egill og kalda stríðið
Fyrir nokkrum árum lauk kalda stríðinu. Flestir gera sér grein fyrir þessari staðreynd, í það minnsta flestir þeir sem fylgst hafa með því sem er að gerast í heiminum síðan árið 1991. Einhverjir hafa haldið því fram að tilburðir Pútíns í einræðisátt og það hve Bandaríkjamenn fara sínu fram án þess að spyrja kóng né prest sé undanfari nýs kalds stríðs. Það breytir því þó ekki að kalda stríðinu lauk og miða flestir þann atburð við upplausn Sovétríkjanna.
Langflestir fögnuðu þessum áfanga. Allmargir töldu að nú væri lag að stuðla að friðsamari heimi, jafnvel sáu menn fyrir sér að nú væri hægt að draga útgjöld til hernaðarmála saman og eyða fé í eitthvað sem skiptir máli, eitthvað sem byggir upp en rífur ekki niður. Því miður urðu þessar raddir undir, bæði úti í heimi og hér á landi. Betliferðir íslenskra stjórnvalda etir nýjum her eru gott dæmi þar um.
Kalda stríðið var um margt sérstakt. Átök voru ekki líkt og í svokölluðum “hefðbundnum” stríðum. Átökin voru ekki síst hugmyndafræðileg, þó vissulega lliggi fjölmörg fórnarlömb í valnum, ekki síst í litlum þriðja heimsríkjum sem stórveldin notuðu sem leikvelli fyrir vígtól sín.
Ekki eiga allir jafnauðvelt með að sætta sig við það að hugmyndafræði breytist, úreldist, hrynji. Margir sem fyrrum voru hallir undir Sovét hafa átt erfitt með að fóta sig í breyttum heimi. Þeir eru þó ekki þeir einu. Björn Bjarnason hefur átt í tilvistarkreppu síðan kommúnistaógnin hvarf og hefur oft og tíðum verið vandræðalegt að fylgjast með honum máta hinn nýja heim inn í hina gömlu heimsmynd.
Björn hefur nú öðlast skoðanabróður í Agli Helgasyni. Egill fer þessa dagana mikinn á heimasíðu sinni þar sem hann sakar vinstri menn um það að hlakka yfir óförum Bandaríkjamanna í Írak. Og af hverju gera hinir vondu vinstri menn það? Jú þeir eru á móti Banaríkjunum. Í hugarheimi Egils ríkir enn kalt stríð, vinstri menn dreymir um hrun Bandaríkjanna, hvar sem Bandaríkjamenn lenda í ógöngum kætast hinir vondu vinstri menn. Þessi mannvonska hefur gefið Agli tilefni til mikilla skrifa um þórðargleði - schadenfreude - títtnenfdra vinstri villinga. Boðskapurinn er: Þeir sem eru til vinstri og voru á móti stríðinu í Írak glotta við tönn þegar myndir birtast af limlestu fólki í landinu, hvort sem um hermenn eða óbreytta borgara er að ræða. Það eina sem vinstri voðamennin sjá eru hrakfarir Bandaríkjanna - tilgangurinn helgar meðalið.
Nú kynni einhver að halda að sá sem hér skrifa væri farinn að delera; enginn gæti mögulega verið svo vitlaus að halda öðru fram. Betur ef svo væri. Egill Helgason getur ekki ímyndað sér það að til sé fólk sem var á móti stríðinu í Írak vegna þess að það var á móti því að fólk yrði repið í stórum stíl, sama hverrar þjóðar þeir eru. Nei, allir sem vöruðu við stríðinu, allir þeir sem vilja að við lærum af þessari skelfilegu sögu áður en ráðist verður inn í næsta land, allir þeir sem töldu að allt mundi fara í bál og brand í landinu eftir innrás - allt þetta fólk fyllist þórðargleði og gleðst yfir óförunum, vegna þess að Bandaríkjamenn eiga í hlut.
Í þessari heimskulegu sýn er því miður ekkert rúm fyrir alla þá hægri menn sem vöruðu við stríðinu - en það hefur ekki truflað Egil. Hægri menn um alla Evrópu vöruðu við því að svona gæti farið og hægri menn í Bandaríkjunum gerðu það líka, þó mun færri hefðu verið. Nefna má að Ron Paul sem sækist eftir að verða forsetaframbjóðandi Repúblikanaflokksins var einn helsti gagnrýnandi stríðsins og vill kalla herinn heim þegar í stað. “Þórðargleði! Þórðargleði! Schadenfreude!” Þetta mundi Egill Helgason hrópa að honum heefði hann færi á því og ef ekki væri fyrir það smáatriði að ekki er um ísenskan eða evrópskan vinstri mann að ræða. Því samkvæmt hugmyndafræði Egils eru það bara þeir sem kætast við limlestingar ungra barna í Írak.
Þetta leiðir hugann að því hver skoðun Egils sjálfs var gagnvart innrásinni í Írak. Það gæti verið áhugavert að rifja hana upp. Það verður þó ekki gert hér þar sem Egill mundi rísa á fætur og hrópa “Þórðargleði!” væri það gert.
December 4th, 2007 at 5:40 pm
Brons Egils?