kolbeinn

Í glugganum á Vesturgötunni situr afrísk kona og býður heiminn velkominn í faðm sinn. Hún situr útglennt og allsnakin og sjálft lífið á upphaf sitt í skauti hennar. Þess vegna býður hún því að koma þangað aftur, æski það þess.

Við afríska konan höfum upplifað ýmislegt. Fundum okkar bara fyrst saman í Jóhannesarborg þar sem gömul kona með vindil skar hana út í trjáplötu. Þeir sem hafa lesið Pétur Gunnarsson standast aldrei gamlar konur með vindil og við urðum ásátt um að afríska konan fylgdi mér heim. Síðan hefur hún vakað yfir mér með sinn útbreidda faðm. Hún hefur hrakið svipi svefnrofanna burt og blikkað hughreystandi þegar raunveran nær tökum á vitundinni. Þó suðrænn hiti hennar eigi ekkert í norrænan kulda mörunnar, yfirgefur hún engan á slíkum ögurstundum.

Stundum er eins og enginn sjái afrísku konuna, þegar gestir koma í íbúðina láta þeir stundum eins og hún sé ekki til. Eins og þeir sjái hana ekki. Eins og það sé ekki sjálf heitmey heimsins sem situr í glugganum og býður þeim faðm sinn. Einstaka tekur þó eftir henni og fær að heyra um uppruna hennar.

Þessi afríska kona sem vakir yfir frjósemi tilverunnar sefur hins vegar aldrei. Hún horfir sínum kipruðu augum út í heiminn dag og nótt og veit sem er að allt tal um línulegan tíma er þvæla. Í henni sameinast viska aldanna, sjálfur lífsmáttur upphafsins á bústað í nafla hennar. Með nokkrum hnífsbrögðum tókst vindilpúandi konunni í Jóhannesarborg að fanga eilífðina í við.

Afríska konan er vinur minn.

This entry was posted on Wednesday, August 26th, 2009 at 3:26 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.