ekki að trúa því að í raun væri hún svona góð en það var hún sannarlega. Annars er d-takkinn á tölvunni minni bilaður og því sjá glöggir lesarar að lítið er um orð í færslunni sem fela þann staf í sér. Þetta er í annað skipti sem sá takki bilar - ég kenni æsingi sonar míns í Fifa þar um.

Var að klára Mannorðsmissi Katrínar Blum. Eða: Hvernig ofbeldisverk verða til og hvað af þeim getur leitt eftir Heinrich Böll. Hann skrifaði hana 1974 sem gagnrýni á tímaritið BILD-Zeitung og vinnubrögð þess, en hefði getað skrifað hana núna sem gagnrýni á Hér og nú og Eirík Jónsson. Einhver góður maður ætti að færa Eiríki bókina að gjöf og fara yfir það með honum hver boðskapur hennar er.

Við Kristján fórum í gær með Óttar upp að Reynisvatni að veiða. Það var ótrúlega gaman að sitja á bát í stillunni í gær og henda einhverjum járnstykkjum bundnum í girni út í vatn. Eins og sönnum náttúrusinnum sæmir trufluðum við fiskana ekki og það sem við komumst næst því að veiða fisk var þegar við höfðum næstum siglt einn niður.

Þar sem maður situr á þóftunni (sjóaralingó!) er ekki annað hægt en að leiða hugann að útþenslu Reykjavíkurborgar. Þegar við gerðum hlé á veiðinni til að fara í land og næra okkur reyndum við að taka mið af umhverfinu svo við fyndum miðin aftur. Við gátum miðað við byggingarkrana og blokkir í norður, símalínur í suður og bílaröð í austur. Enda fundum við miðin svikalaust (þó kannski eigi maður ekki að tala um mið þegar maður veiðir ekkert?).

Það er ekki langt síðan við feðgar vorum staddir upp í Heiðmörk og við Helluvatn. Þar er steinsnar í nýjasta hverfi borgarinnar og blokkarklessurnar úr Kópavogi standa vörð yfir útivistarfólki.

Nú getur vel verið að barátta fyrir náttúru í og við borgarumhverfið sé vonlaus. Ég hef heyrt miklar fjallageitur halda því fram. Mér finnst útþensla byggðarinnar hins vegar taka út yfir allan þjófabálk. Nýjasta hverfi borgarinnar er fyrirhugað í hlíðum Úlfarsfells, ég get ekki einu sinni ímyndað mér hversu langt það er frá því sem enn er af þrákelkni kallað miðbærinn.

Þetta getur ekki verið eðlilegt. Á meðan flennistórir blettir í borginni standa lítt eða ekki notaðir flengjumst við upp um fjöll og firnindi með byggðina. Þá held ég væri gáfulegra að koma upp alvöru borgarbyggð í einhverjum hverfum með vel þéttri byggð. Nýta Vatnsmýrina sem mér sýnist borgaryfirvöld vera að heykjast á. Hætta að hlusta á landsbyggðarlobbíið, sem fær mikinn meirihluta af fé til samgöngumála í sinn skerf þannig að allar leiðir til og frá borginni eru stíflaðar. Ekki nema von að fólk á landsbyggðinni heimti að því sé flogið beint í 101 til að losna við umferðina. Ég hef aldrei skilið fólk eins og fyrrum sveitunga mína á Siglufirði sem geta keyrt tímum saman á næsta flugvöll fyrir norðan en heimta svo með þjósti að fá að lenda á Austurvelli. Og alltaf teygist á borginni og umferðin eykst.

Jæja nenni þessu rausi ekki lengur. Mórallinn er sennilega að maður á ekki að fara í veiðiferðir því þá fer maður að hugsa of mikið.

Ég játa það að hingað til hef ég dáðst nokkuð að því hvernig bresk stjórnvöld hafa hagað málum eftir hryðjuverkin um daginn. Meira að segja Tony Blair, sem ég man nú ekki eftir að hafa dáðst að áður, hefur hagað sér nokkuð skynsamlega. Í stað þess að hrópa á blóð og segja menn annað hvort með þeim eða á móti, heyrðist mér Blair ræða af nokkurri yfirvegun um það að komast að rót vandans. Gott ef ekki var minnst á fátækt og skelfilegt ástand í ýmsum arabaríkjum sem þyrfti að taka á.

Nú heyrist mér hins vegar að Bretar hafi ákveðið að höggva í sama knérunn og stjórnvöld ýmissa annarra vesturvelda. Í það minnsta hefur nú heyrst af hugmyndum um það að hljóðrita öll símtöl þannig að hægt verði að ganga að þeim vísum í gagnabanka ef með þarf. Enn fleiri persónunjósnir hafa einnig verið boðaðar.

Mér fannst hryðjuverkin ekki sýna fram á annað en að þær aðferðir sem hingað til hefur verið beitt gegn óskilgreindum hryðjuverkamönnum duga ekki lengur til. Þá þarf ekki að herða þær aðgerðir, það þarf að finna upp nýjar. Þannig tel ég nokkuð ljóst að alveg sama hve mikil öryggisgæsla verður, ef ekki á að breyta samfélaginu í öryggisfangelsi munu menn sem tilbúnir eru að fórna lífi sínu geta gert það og tekið aðra með sér. Þá held ég að það hafi lítinn fælingarmátt fyrir þá sem ætla að sprengja sig í loft upp hvort til séu hljóðrituð símtöl þeirra eða ekki.

En hugmyndaleysi vestrænna stjórnvalda ríður ekki við einteyming. Fleiri löggur, meiri hleranir, aukið eftirlit, frekara inngrip stjórnvalda í daglegt líf fólks. Það eru einu svörin. Ég vona þó að svo verði ekki. Vonandi munu raddir skynseminnar verða ofan á og endurskoðun heftast á stefnu vesturvelda í miðausturlöndum. Vonandi verður stuðningur við Ísraelsríki endurskoðaður, helst afnuminn. Vonandi verður reynt að gera líf ungs fólks í ríkjunum mannúðlegra með öðru en sprengjum í nafni stríðs gegn hryðjuverkum.

Jæja þá hefur það gerst sem ég hélt að aldrei mundi gerast. Eftir gríðarlega innri baráttu er ég kominn með bloggsíðu. Eftir að hafa hlustað á Stefán mæra fyrirbærið árum saman, þusað gjarnan yfir því á móti, hef ég látið undan innri hvötum. Ekki er maður meiri maður en þetta.

Og þá hef ég náttúrulega ekkert að segja.

Og þó. Horfði á Stefán, Hrannar og Guðjón Ólaf í Kastljósinu. Það var sérstakt. Stefán og Guðjón voru mjög ákveðnir í að segja ekki neitt, Hrannar reyndi hins vegar að koma því til skila að hann væri opni, nútímalegi maðurinn í hópnum. Enda í Samfylkingunni. Hafði hins vegar lítið til málanna að leggja. Enda í Samfylkingunni. Áberandi lítið hafði hann að segja um upprifjun Stefáns á jafrnæðisreglu þeirri sem í hávegum var höfð hjá R-listanum 1994. Það er kannski ekki skrýtið í ljósi þess að Hrannar hefur hingað til litið á sig sem einn af feðrum Reykjavíkurlistans vegna skoðanakönnunarinnar alræmdu. Honum fannst greinilega ekki mjög gaman að hlusta á Stefán rifja upp jafnræði liðins tíma. Það fannst mér hins vegar.