kolbeinn

Biðraðir eru furðulegt fyrirbæri, eða öllu heldur hvernig eðli þeirra hefur breyst. Einu sinni þótti það dæmi um mjög hagsýna húsmóður sem stóð í biðröð í mjólkurbúðinni, brauðbúðinni og nýlenduvöruversluninni. Sagðar voru sögur af konum sem tókst að teygja aurinn út í það óendanlega að því er virtist með því að standa nógu lengi í nógu löngum biðröðum. Þetta var á tímum hafta og skammtana og ríku konurnar sendu vinnukonurnar í biðraðir. Karlmenn létu náttúrulega ekki sjá sig við slíkar athafnir.

Nú eru einu biðraðirnar sem maður sér þegar verslanir eru opnaðir eða eitthvað komi út. Fólk stendur í biðröð eftir að Elko opni, nýja Harry Potter bókin komi út, eða ný leikfangaverslun opni á Íslandi. Eitthvað segir mér að ekki sé sama hvötin að baki þeim sem standa í þeim biðröðum. Sumpart er verið að sækjast eftir költstatusi, vera fyrstur til að gera eitthvað. Sumpart er það neysluæðið sem hefur gert okkur firrt.

Annars veit ég það ekki. Ég tilheyri wannabe vinstriintelígensíu sem á aldrei peninga og lætur eins og það skipti hana engu máli. Vel má vera að fyrir utan Tos´R Us hafi aðallega verið hagsýnar húsmæður og -feður í biðröð eftir jólagjöfum fyrir börnin sín sem annars hefðu ekki fengið fín leikföng í jólagjöf. Eitthvað efast ég samt um það.

Söknuður eftir Vilhjálm Vilhjálmsson ort í orðastað nafna hans fyrrum borgarstjóra. Gjörið svo vel:

–

Mér finnst ég varla heill né hálfur maður

og heldur ósjálfbjarga, því er verr.

Ef værir þú hjá mér, vildi ég glaður

verða betri en ég er.

–

Eitt sinn verða allir menn að deyja.

Eftir bjartan daginn kemur nótt.

Ég harma það, en samt verð ég að segja,

að sumarið líður allt of fljótt.

–

Við gætum sungið, gengið um,

gleymt okkur með blómunum.

Er rökkvar ráðið stjörnumál.

Gengið saman hönd í hönd,

hæglát farið niður á strönd.

Fundið stað, sameinað beggja sál.

–

Horfið er nú sumarið og sólin,

í sálu minni hefur gríma völd.

Í æsku léttu ís og myrkur jólin;

nú einn ég sit um vetrarkvöld.

–

Eitt sinn verða allir menn að deyja.

Eftir bjartan daginn kemur nótt.

Ég harma það, en samt verð ég að segja,

að sumarið líður allt of fljótt.

–

Ég gái út um gluggann minn

hvort gangir þú um hliðið inn.

Mér alltaf sýnist ég sjái þig.

Ég rýni út um rifurnar.

Ég reyndar sé þig alls staðar.

Þá napurt er, það næðir hér

og nístir mig.

Jæja þá er Ingibjörg Sólrún Gísladóttir búin að halda sömu ræðuna og Valgerður Sverrisdóttir, Halldór Ásgrímsson og allir þeir sem á undan komu hafa haldið. Hún hljómar einhvern veginn svona: “Nató er gríðarlega mikilvægt fyrirbæri, nú sem aldrei fyrr. Við þessar aðstæður (fyllið inn í eftir þörfum) er Íslendingum bæði ljúft og skylt að standa sína plikt í öryggismálum heimsins. Það er sérstakt fagnaðarefni að Íslendingar geti lagt sitt af mörkum (í þessu tilfelli haldið Natóþingið) á þessum tímum.”

Ég vissi svo sem að isg væri löngu búin að kasta sínum gömlu friðarhugsjónum og umvefja hernaðarhyggju örmum, en ég hélt þó að enn væri smáljós í myrkrinu. Og hvað á blessuð manneskjan við þegar hún segir að allir séu sammála um að í stað kyrrstæðs varnarbúnaðs kalda stríðstímans séu pólitísk samskipti og frumkvæði mikilvægari en nokkru sinni fyrr?

Ef hún virkilega trúir þessu af hverju leggur hún þá ekki til að Ísland gangi úr Nató? Telur hún virkilega að Nató sé rétti vettvangurinn fyrir pólitísk samskipti og frumkvæði? Er enginn búinn að segja henni að Nató er hernaðarbandalag, meira að segja árásárbandalag?

Hafi einhver nokkurn tímann velkst í vafa um af hverju ekki á að styðja Samfylkinguna þá skyldi hinn sami kynna sér málflutning nýja utanríkisráðherrans okkar. Einhvern veginn hélt ég í þá von að isg mundi ekki lyppast niður eins og grúppía fyrir framan hina magnúðugu Natóherra og lýsa yfir sérstakri ánægju yfir því að Íslendingar gætu staðið sína plikt innan hernaðarbandalagsins.

Ja svei!