kolbeinn

Hryðjuverk eru stóri ótti samtímans. Það er staðreynd, óttinn er til staðar. Menn eins og Egill Helgason og vinir hans í Íslamófóbíunni kalla alla þá sem viðurkenna ekki að hryðjuverk Íslamista séu stærsta ógn sem að okkur steðjar naívista. Á síðu Egils hefur mátt sjá inn í hugarheim þeirra sem óttast, þeirra sem úthrópa þá sem ekki óttast og kalla þá illum nöfnum - menn eru ásakaðir um samúð með hryðjuverkum, heimsku, naívisma, vinstrimennsku (versta skammaryrði Egils & co.) og margt þaðan af verra.

Í þessu ljósi er athyglisvert að skoða tölur yfir fjölda hryðjuverka á þessum “tímum hryðjuverka” sem við lifum á. Hér má sjá að fjöldi hryðjuverka frá 1970 til 1997, (utan 1993) er tæplega 70 þúsund. Fjöldi hryðjuverka frá 1998 til maí 2007 er hins vegar 10 þúsund. Og þá hefur skilgreining á hryðjuverkum verið víkkuð út.

Þetta er semsagt staðreyndin sem við blasir. Hryðjuverkum hefur fækkað, eru rúmlega 4.100 á ári að meðaltali á fyrra tímabilinu, um 1.000 á því síðara. Taka verður fram að meðaltalsreikningur er kannski ekki rétta aðferðin hér, en hún gefur hins vegar einhverja mynd af staðreyndum.
“Tími hryðjuverkanna” var nefnilega áttundi áratugurinn og fram á hinn níunda. Þrátt fyrir að þeir sem ekki sjá upp úr eigin naflaló haldi að nú hafi allt breyst, nú sé tími ógnarinnar, nú verði að verjast… þá sýna staðreyndir að þessir menn eru einfaldlega fórnarlömb eigin fordóma.

Um og upp úr 1970 gekk bylgja hryðjuverka yfir hinn vestræna heim. Ungt fólk, sem sjaldan eða aldrei hafði komist í kast við lögin, steig skrefið frá pólitískum aktívisma og yfir í valdbeitingu. Hryðjuverkamenn í Þýskalandi, Ítalíu og Frakklandi, svo dæmi séu tekin, komu úr miðstéttinni, háskólakrakkar sem fannst rökræður ekki skila neinu og vildu beinni aðgerðir. Þeir tóku upp málstað kúgaðra Palestínumanna og tengsl voru þar á milli.

Japanir áttu sína hryðjuverkamenn og árið 1970 hófu þrjú japönsk ungmenn skothríð á gesti á flugvelli í Ísrael og myrtu 27. Tveir þeirra sprengdu sig síðan í loft upp. Þessi árás varð Palestínumönnum fyrirmynd að sjálfsmorðsárásum - þær koma s.s. frá Japan.

Hryðjuverkamenn IRA og ETA voru mjög aktívir á þessum árum. Í baráttu fyrir sjálstæði landsvæða sem þeir byggðu sprengdu þeir upp bíla, bari, markaði… allt til að vekja sem mesta ógn. Þeir sem voru í London á áttunda og níunda áratugnum þekkja þann ótta sem vofði reglulega yfir. Þá stunduðu Palestínumenn sjálfir hryðjuverk, flugrán voru mjög tíð og allir þekkja árásina á ólympíuleikana.

Til hvers að rifja þetta upp? Jú, nú eru menn svo staðfastir í því að ógnin sé slík nú um mundir að þeir eru tilbúnir til að kasta mannréttindum fyrir róða, tilbúnir til að úthrópa hundruð milljónir manna sem hryðjuverkamenn (vísa í orð Egils Helgasonar um múslímska hryðjuverkamenn) til að tryggja eigið öryggi. Menn sem þekkja söguna vita hins vegar að fátt er nýtt undir sólinni. Þess vegna er svo mikilvægt að við gefum ekki upp okkar eigin mennsku vegna ótta okkar um eigið skinn.

Á dögunum kom nýi nágranninn minn af efri hæðinni til mín. Ég vissi reyndar ekki að ég væri kominn með nýjan nágranna, en parið sem bjó uppi og aldrei sást er greinilega flutt. Nýi nágranninn var greinilega frá A-Evrópu, en hún kynnti sig ekki né sagði frá uppruna sínum. Erindi hennar var að spyrja hvort ég væri nettengdur. Hún og maðurinn hennar ætluðu hvorki að fá sér síma né net, þar sem slíkt væri óheyrilega dýrt hér á landi. Hún vildi því vita hvort hún gæti fengið lykilorðið að þráðlausu tengingunni minni svo hún gæti notað msn og skype-ið.

