Jæja þá er Evrópumótið í knattspyrnu loks hafið. Ég hef beðið lengi en nú kom að því. Kolbrún Bergþórsdóttir hefur birt sína hefðbundnu grein um læri knattspyrnukappanna. Hún tók smá forskot á sæluna um daginn í sjónvarpspistli í Mogganum, en í dag fór hún alla leið. Á miðopnu íþróttablaðsins fékk hún loksins að velta sér upp úr nöktum (reyndar ekki nógu nöktum að hennar mati) lærum. Verst að Dolli klikkaði á sínum blautu draumum um lærin á Henke.
Ég vissi sem var að rómantísk söguskoðun sjálfstæðisbaráttunnar væri enn við lýði. Ekki þarf annað en að hlusta á hátíðarræður ráðamanna til að sjá það. En að nefnd um ímynd Íslands, stýrt af ungu menntafólki úr framsæknum skólum - eins og ímyndasmíð HR segir til um - eins og Svövu Grönfeldt, skuli láta út úr sér annað eins og þetta hér; það kom mér á óvart:
Fyrstu Íslendingarnir voru fólk sem kom hingað í leit að frelsi og betri lífsskilyrðum. Þjóðin bjó lengstum við kröpp kjör en þegar hún fékk frelsi og sjálfstæði tók hún stökk frá því að vera þróunarland til þess að verða ein ríkasta þjóð í heimi á innan við öld. Íslendingar eru dugleg og stolt þjóð, mótuð af lífsbaráttu í harðbýlu landi. Mikilvægasti menningararfur Íslendinga, íslensk tunga, lifir í máli þjóðarinnar og í bókmenntum hennar.
Þetta gæti verið beint upp úr Íslandssögu Jónasar frá Hriflu. Gott að stjórn sagnfræðingafélagsins hefur sent fosætisráðherra bréf vegna þessa. Fólkið í nefndinni virðist í það minnsta ekki hafa gert sér grein fyrir því að hér á landi hafa verið gerðar sagnfræðirannsóknir síðustu 50 árin eða svo.
Heilinn í manni er merkilegt fyrirbæri. Ég er til dæmis þannig að ég vakna alltaf með eitthvað lag á heilanum. Sonur minn spyr mig reglulega; jæja hvaða lag er það í dag, því undantekningarlaust vakna ég raulandi eitthvað. Oftast gleymi ég því fljótlega en stundum límist það fast.
Hvaða hugrenningatengsl það eru sem koma lagi í kollinn á manni veit ég ekki. Hins vegar kemur veit ég vel af hverju ég söngla alltaf eitt lag þegar við feðgar fáum okkur morgunmat.
Við höfum ekki enn látið af viðskiptum við glæpamennina í Kellog´s og fáum okkur stundum kornflex. Á pakkanum stendur store in a dry place og eru það prýðisgóðar ráðleggingar. Þessi saklausa setning veldur því hins vegar að ég söngla Bohemian Rapsody út í vinnudaginn hvern einasta dag.
Og af hverju? Jú store in a dry place minnir mig alltaf á línu úr því lagi; caught in a landslide og það er nóg til að ég hjóla í vinnuna gaulandi mamma mia, mamma mia… Eða var það þangað til ég fékk i-podinn. Því nú vel ég bara eitthvað annað lag og þurrka herra Kellog´s og herra Mercury úr kollinum. Purrkinn til dæmis.
24 stundir er fínt blað og mér finnst það alltaf vera að batna. Hins vegar er nafnið algjört rangnefni. Blaðið er oft komið heim til mín snemma kvölds og augljóst að því er lokað mun fyrr. Þá kemur það ekki út alla daga vikunnar. Í raun ætti blaðið að heita Brot úr degi.
Í ljósi þessa gríns er sennilega rétt að geta þess að ég vinn hjá Fréttablaðinu.
Hvenær fáum við að gæða okkur á kjetinu af hvítabirninum sem skotinn var fyrir norðan? Menn geta haft hinar ýmsustu skoðanir á því hvort rétt var að fella hann eða hvort hefði átt að leiða hann í taumi til síns heima. Gert er gert. Aðalregla góðra skotveiðimanna á að vera sú að skjóta ekki nema það sem maður étur; og þar af leiðandi að éta það sem maður skýtur.
Nú liggur 250 kílóa skrokkur einhversstaðar fyrir norðan og af honum ætti að fást töluvert magn af eðalkjöti. Hvar getur maður nálgast það?