kolbeinn

Hryðjuverk eru stóri ótti samtímans. Það er staðreynd, óttinn er til staðar. Menn eins og Egill Helgason og vinir hans í Íslamófóbíunni kalla alla þá sem viðurkenna ekki að hryðjuverk Íslamista séu stærsta ógn sem að okkur steðjar naívista. Á síðu Egils hefur mátt sjá inn í hugarheim þeirra sem óttast, þeirra sem úthrópa þá sem ekki óttast og kalla þá illum nöfnum - menn eru ásakaðir um samúð með hryðjuverkum, heimsku, naívisma, vinstrimennsku (versta skammaryrði Egils & co.) og margt þaðan af verra.

Í þessu ljósi er athyglisvert að skoða tölur yfir fjölda hryðjuverka á þessum “tímum hryðjuverka” sem við lifum á. Hér má sjá að fjöldi hryðjuverka frá 1970 til 1997, (utan 1993) er tæplega 70 þúsund. Fjöldi hryðjuverka frá 1998 til maí 2007 er hins vegar 10 þúsund. Og þá hefur skilgreining á hryðjuverkum verið víkkuð út.

Þetta er semsagt staðreyndin sem við blasir. Hryðjuverkum hefur fækkað, eru rúmlega 4.100 á ári að meðaltali á fyrra tímabilinu, um 1.000 á því síðara. Taka verður fram að meðaltalsreikningur er kannski ekki rétta aðferðin hér, en hún gefur hins vegar einhverja mynd af staðreyndum.
“Tími hryðjuverkanna” var nefnilega áttundi áratugurinn og fram á hinn níunda. Þrátt fyrir að þeir sem ekki sjá upp úr eigin naflaló haldi að nú hafi allt breyst, nú sé tími ógnarinnar, nú verði að verjast… þá sýna staðreyndir að þessir menn eru einfaldlega fórnarlömb eigin fordóma.

Um og upp úr 1970 gekk bylgja hryðjuverka yfir hinn vestræna heim. Ungt fólk, sem sjaldan eða aldrei hafði komist í kast við lögin, steig skrefið frá pólitískum aktívisma og yfir í valdbeitingu. Hryðjuverkamenn í Þýskalandi, Ítalíu og Frakklandi, svo dæmi séu tekin, komu úr miðstéttinni, háskólakrakkar sem fannst rökræður ekki skila neinu og vildu beinni aðgerðir. Þeir tóku upp málstað kúgaðra Palestínumanna og tengsl voru þar á milli.

Japanir áttu sína hryðjuverkamenn og árið 1970 hófu þrjú japönsk ungmenn skothríð á gesti á flugvelli í Ísrael og myrtu 27. Tveir þeirra sprengdu sig síðan í loft upp. Þessi árás varð Palestínumönnum fyrirmynd að sjálfsmorðsárásum - þær koma s.s. frá Japan.

Hryðjuverkamenn IRA og ETA voru mjög aktívir á þessum árum. Í baráttu fyrir sjálstæði landsvæða sem þeir byggðu sprengdu þeir upp bíla, bari, markaði… allt til að vekja sem mesta ógn. Þeir sem voru í London á áttunda og níunda áratugnum þekkja þann ótta sem vofði reglulega yfir. Þá stunduðu Palestínumenn sjálfir hryðjuverk, flugrán voru mjög tíð og allir þekkja árásina á ólympíuleikana.

Til hvers að rifja þetta upp? Jú, nú eru menn svo staðfastir í því að ógnin sé slík nú um mundir að þeir eru tilbúnir til að kasta mannréttindum fyrir róða, tilbúnir til að úthrópa hundruð milljónir manna sem hryðjuverkamenn (vísa í orð Egils Helgasonar um múslímska hryðjuverkamenn) til að tryggja eigið öryggi. Menn sem þekkja söguna vita hins vegar að fátt er nýtt undir sólinni. Þess vegna er svo mikilvægt að við gefum ekki upp okkar eigin mennsku vegna ótta okkar um eigið skinn.