smábbi
Jæja nú er maður orðinn smáborgari. Í dag hringdi ég á lögguna - í fyrsta skipti á ævinni held ég - eftir aðstoð.
Þegar ég kom heim úr Þjórsárdalnum var galopið niðri. Það er síður en svo óvanalegt. Þegar upp var komið sá ég að hurðin á skápnum í stigaganginum skagaði einkennilega út. Það er óvanalegt. Enn óvanalegra var að sjá lappir skaga út undan hurðinni.
Þegar nær kom sá ég að þar lá maður, reyndi eins og hann gat að vera í fósturstellingunni, en hurðin - sem hann notaði sem sæng - hamlaði því. Hann umlaði og átti í nokkuð innilegum samræðum við hurðina. Eitthvað voru þau ekki sammála því reglulega sparkaði hann í hana svo hún var á nippinu að skjótast burt, hékk á brautinni uppi - þetta er s.s. rennihurð.
Ég reyndi að vekja manninn og koma honum út. Það stoðaði lítt, hins vegar urðu samræður hans við hurðina innilegri. Eftir að hafa hálftosað hann fram úr við dynjandi brak í hurðinni með hann eins og slytti - gafst ég upp og hringdi í lögguna.
Já í lögguna. Í staðinn fyrir að hressa manninn, bjóða honum inn í te og spjall um félagslega kerfið, ja eða bjór og yfirferð um hinn sanna sósíalisma, hringdi ég í verði laganna.
Ég beygi höfuðið í borgaralegri skömm.
- - - - - - -
Kannski ég fari að kveikja aftur á sjónvarpinu. Eftir að hafa lokið við ævisögu Steingríms Hermannssonar er ég nú að byrja á bók Guðna Th. Jóhannessonar um stjórnarmyndunarviðræður í forsetatíð Kristjáns Eldjárns.