sumar
Í tvígang var ég með erindi í þáttaröðinni Á sumarvegi. Í fyrra skiptið var yfirskriftin áhrifavaldar, en í hið seinna eftirminnilegt sumar. Ég fléttaði öll þau sumur sem stóðu upp úr í minninu saman í eina hugleiðingu. Og þar sem sjálfhverfan hefur aftur náð yfirhöndinni í mér og ég er farinn að blogga, birti ég hér niðurlag þess þáttar, en hann var fluttur í fyrra:
Og enn heldur það áfram þetta endalausa sumar. Það er næstum eins og það fylgi manni út í það óendanlega. Einn daginn éturðu orma úti í sandkassa, þann næsta eru hjálpardekkin tekin af og þú hjólar næstum fyrir ruslabílinn á Dalvík, þá húkkarðu þér far til Akureyrar – rogginn sjö ára finnst þú eiga heiminn – fyrr en varir ertu kominn í Hafnarfjörð að veiða kola sem þú þorir ekki að drepa fyrr en á þig rennur æði og eins og hendi sé veifað ertu að elta félaga þína í Paul og hinum gömlu síldarverksmiðjunum á Siglufirði. Lífið pikkar í öxlina á þér og þú ferð að vinna, lærir að salta og svo á tækin, stelst í smók undir bryggjunni við SR, en ert varla búinn að drepa í þegar þú ert kominn í byggingarvinnu í Kópavogi. Lýgur þig veikan svo þú getir beðið í röð eftir tónleikum Dylan og veist ekki fyrr en sjálft Ríkissjónvarpið er búið að varpa glæp þínum á skjái allra landsmanna – og verkstjórans líka – með sniðugri frétt um fólk í biðröð. Og Dylan er ekki búinn að slá lokatóninn fyrr en þú ert kominn með bekknum þínum á sólarströnd í Portúgal, stekkur upp í lest með félaga þínum eitthvað út í buskann á inter-rail kortum vinkvenna ykkar – þú Mister Jóna Vigdís, hann Mister Rakel – og þú stígur út úr lestinni í vélsmiðjunni, orðinn stúdent og heimurinn framundan. Liggur á Arnarhól og gaular Megas í sumarsólinni seint um nótt, eða snemma um morgun – það er engin nótt og enginn morgun í þessu eilífa sumri – stendur upp og ert kominn á flakk um Evrópu. Einn með bakpokann og óbilandi þörf fyrir hreyfingu. Að flakka, færa sig, sjá eitthvað nýtt, ganga um. Hver ný borg sem sigur, ný upplifun, ný reynsla. Stekkur upp í lest í Vín og stígur út í íslenskt sumar, háskólanemi á leið á sjóinn á ný. Og varla hefurðu komið síðasta kassanum niður í lest en þú ert útskrifaður; ert með gráðu og átt að vera orðinn fullorðinn, kominn í vinnu og karríerinn framundan. Ert niðursokkinn í verkefni og þegar þú lítur upp ertu í sumarfríi í Þjórsárdal; þú ert ekki lengur einn, fleira fólk er í heiminum þín vegna, fleiri líf, fleiri manneskjur með eigin sumur.
Og áfram heldur það þetta eilífa sumar, hlustendur góðir. Þið þurfið ekki annað en að líta út um gluggann. Vel má vera að það rigni á ykkur, kannski blæs um ykkur og kannski er hrollur í ykkur. En kannski skín sólin og þið liggið og andið að ykkur lífinu úr grasinu, eða bölvið ofan í lyklaborðið, eða logsuðutækið, muldrið í prestkragann eða pokann sem geymir dósirnar ykkar.
Hvar sem þið eruð þá hefur sumarið náð ykkur. Þetta endalausa sumar sem er eftirminnilegasta sumarið okkar allra. Sumarið okkar sem ber okkur áfram að næstu minningu og næstu. Og þegar þær þrýtur lýkur sumrinu og við verðum vonandi södd og sæl, kannski eilítið sólbrennd og finnst fínt að komast úr sólinni í skuggann.
En þangað til skulum við leggjast aftur í grasið, best er að vera á Arnarhóli með vini sínum og klukkan má vel vera orðin margt. Horfum á sólina sem tekst aldrei alveg að sleppa hendi af okkur á þessu sumri okkar, það er alltaf eitthvað nýtt og spennandi að gerast sem hún má ekki missa af, og tökum undir með Megasi og syngjum um sveitina. Því í sveitinni er alltaf sumar. Og ef við kunnum ekki nema fyrstu tvær línurnar er það allt í lagi. Við félagarnir höfum oft sýnt fram á það.