kolbeinn

Enn og aftur sýnir Mark Steel snilli sína í pólitískum pistlaskrifum. Svei mér ef við þurfum ekki að fara að flytja hann inn aftur. Nú fjallar hann um mótmælin í Tíbet og þau vekja um hugrenningatengsl hjá honum við gömlu kaldastríðsorðræðuna:

The Chinese government may add its flourishes to its justification for brutality, but in general the language is familiar. It’s similar to the line put forward by any empire when faced with an uprising: “an anarchic minority, opposed to progress, funded by outsiders” and so on. Back in the days of the Cold War, this type of scenario led to the most splendid hypocrisy, such as Western leaders cheering heroic trade unionists in communist Poland but supporting the army that was murdering heroic trade unionists in capitalist Chile. But there was another infuriating side to that situation, which is that most people who considered themselves “on the left” had an affection for the communist countries. Speaking to them about some vile dictator in Eastern Europe was like talking to a woman who insists on going out with a grotesque bloke. You’d say “Can’t you see – he starves his population and there’s no free speech and he puts dissidents in gulags,” and they’d reply “Aah but you don’t see the gentle caring side of him like I do.”

Then they’d cheer heroic trade unionists in capitalist Chile but support the army that was murdering heroic trade unionists in communist Poland.

Þennan tíma man ég vel.

Og svo klikkir hann út með þessu:

The marvellous modern twist, however, is that now Western leaders and Rupert Murdoch want to be friends with the Communist leaders of China as well. What a feel-good story it is, communists and captalists finally settling their differences, and realising they have so much in common, such as the desire to shoot teenagers protesting for freedom – and all in the name of freedom.

Snilld!

Fáir eru verr að sér í nútímatónlist en ég og sannast sagna hef ég lítið borið mig eftir því að hlusta á hana. Einn disk á ég þó sem er í miklu uppáhaldi hjá mér. Það er Kvartett um endalok tímans eftir Olivier Messiaen. Mér finnst þetta magnað verk og féll fyrir því um leið og ég heyrði það. Diskinn fékk ég eitt sinn í jólagjöf og held mikið upp á hann.

Nú var í gangi þáttur um Messiean á Rás 1, fínasti þáttur og nú er verið að leika kvartettinn. Rás 1 fær prik frá mér.

Mikið væri gaman ef einhver góður netverji tæki sig til og safnaði saman ummælum þeirra sem vildu Kárahnjúkavirkjun hvað votast. Ég man eftir ótal mörgum greinum, ræðum, kommentum, fréttum, sem allar fjölluðu um hrun efnahagslífsins ef ekki yrði farið í Kárahnjúkavirkjun. Yrði hins vegar af framkvæmdunum væri allt í gúddí.

Ég man líka eftir fjölmörgum gagnrýnendum sem sögðu að Kárahnjúkavirkjun mundi skaða efnahagslífið frekar en hitt. Útflutningsvegirnir myndu líða fyrir hana og þar með gengisþróun.

Og nú er sami kórinn byrjaður. Ef ekki kemur álver í Helguvík og á Bakka er allt á vonarvöl. Sömu menn og sögðu allt á vonarvöl yrði ekki af Kárahnjúkavirkjun standa nú keikir og koma þessu á framfæri kinnroðalaust. Merkilegt.

Ég er búinn að fylgjast nokkuð náið með forvali flokkanna í Bandaríkjunum þetta skiptið. Það helgast líklega af því að ég er með fullt af stöðvum og get séð cnn og hvað þetta heitir heima í stofu. Þetta er allt saman alveg gríðarlega flott, mikið um snertiskjái, jakkafataklædda karlmenn og dragtklæddar konur sem spá og spekúlera, en mikið rosalega er þetta allt innantómt.

Þetta snýst ekki um neitt nema kannanir. Síðan er viðfanginu skipt upp og áhorfendur fá að vita að Hillary sé vinsælust hjá einfættum konum á aldrinum 40-55 með tekjur á bilinu 2 til 3 þúsund dollarar, en Obama skori hátt hjá ungu rauðhærðu fólki sem eigi enn a.m.k. eina langömmu á lífi. Svo tröllríður demógrafían öllu, þessi hópur telur þetta mikilvægast, þessi þetta og hinn hitt.

Aldrei nokkurn tímann stöðva stjórnendurnir orðaflauminn - og þvílíkur flaumur, óbeljandi orðafljót vellur upp úr þeim eins og þeir séu að falla á tíma “sjáið mig, ég tala hratt, ég er klár” - til að velta þessum tölum fyrir sér. Aldrei spáir neinn í það af hverju tekjulágir kjósi frekar Obama, af hverju Clinton fær meira fylgi hjá eldri borgurum. Nei áfram skal keyrt í næstu könnun.

Steininn tók út þegar ég horfði á fréttir af því að íbúar í Brattleboro hefðu samþykkt að forseti og varaforseti Bandaríkjanna væru eftirlýstir menn, ef þeir stigju fæti í bæinn skyldu þeir handteknir og löggæsla bæjarins skyldi reyna að fá þá framselda. Enginn af þessum sérfræðingum velti því fyrir sér hvað það segði að svona tillaga væri samþykkt um tvo æðstu ráðamenn þjóðarinnar. Er þetta í fyrsa skipti sem svona gerist? Hvað segir þetta um stöðu Bush? Og þá um stöðu MacCain sem daginn eftir stóð keikur með Bush og tók við blessun hans.

Nei bandarísku stjórnmálaskýrendurnir kepptust við að minna áhorfendur á að þetta hefði í raun engin lögfræðileg áhrif, óttist ekki. Og svo eru þeir svo skrýtnir í Vermont. Og sérstaklega Brattleboro, þeir hafa nú alltaf verið sér á báti. Já já, þetta er bara þessi venjulega quirkiness í Vermontfólkinu og við höfum ekki tíma til að ræða það því nú er Anderson kominn með nýjar tölur um það hve stór hluti skölllóttra, miðaldra járnvörubúðaaeigenda kýs John MacCain.

Úff! Þegar maður saknar Ólafs Þ. Harðarsonar er mikið að.