skjól frá víli og voli
Þegar víl og vol nútímans og Icesave og kreppunnar og allra þeirra flækja sem öllu fylgir keyrir um þverbak, er gott að glugga í gamlar skruddur. Þar finnur maður til dæmis svona lýsingar:
Ó, já. Nokkur var hann nú á velli, þó ekki væri hann ýkjaleggjalangur - og ekki var andlitið á honum nein afmán - með sápugljáandi kinnar og nýgreitt skegg. Þeir gerðust svo sem ekki reffilegri, þeir sem kvenfólki þóttust boðlegir, bæði í Straumavík og annars staðar, gráir í gegn, margir hverjir, og flatir og óverulegir - með skröltandi beinpípurnar innan í buxnarýjunum… Enda var svo sem ekki hætt við, að hún Aníta sneri í hann skutnum, ef hann á annað borð gerði sig líklegan til að leggja að henni. En það var heldur hitt: Hann var eins og steinblindur á því auganu, sem að henni vissi - og það aðburðalaus, að margur hefði mátt halda, að hann efði ekki smakkað nokkurn ætan bita í uppvextinum, hvað þá svartfuglsegg eða ljós kettægju… O, jæja, jamm. Og það var nú svo. En ef guð gæfi henni Kristrúnu gömlu lífið og þetta heilsuslitur, þá mátti vaðmálið togna, ef hún gæti ekki komist það langt með þau þokkahjúin, minnsta kosti þegar færi að dimma nóttina, að óstjórnin tæki þá við og gerði það, sem eftir væri. Aldeilis róleg, Anítutetur. Hann reigsar nú, hann Falur Betúelsson, en svo kynni að fara, lambið mitt, að hann tyllti á þig meira en naumustu gómunum…