Nú hef ég náð þeim standard í blaðamennsku að Björn Bjarnason er farinn að skamma mig á heimasíðu sinni. Alltaf er maður á uppleið. Þar kallar Björn umkvartanir fyrri borgarstjóra vegna ummæla hans sjálfs spuna í mér. Alltaf lærir maður eitthvað nýtt.
Síðan tekur hann alls óskylda grein, eftir allt annan blaðamann, og nefnir það sem dæmi um málflutning sem minnir á R-listann sáluga. Til að geta sagt að ég hafi verið í honum. Heldur þykir mér langt seilst.
Jæja nú er maður orðinn smáborgari. Í dag hringdi ég á lögguna - í fyrsta skipti á ævinni held ég - eftir aðstoð.
Þegar ég kom heim úr Þjórsárdalnum var galopið niðri. Það er síður en svo óvanalegt. Þegar upp var komið sá ég að hurðin á skápnum í stigaganginum skagaði einkennilega út. Það er óvanalegt. Enn óvanalegra var að sjá lappir skaga út undan hurðinni.
Þegar nær kom sá ég að þar lá maður, reyndi eins og hann gat að vera í fósturstellingunni, en hurðin - sem hann notaði sem sæng - hamlaði því. Hann umlaði og átti í nokkuð innilegum samræðum við hurðina. Eitthvað voru þau ekki sammála því reglulega sparkaði hann í hana svo hún var á nippinu að skjótast burt, hékk á brautinni uppi - þetta er s.s. rennihurð.
Ég reyndi að vekja manninn og koma honum út. Það stoðaði lítt, hins vegar urðu samræður hans við hurðina innilegri. Eftir að hafa hálftosað hann fram úr við dynjandi brak í hurðinni með hann eins og slytti - gafst ég upp og hringdi í lögguna.
Já í lögguna. Í staðinn fyrir að hressa manninn, bjóða honum inn í te og spjall um félagslega kerfið, ja eða bjór og yfirferð um hinn sanna sósíalisma, hringdi ég í verði laganna.
Ég beygi höfuðið í borgaralegri skömm.
- - - - - - -
Kannski ég fari að kveikja aftur á sjónvarpinu. Eftir að hafa lokið við ævisögu Steingríms Hermannssonar er ég nú að byrja á bók Guðna Th. Jóhannessonar um stjórnarmyndunarviðræður í forsetatíð Kristjáns Eldjárns.
Nú hef ég ekki kveikt á sjónvarpinu í ríflega þrjár vikur. Það verður til þess að maður les/heyrir margt magnað sem maður annars ekki hefði orðið vitni að.
Þessi síða sem ég heyrði um á BBC er t.d. mögnuð. Nú er bara að logga sig inn og tjá sig um allt sem maður sér eftir. Nema þegar maður er fullkominn eins og ég; þá er það óþarfi.
Annað magnað sem ég rakst á voru þýðingar Ástráðs og Eysteins á Kafka í Lesbókinni síðasta laugardag. Þær eru frábærar. Þar voru fleiri örsögur og kjarnyrði og áreiðanlega brýt ég öll höfundarlög með birtingu þessa brots úr örsögunni um heimspekinginn sem sat alltaf um börn að leik og eltist við og handsamaði skopparakringlu þeirra:
Hann áleit nefnilega að þekking á öllum smáatriðum, semsagt einnig til dæmis skopparakringlunnar, nægði til þekkingar á hinu almenna. Þessvegna fékkst hann ekki við stóru vandamálin sem honum þóttu óhagkvæm. Væri hið minnsta smáatriði í raun og veru þekkt, þá var allt þekkt, þessvegna fékkst hann eingöngu við kringluna sem snerist. Og alltaf þegar undirbúningur að snúningi kringlunnar hófst, varð hann vongóður um að núna myndi það heppnast, og þegar kringlan tók að snúast og hann hljóp lafmóður á eftir henni, varð vonin að vissu, en þegar hann hélt svo á þessum kjánalega trésnúð í hendinni, varð honum óglatt og óp barnanna, sem hann til þessa hafði ekki heyrt en glumdu honum núna skyndilega í eyrum, hröktu hann í burtu; hann skjögraði líkt og skopparakringla undan klaufalegum svipuhöggum.
Ójá.
Niður með náttúruna, nördum er öllum ofaukið… söng Megas. Ójá. Niður með helvítis náttúruna. Ég er búinn að vera með kvef síðan ég mætti á náttúrutónleikana hjá Björk og Sigur rós. Það er það sem náttúran gefur manni, kvef og slím.
Betur hefði farið hefði ég setið í upphituðu stöðvarhúsi einhverrar virkjunarinnar. Þá hefði ég ekki verið rúmfasatur næstu daga á eftir.