Ég verð að játa að ég varð nokkuð hvumsa. Þetta er ekki spurning sem ég mundi spyrja einhvern sem ég hefði aldrei séð áður. Hún fullvissaði mig um að þau væru ekkert í niðurhali og þau myndu að sjálfsögðu borga fyrir afnotin. Ég gat einhvern veginn ekki annað en sagt já.

Ég fór síðan að velta því fyrir mér hvort ég hefði sagt já hefði þetta ekki verið útlendingur? Lagði ég mig sérstaklega fram um að vera liðlegur þar sem hér var á ferð kona í ókunnugu landi, ekki vön því að láta íslensk símafyrirtæki ræna sig hýrunni? Var ég að sýna fram á óumræðanlegt víðsýni mitt? Er ég kannski enn frekar að því núna með þessari færslu?

Ég veit það ekki. En auðvitað er þetta eina vitið að sameinast um þráðlausa nettengingu við nágranna sína. Að svara fáránlegum verðkröfum með því að rotta sig saman. Þá þarf að vísu að banka uppá hjá nágrannanum og spyrja um það en ég er ekki viss um að margir hér heima séu undir það búnir.

Var að horfa á borgarstjórann í endursýndu Kastljósi. Þar tekst honum að víkja sér undan spurningum um ábyrgð á Rei-málinu, með því að hann hafi ekki tekið þátt í því á sínum tíma. Þarna vantaði alveg bit í fréttakonuna. Hún átti að benda honum á þá staðreynd að það er í hans skjóli sem Vilhjálmur situr sem oddviti Sjálfstæðismanna í meirihluta. Það hvort hann tók þátt í þessu á sínum tíma, hvort hann var í veikindaleyfi á meðan, eða hvort F-listinn yfir höfuð var bara ekki með í þessu er ekki aðalatriðið.

Ólafur F. ber einn ábyrgð á því að Sjálfstæðismenn eru aftur komnir með formennsku í OR, því getur hann ekki skýlt sér á bak við aðkomuleysi á sínum tíma. Þetta hefði mátt benda honum á í þessu viðtali.

Eitt er að gjamma stanslaust ábúðarfullur eins og Sigmar og halda það bit, annað að láta menn komast upp með svona þus.

Mikið væri gaman ef Sigmar Guðmundsson áttaði sig á því að það er ekki það sama að vera beittur og harður fréttamaður og gjamma stanslaust á viðmælendur sína hraðmæltur þannig að varla skiljist hvað þú segir og leyfa þeim aldrei að klára heilar setningar.

Anti-reykingarfasisminn ríður ekki við einteyming í þessu landi. Það er augljóst að verið er að nota frumvarp sem vernda á fólk fyrir óbeinum reykingum, til þess að draga úr reykingum almennt. Það má vel vera að það sé fínt, en ég skil vel að veitingamenn þessa lands séu fúlir að þeir eigi að standa undir því sjálfir. Menn eiga þá líka að kalla hlutina réttum nöfnum.

Það er á engan hátt til að vernda starfsfólk að ekki megi veri fleiri en þrjár hliðar á útiskýlum fyrir reykingarfólk. Það verndar það heldur á engan hátt að ekki megi taka drykki með sér út í reykingarskýli. Þessi ákvæði eru bara til að gera þeim erfitt fyrir sem hæglega geta komið upp reykaðstöðu.

Eftir því sem árin færast yfir er ég að verða meira á móti algildum boðum og bönnum til að stýra samfélaginu. Þess vegna er ég á móti reykingarfrumvarpinu.

Hallærislegast af öllu er hins vegar þegar Guðlaugur Þór heilbrigðisráðherra kemur vígreifur fram í blöðum og krefst þess að reykherbergi Alþingis verði lokað til þess að þingmenn “gangi á undan með góðu fordæmi.” Bíddu vissi maðurinn ekki af herberginu fyrr en blaðamenn bentu honum á það? Auðvitað gerði hann það. Það var ekki fyrr en fór að bera á óánægju með tvískinnung alþingismanna að ráðherra bregst við, til að bjarga andlitinu. Það heitir ekki að ganga á undan með góðu fordæmi, það heitir að redda sér fyrir horn.