kolbeinn

Mér finnst ansi merkilegt að skynja reiðina í samfélaginu og hve fólk er tilbúið til að láta hana í ljós. Menn mæta á mótmæli og alls kyns fólk réttlætir hluti sem það hefði fordæmt fyrir ári síðan. Hvað þurfti til svo að þetta gerðist?

Ýmislegt hefur dunið yfir þjóðina sem hefur ekki vakið svona reiði. Við höfum horft aðgerðarlaus upp á neyðarlög skellt á stéttir í verkfalli - grundvallarrétti þeirra s.s. kippt frá þeim -, ljósmæður voru vikum saman í verkfalli sem setti fæðingar í landinu í uppnám, við höfum horft á fólk flýja úr umönnunarstéttum þannig að ekki hefur verið hægt að manna þá staði sem við sendum börnin okkar á, við höfum sem þjóð tekið þátt í að drepa fjölda fólks úti í heimi, við höfum horft upp á hungursneyðir og hamfarir án þess að kippa okkur mikið upp við það.

Þegar bankakerfið hrundi hér á landi og ljóst var að þjóðin yrði gríðarlega skuldsett og þeir sem áttu inni á ákveðnum reikningum fengju það ekki allt til baka varð allt vitlaust. Þegar fólk hafði ekki lengur efni á lífinu sem það þekkti og allt hafði hækkað upp úr öllu valdi, varð allt brjálað.

Ég átta mig á því að allt hrundi og fólk er virkilega illa statt, við höfum aldrei séð áður slíka kreppu og það allt; engu að síður er það staðreynd að það voru peningar sem hreyfðu við fólki. Það var ekki siðferðis- eða mannúðarmál; það var hið aldagamla hreyfiafl peningar.

Kannski er það ekkert merkilegt, þó mér finnist það nú reyndar.